Każdy kto podąża za prawdą jest godny Królestwa Bożego. Bycie uczniem Chrystusa to pokorne przestrzeganie jego przykazań.
środa, 31 stycznia 2018
niedziela, 28 stycznia 2018
Piotr Skarga - zdradzony katolik i zagorzały przeciwnik arianizmu
Z osobą kaznodziei, Piotra Skargi, wiąże się wiele niewyjaśnionych, żeby nie powiedzieć „ciemnych”, a już na pewno nie wesołych, spraw. Pierwszą z nich jest niechęć do kontrowersyjnej osoby duchownego, w kontekście której dziwić może wybór Sejmu RP. Druga, to jego tajemnicza śmierć, a konkretniej, bardzo prawdopodobne pochowanie Piotra Skargi żywcem. Trzecia, najbardziej zaskakująca, to proces kanonizacyjny, który przerwany został z niezwykle zaskakującego powodu…
Rok 2012 został przez Sejm ogłoszony – między innymi – rokiem Piotra Skargi. Postanowienie uzasadniono tym, że Skarga „jako czołowy polski przedstawiciel kontrreformacji, filantrop oraz ten, który w trosce o ojczyznę miał odwagę nazwać po imieniu największe polskie przywary. Nawoływał do zmian postaw rządzących, do reform, by nie doprowadzić Rzeczypospolitej do upadku”.
Rok 2012 został przez Sejm ogłoszony – między innymi – rokiem Piotra Skargi. Postanowienie uzasadniono tym, że Skarga „jako czołowy polski przedstawiciel kontrreformacji, filantrop oraz ten, który w trosce o ojczyznę miał odwagę nazwać po imieniu największe polskie przywary. Nawoływał do zmian postaw rządzących, do reform, by nie doprowadzić Rzeczypospolitej do upadku”.
// Dlaczego współcześni mu na ogół nie darzyli go sympatią, a dziś przedstawiany jest przede wszystkim jako mąż stanu i wybitny polityk? Otóż działo się tak z powodu nietolerancji wielkiego mówcy. Nietolerancji zaskakującej w czasach, w których Rzeczpospolita Obojga Narodów, słynna ze swej otwartości w stosunku do odmienności, zwłaszcza religijnych, nazywana była „państwem bez stosów”.
Piotr Skarga był zwolennikiem wzmocnienia władzy królewskiej i zwolennikiem ograniczenia sejmu. Wśród szlachty, miłującej swoje prawa i swój realny wpływ na losy państwa, takie stanowisko nie mogło spotkać się ze zrozumieniem. Tak samo jak charakterystyczna dla Skargi krytyka innowierców, szczególnie arian i kalwinistów, których w Polsce było wówczas, w wieku XVI, naprawdę sporo: wystarczy wspomnieć, że katolikami nie byli chociażby Mikołaj Rej, Jan Kochanowski czy Andrzej Frycz-Modrzewski.
To, czym naraził się współczesnym szczególnie, była krytyka konfederacji warszawskiej. Mówił, że jest „przeciw wszystkim prawom Boskim i ludzkim, przeciw dobremu Rzeczypospolitej, przeciw sprawiedliwości, przeciw dobrym obyczajom, przeciw samemu przyrodzonemu rozumowi”. Konfederacja, która zapewniała szlachcie swobodę wyznaniową, była, jak na owe czasy dość bezprecedensowa na całą skalę europejską i stanowiła źródło dumy wśród wielu mężów stanu. Tym samym, powiedzieć można, że Piotr Skarga głosząc swoje niepopularne poglądy szedł zupełnie „pod prąd”.
Z dalszej perspektywy historycznej trudno oceniać Skargę tak, jak oceniano go w jego czasach. Wprawdzie wiek XVI był „złotym wiekiem” w historii Polski i trudno dziwić się, że tolerancja w czasach licznych wojen religijnych w Europie wielu obywateli napawała dumą. Jednak, jak pokazały czasy późniejsze, Skarga pod pewnymi względami miał rację. Swoją krytyczną postawą wyrażał obawy, że przyzwyczajona do swobody szlachta będzie w coraz mniejszym stopniu stanowić jedność. Przestrzegał przed zbytnim rozproszeniem, które w połączeniu z inną polską wadą, - kłótliwością - doprowadzi do chaosu. Uważał, że połączenie się pod sztandarami jednej, państwowej religii wzmocni patriotyzm i sprawi, że szlachta będzie wspólnie identyfikowała się zarówno z Polską, jak i z charakterystycznym dla Polski katolicyzmem.
W ostatecznym rozrachunku nie mylił się, co do rozproszenia. Na skutek dbania przez obywateli głównie o swój własny interes, faktycznie to nastąpiło. Wiele lat później ziściły się też jego przestrogi o „tonącym okręcie”. Inną sprawą pozostaje to, że Rzeczpospolitą zniszczyły także nowe, charakterystyczne już dla przełomu XVII i XVIII wieku, ksenofobiczne postawy, które Skarga pod pewnymi względami także reprezentował. Choć należy podkreślić przy okazji, że wybitny kaznodzieja nie popierał przy tym żadnych form przemocy. Z kalwinami i arianami dyskutował, prowadził liczną korespondencję z ważnymi ich przedstawicielami i bynajmniej nie był zwolennikiem ujednolicania religii siłą. Rozumiał, że takie rozwiązanie zawsze prowadzić będzie do destabilizacji.
Piotr Skarga był zwolennikiem wzmocnienia władzy królewskiej i zwolennikiem ograniczenia sejmu. Wśród szlachty, miłującej swoje prawa i swój realny wpływ na losy państwa, takie stanowisko nie mogło spotkać się ze zrozumieniem. Tak samo jak charakterystyczna dla Skargi krytyka innowierców, szczególnie arian i kalwinistów, których w Polsce było wówczas, w wieku XVI, naprawdę sporo: wystarczy wspomnieć, że katolikami nie byli chociażby Mikołaj Rej, Jan Kochanowski czy Andrzej Frycz-Modrzewski.
To, czym naraził się współczesnym szczególnie, była krytyka konfederacji warszawskiej. Mówił, że jest „przeciw wszystkim prawom Boskim i ludzkim, przeciw dobremu Rzeczypospolitej, przeciw sprawiedliwości, przeciw dobrym obyczajom, przeciw samemu przyrodzonemu rozumowi”. Konfederacja, która zapewniała szlachcie swobodę wyznaniową, była, jak na owe czasy dość bezprecedensowa na całą skalę europejską i stanowiła źródło dumy wśród wielu mężów stanu. Tym samym, powiedzieć można, że Piotr Skarga głosząc swoje niepopularne poglądy szedł zupełnie „pod prąd”.
Z dalszej perspektywy historycznej trudno oceniać Skargę tak, jak oceniano go w jego czasach. Wprawdzie wiek XVI był „złotym wiekiem” w historii Polski i trudno dziwić się, że tolerancja w czasach licznych wojen religijnych w Europie wielu obywateli napawała dumą. Jednak, jak pokazały czasy późniejsze, Skarga pod pewnymi względami miał rację. Swoją krytyczną postawą wyrażał obawy, że przyzwyczajona do swobody szlachta będzie w coraz mniejszym stopniu stanowić jedność. Przestrzegał przed zbytnim rozproszeniem, które w połączeniu z inną polską wadą, - kłótliwością - doprowadzi do chaosu. Uważał, że połączenie się pod sztandarami jednej, państwowej religii wzmocni patriotyzm i sprawi, że szlachta będzie wspólnie identyfikowała się zarówno z Polską, jak i z charakterystycznym dla Polski katolicyzmem.
W ostatecznym rozrachunku nie mylił się, co do rozproszenia. Na skutek dbania przez obywateli głównie o swój własny interes, faktycznie to nastąpiło. Wiele lat później ziściły się też jego przestrogi o „tonącym okręcie”. Inną sprawą pozostaje to, że Rzeczpospolitą zniszczyły także nowe, charakterystyczne już dla przełomu XVII i XVIII wieku, ksenofobiczne postawy, które Skarga pod pewnymi względami także reprezentował. Choć należy podkreślić przy okazji, że wybitny kaznodzieja nie popierał przy tym żadnych form przemocy. Z kalwinami i arianami dyskutował, prowadził liczną korespondencję z ważnymi ich przedstawicielami i bynajmniej nie był zwolennikiem ujednolicania religii siłą. Rozumiał, że takie rozwiązanie zawsze prowadzić będzie do destabilizacji.
(artykuł zaczerpniety ze strony odkrywcy.pl)
Ogólne zarysy biblii cz13
PIERWOTNY KOŚCIÓŁ ŚWIADKIEM KANONICZNOŚCI
Nasza myśl, Ŝe Ŝadna księga nie ma być uwaŜana za naleŜącą do kanonu Nowego Testamentu, o ile nie była napisana przez Apostołów bezpośrednio albo za pośrednictwem ich sekretarzy i przyjęta za taką przez pierwotny Kościół nie znaczy, Ŝe właśnie przyjęcie takich ksiąg przez Kościół nadawało im charakter kanoniczny, jak to głosi Kościół Rzymski uwaŜając, Ŝe ma prawo uznawać księgi za kanoniczne, które to prawo wykorzystując na Soborze w Trydencie rzekomo uczynił Apokryfy księgami kanonicznymi. Kanoniczny charakter ksiąg nie zaleŜał od przyjęcia przez Kościół pism apostolskich; raczej Kościół był zmuszony przyjąć te księgi za kanoniczne, poniewaŜ były to pisma apostolskie. Dlaczego więc, podajemy jako drugi dowód kanoniczności księgi fakt, Ŝe została ona przyjęta przez pierwotny Kościół? Czynimy to dlatego, bo przyjęcie jej przez pierwotny Kościół za kanoniczną jest dla nas częściowo dowodem wiary, a częściowo dowodem historycznym, Ŝe księga ta była uznana przez pierwotny Kościół za pochodzącą od Apostołów, Przyjęcie jej za apostolską, a więc i kanoniczną jest powodem, dla którego i my powinniśmy ją przyjąć za apostolską i kanoniczną. Jest to dlatego, bo ci, którzy ją przyjęli w pierwotnym Kościele mieli dowody z pierwszej ręki o jej apostolskim pochodzeniu, których my, Ŝyjący XIX wieków później nie moŜemy posiadać i dlatego przyjmujemy ją częściowo na podstawie ich świadectwa, o apostolskim jej pochodzeniu.Powiadamy, Ŝe przyjmujemy ją częściowo na podstawie ich świadectwa, bo my przyjmujemy takie księgi takŜe na podstawie własnego świadectwa tych ksiąg. Ktoś jednak mógłby powiedzieć, Ŝe uwaŜać te księgi za kanoniczne dlatego, bo one głoszą, iŜ są apostolskiego pochodzenia, jest równoznaczne z przyjęciem ich własnego świadectwa jako dowodu ich kanoniczności. To zaś, sprzeciwiający się mógłby powiedzieć, znaczy przyjmować rzecz za dowiedzioną i opierać się na własnym świadectwie jako na dowodzie, a trzeba się opierać na świadectwie innych. Odpowiadamy na to, Ŝe gdyby inni ludzie w ten sposób postępowali, podając własne świadectwo jako dowód, to naleŜałoby nie na ich, lecz na świadectwie innych się oprzeć. W tym jednak wypadku dochodzimy do samej podstawy dowodu - Bóg bowiem z powodu Swej najwyŜszej Mądrości, Sprawiedliwości, Miłości i Mocy jest ostatecznym autorytetem wszelkiej Prawdy; Jego więc 65wypowiedzenia są prawdziwe w swojej treści i są ostatecznym dowodem Prawdy. Jezus bowiem przyszedł jako w pełni uznany Wyraziciel Boga, Apostołowie zaś byli w pełni poświadczonymi wyrazicielami i wykonawcami Jezusa, jako ostatecznego Mówczego Przekaziciela Boga. Widzimy więc, Ŝe zasadniczym świadectwem co do kanoniczności ksiąg Nowego Testamentu jest ich apostolskie pochodzenie. Pierwotny zaś Kościół przyjmując je za takie daje nam przez to historyczny dowód, który jest jednak częściowym a nie całkowitym dowodem. Świadectwo to jest konieczne, bo wiele pism głosi, Ŝe są apostolskimi, choć nimi nie są. W jaki więc sposób moŜemy rozróŜnić, które są nimi, a które nie są? W ten oto sposób: Pierwotny Kościół dzięki osobistemu kontaktowi z Apostołami, znał ich, ich nauki i ich pisma, a więc historycznie moŜe nam dopomóc w określeniu, które pisma pochodzą od Apostołów, a które nie. Odrzucenie przez niego wielu pism jako nie apostolskich, choć głosiły, Ŝe są apostolskimi, jest wyraźnym dowodem historycznym dla nas, Ŝe pisma te nie posiadały niezbędnego dowodu swej apostolskości i dlatego są nieapostolskimi, awięc i niekanonicznymi. Przyjęcie zaś przez pierwotny Kościółprawdziwych pism apostolskich za apostolskie, a więc i za kanoniczne pomaga nam w stwierdzeniu, które pisma są kanoniczne. Z tego wynika, Ŝe świadectwo pierwotnego Kościoła nie jest zasadniczym lecz pomocniczym dowodem kanoniczności ksiąg Nowego Testamentu. Jest takŜe i inny punkt, który trzeba wziąć pod uwagę w związku z rozwaŜaniem wartości świadectwa pierwotnego Kościoła, dotyczącego apostolskości ksiąg Nowego Testamentu. Jest nim opatrzność BoŜawpływająca na Kościół, by przyjął jako kanon tylko księgi apostolskie. JeŜeli bowiem Bóg dał Swe objawienie przez Apostołów, to z wszelką pewnością sprawił, Ŝe to objawienie było przyjęte jako takie przez tych, dla których ono było dane, to znaczy przez Kościół.Ten pogląd na stosunek pierwotnego Kościoła do kanonu jako świadectwo jego apostolskiego pochodzenia jest zupełnie czymś innym, niŜ głoszenie przez Rzym, iŜ ma prawo zadecydować, które księgi są kanoniczne. Bóg tylko przez Chrystusa i Apostołów posiadał i wykonywał takie prawo. Dlatego twierdzenie Kościoła Rzymskiego, Ŝe moŜna wiedzieć które księgi są kanoniczne jedynie na podstawie autorytetu Kościoła upada. Po pierwsze przez pierwotny Kościół my nie pojmujemy bynajmniej Kościoła Rzymsko-Katolickiego, który był przez stulecia wzrastającą a obecnie jest olbrzymią ąpostazją powstałą z pierwotnego Kościoła, a w Obj.2:9 jest on nazwany bóŜnicą szatańską od samego początku, natomiast prawdziwy Kościół składa się tylko z 66 wiernych w Jezusie Chrystusie. Kościół Rzymski wziął od pierwotnego Kościoła księgi Nowego Testamentu jako kanoniczne - on nie uczynił ich kanonicznymi. Nigdy teŜ Kościół przed XV wiekiem przez papieŜa ani przed XVI wiekiem przez sobór nie głosił, Ŝe ma władzę lub starał się wykonywać swą rzekomą władzę czynienia ksiąg kanonicznymi. Choć niektóre sobory przed XVI wiekiem ogłaszały, Ŝe księgi naszej Biblii są kanoniczne jak na przykład w Kartaginie w roku 39, to jednak one nigdy nie głosiły, Ŝe to one je czyniły kanonicznymi; przyjmowały je bowiem za takie od pierwotnego Kościoła, a ogłaszały je kanonicznymi ze względu na ich prorocze i apostolskie pochodzenie. Pierwsze autoryzowane głoszenie przez Kościół Rzymski, iŜ czyni księgi kanonicznymi, a takŜe wprowadzenie w Ŝycie tego roszczenia pochodzi od papieŜa Eugeniusza /1441 rok/, który ogłosił tę samą listę ksiąg /podobnie jak nasza, lecz z dodaniem Apokryfów/ co i Sobór w Trydencie uczynił /w 1546 roku/ przez rzekome ogłoszenie ich kanoniczności. To krótkie rozwaŜenie tego przedmiotu ukazuje nam wielką róŜnicę pomiędzy traktowaniem Kościoła jako zdolnego historycznego świadka dla nas, które księgi są apostolskie i kanoniczne, a roszczeniem Kościoła Rzymskiego odnośnie posiadania autorytetu do ustalania kanonu Pisma Świętego. Cała kwestia dotyczy autorstwa, a więc nie ma związku z papieskim autorytetem lub autorytetem soboru. Gdy zdajemy sobie sprawę, Ŝe tu chodzi o kwestie autorstwa, to od razu widzimy, Ŝe jedynie wymagane jest godne wiary i dobre zaświadczone świadectwo historyczne dotyczące tegoŜ autorytetu. Nie potrzeba autorytetu papieŜa lub soboru dla określenia, które pisma były napisane przez Lutra czy Wesleya, bo aby wiedzieć które z nich przez nich były napisane, trzeba jedynie godnego wiary i pewnego historycznego świadectwa. Podobnie i przyjęcie jakiegoś pisma jako pisma Pawła zaleŜy od godnych wiary i odpowiednich świadków, których kościoły i jednostki miały, a do których te pisma były pisane i które przyjmowały je na podstawie ich świadectwa jako pisma pochodzące od Pawła. Tym sposobem widzimy upadek jednego z nabrzmiałych słowami papieskiego bluźnierstwa.Zanim rozwaŜymy historyczne świadectwo Kościoła odnoszące się do kanoniczności ksiąg Nowego Testamentu, będzie równieŜ właściwym rozwaŜyć w dodatku do tego cośmy powiedzieli powyŜej odnośnie upowaŜnienia danego przez Boga Apostołom do pisania ksiąg kanonicznych dla Kościoła, dowody istniejące w Nowym Testamencie, Ŝe Apostołowie mieli upowaŜnienie pisania tych ksiąg. To zaś dowodzenie poprzedzimy omówieniem innych spraw podanych w 67Piśmie Świętym. Pierwszą z nich jest fakt, Ŝe Biblia zarówno w swych literalnych tekstach jak i symbolicznych poucza, Ŝe się składa z dwóch części to jest Starego i Nowego Testamentu. List do Efezjan 2:20 jest literalnym tekstem w tej sprawie. Przede wszystkim, przez proroków w tym tekście oznaczone są Pisma Starego Testamentu, a przez apostołów Pisma Nowego Testamentu. One są głównymi fundamentami Kościoła Chrześcijańskiego jako świątyni BoŜej, poniewaŜ ona /Kościół/ jest zbudowana na Piśmie Świętym w jego dwóch częściach Starego i Nowego Testamentu, a które jest teŜ podstawą jej wiary i praktyki. Symboliczne teksty mówią to samo. Te dwie części Biblii są równieŜ dwoma świadkami z Objawienia 11:3-7, którzy prorokowali w worach pokutnych martwych języków w czasie 1260 symbolicznych dni /lat/ swego proroctwa. W tym wersecie są one równieŜ nazwane dwoma drzewami oliwnymi /zobacz równieŜ Zach.4:3/, poniewaŜ zawierają one w sobie symboliczną oliwę, to znaczy ducha wyrozumienia Prawdy /Mat. 25:3,4,8; Jak.5:14; Psalm 141:5/.Są one takŜe nazwane dwoma świecznikami, gdyŜ dają symboliczne światło, Prawdę /Psalm 119:105.130; Obj.l8:23/.
PIERWOTNY KOŚCIÓŁ ŚWIADKIEM KANONICZNOŚCI
Nasza myśl, Ŝe Ŝadna księga nie ma być uwaŜana za naleŜącą do kanonu Nowego Testamentu, o ile nie była napisana przez Apostołów bezpośrednio albo za pośrednictwem ich sekretarzy i przyjęta za taką przez pierwotny Kościół nie znaczy, Ŝe właśnie przyjęcie takich ksiąg przez Kościół nadawało im charakter kanoniczny, jak to głosi Kościół Rzymski uwaŜając, Ŝe ma prawo uznawać księgi za kanoniczne, które to prawo wykorzystując na Soborze w Trydencie rzekomo uczynił Apokryfy księgami kanonicznymi. Kanoniczny charakter ksiąg nie zaleŜał od przyjęcia przez Kościół pism apostolskich; raczej Kościół był zmuszony przyjąć te księgi za kanoniczne, poniewaŜ były to pisma apostolskie. Dlaczego więc, podajemy jako drugi dowód kanoniczności księgi fakt, Ŝe została ona przyjęta przez pierwotny Kościół? Czynimy to dlatego, bo przyjęcie jej przez pierwotny Kościół za kanoniczną jest dla nas częściowo dowodem wiary, a częściowo dowodem historycznym, Ŝe księga ta była uznana przez pierwotny Kościół za pochodzącą od Apostołów, Przyjęcie jej za apostolską, a więc i kanoniczną jest powodem, dla którego i my powinniśmy ją przyjąć za apostolską i kanoniczną. Jest to dlatego, bo ci, którzy ją przyjęli w pierwotnym Kościele mieli dowody z pierwszej ręki o jej apostolskim pochodzeniu, których my, Ŝyjący XIX wieków później nie moŜemy posiadać i dlatego przyjmujemy ją częściowo na podstawie ich świadectwa, o apostolskim jej pochodzeniu.Powiadamy, Ŝe przyjmujemy ją częściowo na podstawie ich świadectwa, bo my przyjmujemy takie księgi takŜe na podstawie własnego świadectwa tych ksiąg. Ktoś jednak mógłby powiedzieć, Ŝe uwaŜać te księgi za kanoniczne dlatego, bo one głoszą, iŜ są apostolskiego pochodzenia, jest równoznaczne z przyjęciem ich własnego świadectwa jako dowodu ich kanoniczności. To zaś, sprzeciwiający się mógłby powiedzieć, znaczy przyjmować rzecz za dowiedzioną i opierać się na własnym świadectwie jako na dowodzie, a trzeba się opierać na świadectwie innych. Odpowiadamy na to, Ŝe gdyby inni ludzie w ten sposób postępowali, podając własne świadectwo jako dowód, to naleŜałoby nie na ich, lecz na świadectwie innych się oprzeć. W tym jednak wypadku dochodzimy do samej podstawy dowodu - Bóg bowiem z powodu Swej najwyŜszej Mądrości, Sprawiedliwości, Miłości i Mocy jest ostatecznym autorytetem wszelkiej Prawdy; Jego więc 65wypowiedzenia są prawdziwe w swojej treści i są ostatecznym dowodem Prawdy. Jezus bowiem przyszedł jako w pełni uznany Wyraziciel Boga, Apostołowie zaś byli w pełni poświadczonymi wyrazicielami i wykonawcami Jezusa, jako ostatecznego Mówczego Przekaziciela Boga. Widzimy więc, Ŝe zasadniczym świadectwem co do kanoniczności ksiąg Nowego Testamentu jest ich apostolskie pochodzenie. Pierwotny zaś Kościół przyjmując je za takie daje nam przez to historyczny dowód, który jest jednak częściowym a nie całkowitym dowodem. Świadectwo to jest konieczne, bo wiele pism głosi, Ŝe są apostolskimi, choć nimi nie są. W jaki więc sposób moŜemy rozróŜnić, które są nimi, a które nie są? W ten oto sposób: Pierwotny Kościół dzięki osobistemu kontaktowi z Apostołami, znał ich, ich nauki i ich pisma, a więc historycznie moŜe nam dopomóc w określeniu, które pisma pochodzą od Apostołów, a które nie. Odrzucenie przez niego wielu pism jako nie apostolskich, choć głosiły, Ŝe są apostolskimi, jest wyraźnym dowodem historycznym dla nas, Ŝe pisma te nie posiadały niezbędnego dowodu swej apostolskości i dlatego są nieapostolskimi, awięc i niekanonicznymi. Przyjęcie zaś przez pierwotny Kościółprawdziwych pism apostolskich za apostolskie, a więc i za kanoniczne pomaga nam w stwierdzeniu, które pisma są kanoniczne. Z tego wynika, Ŝe świadectwo pierwotnego Kościoła nie jest zasadniczym lecz pomocniczym dowodem kanoniczności ksiąg Nowego Testamentu. Jest takŜe i inny punkt, który trzeba wziąć pod uwagę w związku z rozwaŜaniem wartości świadectwa pierwotnego Kościoła, dotyczącego apostolskości ksiąg Nowego Testamentu. Jest nim opatrzność BoŜawpływająca na Kościół, by przyjął jako kanon tylko księgi apostolskie. JeŜeli bowiem Bóg dał Swe objawienie przez Apostołów, to z wszelką pewnością sprawił, Ŝe to objawienie było przyjęte jako takie przez tych, dla których ono było dane, to znaczy przez Kościół.Ten pogląd na stosunek pierwotnego Kościoła do kanonu jako świadectwo jego apostolskiego pochodzenia jest zupełnie czymś innym, niŜ głoszenie przez Rzym, iŜ ma prawo zadecydować, które księgi są kanoniczne. Bóg tylko przez Chrystusa i Apostołów posiadał i wykonywał takie prawo. Dlatego twierdzenie Kościoła Rzymskiego, Ŝe moŜna wiedzieć które księgi są kanoniczne jedynie na podstawie autorytetu Kościoła upada. Po pierwsze przez pierwotny Kościół my nie pojmujemy bynajmniej Kościoła Rzymsko-Katolickiego, który był przez stulecia wzrastającą a obecnie jest olbrzymią ąpostazją powstałą z pierwotnego Kościoła, a w Obj.2:9 jest on nazwany bóŜnicą szatańską od samego początku, natomiast prawdziwy Kościół składa się tylko z 66 wiernych w Jezusie Chrystusie. Kościół Rzymski wziął od pierwotnego Kościoła księgi Nowego Testamentu jako kanoniczne - on nie uczynił ich kanonicznymi. Nigdy teŜ Kościół przed XV wiekiem przez papieŜa ani przed XVI wiekiem przez sobór nie głosił, Ŝe ma władzę lub starał się wykonywać swą rzekomą władzę czynienia ksiąg kanonicznymi. Choć niektóre sobory przed XVI wiekiem ogłaszały, Ŝe księgi naszej Biblii są kanoniczne jak na przykład w Kartaginie w roku 39, to jednak one nigdy nie głosiły, Ŝe to one je czyniły kanonicznymi; przyjmowały je bowiem za takie od pierwotnego Kościoła, a ogłaszały je kanonicznymi ze względu na ich prorocze i apostolskie pochodzenie. Pierwsze autoryzowane głoszenie przez Kościół Rzymski, iŜ czyni księgi kanonicznymi, a takŜe wprowadzenie w Ŝycie tego roszczenia pochodzi od papieŜa Eugeniusza /1441 rok/, który ogłosił tę samą listę ksiąg /podobnie jak nasza, lecz z dodaniem Apokryfów/ co i Sobór w Trydencie uczynił /w 1546 roku/ przez rzekome ogłoszenie ich kanoniczności. To krótkie rozwaŜenie tego przedmiotu ukazuje nam wielką róŜnicę pomiędzy traktowaniem Kościoła jako zdolnego historycznego świadka dla nas, które księgi są apostolskie i kanoniczne, a roszczeniem Kościoła Rzymskiego odnośnie posiadania autorytetu do ustalania kanonu Pisma Świętego. Cała kwestia dotyczy autorstwa, a więc nie ma związku z papieskim autorytetem lub autorytetem soboru. Gdy zdajemy sobie sprawę, Ŝe tu chodzi o kwestie autorstwa, to od razu widzimy, Ŝe jedynie wymagane jest godne wiary i dobre zaświadczone świadectwo historyczne dotyczące tegoŜ autorytetu. Nie potrzeba autorytetu papieŜa lub soboru dla określenia, które pisma były napisane przez Lutra czy Wesleya, bo aby wiedzieć które z nich przez nich były napisane, trzeba jedynie godnego wiary i pewnego historycznego świadectwa. Podobnie i przyjęcie jakiegoś pisma jako pisma Pawła zaleŜy od godnych wiary i odpowiednich świadków, których kościoły i jednostki miały, a do których te pisma były pisane i które przyjmowały je na podstawie ich świadectwa jako pisma pochodzące od Pawła. Tym sposobem widzimy upadek jednego z nabrzmiałych słowami papieskiego bluźnierstwa.Zanim rozwaŜymy historyczne świadectwo Kościoła odnoszące się do kanoniczności ksiąg Nowego Testamentu, będzie równieŜ właściwym rozwaŜyć w dodatku do tego cośmy powiedzieli powyŜej odnośnie upowaŜnienia danego przez Boga Apostołom do pisania ksiąg kanonicznych dla Kościoła, dowody istniejące w Nowym Testamencie, Ŝe Apostołowie mieli upowaŜnienie pisania tych ksiąg. To zaś dowodzenie poprzedzimy omówieniem innych spraw podanych w 67Piśmie Świętym. Pierwszą z nich jest fakt, Ŝe Biblia zarówno w swych literalnych tekstach jak i symbolicznych poucza, Ŝe się składa z dwóch części to jest Starego i Nowego Testamentu. List do Efezjan 2:20 jest literalnym tekstem w tej sprawie. Przede wszystkim, przez proroków w tym tekście oznaczone są Pisma Starego Testamentu, a przez apostołów Pisma Nowego Testamentu. One są głównymi fundamentami Kościoła Chrześcijańskiego jako świątyni BoŜej, poniewaŜ ona /Kościół/ jest zbudowana na Piśmie Świętym w jego dwóch częściach Starego i Nowego Testamentu, a które jest teŜ podstawą jej wiary i praktyki. Symboliczne teksty mówią to samo. Te dwie części Biblii są równieŜ dwoma świadkami z Objawienia 11:3-7, którzy prorokowali w worach pokutnych martwych języków w czasie 1260 symbolicznych dni /lat/ swego proroctwa. W tym wersecie są one równieŜ nazwane dwoma drzewami oliwnymi /zobacz równieŜ Zach.4:3/, poniewaŜ zawierają one w sobie symboliczną oliwę, to znaczy ducha wyrozumienia Prawdy /Mat. 25:3,4,8; Jak.5:14; Psalm 141:5/.Są one takŜe nazwane dwoma świecznikami, gdyŜ dają symboliczne światło, Prawdę /Psalm 119:105.130; Obj.l8:23/.
Ogólne zarysy biblii cz 12
NOWY TESTAMENT O NATCHNIENIU STAREGO TESTAMENTU
Drugie twierdzenie, a mianowicie, Ŝe Nowy Testament głosi, iŜ Stary Testament jest natchnionym przez Boga objawieniem i jako taki jest częścią przez Boga natchnionych wyroczni Kościoła Chrześcijańskiego, jest łatwo udowodnić. Dowodzi tego nie tylko list do Rzymian 3:2, uprzednio cytowany w innym związku, ale takŜe Chrystus i Apostołowie, którzy pouczają o tym bezpośrednio w wielu miejscach i zawsze to zakładają ilekroć wspominają o Starym Testamencie. Klasycznym tekstem w tej sprawie jest 2 do Tym.3:15-17. W nim św. Paweł mówi Tymoteuszowi, Ŝe od dzieciństwa studiował Pisma Święte, a więc ma na myśli Stary Testament, bo Ŝadna z ksiąg Nowego Testamentu nie była jeszcze napisana, gdy Tymoteusz był dzieckiem. Nazywa więc on cały Stary Testament pismem natchnionym przez Boga, które dzięki temu jest poŜyteczne dla celów doktryny, strofowania /zbijania/, naprawy i pouczania o sprawiedliwości, wystarczającym całkowicie do przygotowania sług Pańskich do ich pracy. Przeciwnicy natchnionego charakteru Biblii, a w szczególności Starego Testamentu mają w tym tekście przeszkodę nie do pokonania, jeśli chodzi o ich teorie. Jakiej by nie uŜywali sofistyki świadectwo to udaremnia wszelkie ich ataki. Nie jest to jednak jedyny tekst w tej sprawie. Następujący szereg myśli potwierdza tę naukę. Jezus mówi, Ŝe Bóg w krzaku 57gorejącym dał objawienie Izraelowi, „Wam" na dowód zmartwychwstania /Mat.22:31/. Zachariasz powiada, Ŝe Bóg obiecałZbawiciela zarówno przez usta Swych proroków jak i ich pisma od początku Wieku Izraelskiego /Łuk.l:70/. Święty Paweł oznajmił rzymskim Izraelitom, Ŝe Duch Święty przemawiał przez Izajasza proroka do ich ojców /Dz.Ap.28:25/. Mówi on nam, Ŝe Bóg przemawiał w róŜnych czasach i róŜnymi sposobami do ojców za pośrednictwem proroków /Hebr.1:1/. Cytując z Psalmów powiada on, Ŝe to co cytowałbyło mową Ducha Świętego /Hebr.3:7/.Święty Piotr powiada, Ŝe prorocy badali pisma, przez które Duch święty świadczył o Chrystusie /1 Piotra 1:11/. On równieŜ zapewnia nas, Ŝe Pisma Starego Testamentu nie pochodziły z woli ludzkiej, lecz Ŝe piszący je byli pobudzeni i natchnieni przez Ducha Świętego. Tak więc róŜne wątki myśli i rozumowań podanych tutaj dowodzą, Ŝe w czasach Chrystusa i Apostołów hebrajski Stary Testament był objawieniem natchnionymprzez Boga i danym przez Niego Kościołowi Izraelskiemu. Z drugiego zaś twierdzenia wynika równieŜ, Ŝe: Nowy Testament poucza, iŜ Stary Testament jest częścią natchnionych przez Boga wyroczni Kościoła Chrześcijańskiego a to jest widoczne z faktu, Ŝe Chrystus i pisarze Nowego Testamentu cytują ze Starego Testamentu jako z autorytatywnego źródła, gdy chodzi o wiarę i praktykę Kościoła Chrześcijańskiego. Właśnie dlatego. Ŝe Chrystus i pisarze Nowego Testamentu to czynili, Kościół Chrześcijański zawsze przyjmował Stary Testament jako część przez Boga natchnionych wyroczni. Stary Testament był naprawdę jedyną Biblią Kościoła do czasu napisania Nowego Testamentu, a to jest samo przez się oczywiste.Sam Stary Testament świadczy o swym kanonicznym charakterze. Tym zaś, co zgodnie z Biblią daje księdze charakter kanoniczny jest fakt, Ŝe została ona napisana przez człowieka natchnionego przez Boga. Pierwszą częścią kanonu Starego Testamentu jest Pięcioksiąg, napisany przez MojŜesza, który był składany uroczyście około Skrzyni Przymierza na świadectwo swego Boskiego pochodzenia i autorytetu /5 Moj.31:24-26/. Było teŜ obowiązkiem odczytywanie Pięcioksięgu w całości przed ludem przynajmniej raz w ciągu siedmiu lat /5 Moj.31:10-13/, kaŜdy przyszły król musiał posiadać kopię Pięcioksięgu i stale miał go studiować /5 MojŜ.17:18,19/. RównieŜ Jozue miał polecenie posiadać jego kopię /to zaś wskazuje, Ŝe wszyscy inni sędziwie Izraela jako niemal - królowie mieli ten sam nakaz/, czytać i studiować ją, medytować nad nią, a takŜe mówić o Pięcioksięgu i zgodnie z nim postępować. Saul zaś stracił swe królestwo z powodu swego 58 nieposłuszeństwa wobec jednego z jego nakazów /l Sam.15/. Dawid nawoływał Salomona do posłuszeństwa wobec prawa MojŜesza /1.Król.2:3/, podobnie jak sam miał często polecenie przestrzegania go /1 Król.11:6; 14:8; 9:4; 11:34,38/. Królowie Izraela byli chwaleni lub krytykowani zaleŜnie od tego czy przestrzegali czy nie to prawo. Pięcioksiąg z powodu apostazji złych królów i zaniedbywania go, a takŜe ich wpływu na lud, przez jakiś czas był zagubiony, lecz został on znów odnaleziony za czasów Jozyjasza /2 Król.22:8-20/. Jozue dodał dodatek do Starego Testamentu po zakończeniu Pięcioksięgu /Jozue 24:26/. Podobnie uczynił Samuel /l Sam.10:25/.Te zaś dwa fakty ukazują nam, w jaki sposób księgi Starego Testamentu po Pięcioksięgu znalazły się w Biblii: Kiedykolwiek w czasie Wieku Izraelskiego księga została napisana przez człowieka natchnionego, stawała się ona napodstawie tego faktu częścią Starego Testamentu, w ten więc sposób powiększał się Stary Testament. Nigdy nie było jakiegoś specjalnego soboru - jak to wyŜsi krytycy głoszą - który by ustalał kanoniczny charakter ksiąg Starego Testamentu. Raczej, gdy we właściwy sposób uznany człowiek natchniony przez Boga napisał księgę, to lud Izraela przyjmował ją jako część Kanonu, Biblii. W ten sposób rósł Kanon aŜ w czasach Ezdrasza, Nehemiasza i Malachiasza osiągnął pełnię swego wzrostu w swej części Starego Testamentu. Nie tylko fakty tu podane dowodzą, Ŝe właśnie w ten sposób powstawał Kanon, ale i fakt, iŜ Izaiasz 34:16 odwołuje się do księgi Jehowy, w której proroctwa wcześniejsze od księgi Izajasza były opisane przez proroków, dowodzi tego. Dowodzi tego i dalszy fakt, Ŝe Daniel odwołuje się do księgi, w której było dane proroctwo Jeremiasza, mające się spełnić /Daniel 9:2/. Tak więc księgi Starego Testamentu stopniowo były łączone w jedną całość, w miarę jak kaŜda z natchnionych ksiąg była napisana.
APOKRYFY NIE SĄ KSIĘGAMI KANONICZNYMI
Apokryfy, których straŜnicy wyroczni BoŜych Starego Testamentu nigdy nie uznawali za część Kanonu i które dlatego teŜ częścią Kanonu nie mogą być, lecz które Rzym usiłował uznać za pisma kanoniczne, przez samą swą zawartość okazują, iŜ nie są godne by naleŜeć do Kanonu. Kryterium dla Apokryfów jak i dla wszystkich innych pism, składa się z siedmiu negatywnych pewników opartych na autorytecie Pisma świętego i jego nauki. Te pewniki są następujące: księga albo nauka nie moŜe być uznana za natchnioną, o ile jest sprzeczna z tekstami Pisma Świętego, z doktrynami, z charakterem BoŜym, z 59ofiarami za grzech, z faktami i z celami objawienia BoŜego. Apokryfy poddane tej próbie i próbie liczbowania biblijnego okazują się pismami nie natchnionymi. Księgi Tobiasza i Judyty zawierają wiele geograficznych, chronologicznych i historycznych błędów; popierają one przesądy i błędne mniemania i ogłaszają, iŜ usprawiedliwienie zaleŜy od wypełnienia zewnętrznych, formalnych prac. Księgi Mądrości Salomona i Eklezjastyk /Ecclesiasticus/, choć zawierają wiele pięknych rzeczy, głoszą moralność głównie opartą na oportunizmie i niezgodne są ze świętością Boga. Ich mądrość to nie mądrość Salomona, lecz mądrość aleksandryjska. Preegzystencja dusz z ich przeznaczeniem określonym przez zachowanie się przed urodzeniem jest jedną z jego nauk / Mądrości 8:19,20/. Księga ta naucza, Ŝe ciało materialne jest uznane za cięŜar i przeszkodę dla duszy /9:15/. 0na naucza o dziwach, zamiast nauczać o cudach. Dodane tam są teŜ zupełnie niewiarygodneszczegóły, gdy chodzi o plagi egipskie /16:l7/. Symboliczne znaczenie przypisywane do stroju arcykapłana jest fałszywe /18:24,25/. Zamordowanie Abla przez Kaina jest podane fałszywie jako przyczyna potopu /10. 4/. Salomon nie mógł być autorem tej księgi, gdyŜ mówi ona, Ŝe Izrael był pod władzą swych nieprzyjaciół, poza tym jest ona napisana po grecku! Eklezjastyk /Ecclesiasticus/zaś wśród wielu dobrych rzeczy uczy takŜe następujących błędów: Ŝe dawanie jałmuŜny odkupuje grzechy, Ŝe nie naleŜy okazywać wspaniałomyślności wobec złych ludzi, Ŝe moŜna być okrutnym wobec niewolników, Ŝe naleŜy nienawidzić Samarytan, Ŝe oportunizm moŜe zastępować sprawiedliwość /3:30; 12:4-7; 33:26,28; 43:5; 50:25,26; 38:17/.Księga Barucha, którą rzekomo się uwaŜa za napisaną przez towarzysza Jeremiasza, cytuje z Daniela i Nehemiasza, z których jeden pisał o 70 lat, a drugi o 200 lat później! Księga Barucha jest teŜ napisana po grecku. Ona mówi, Ŝe Baruch był wzięty do Babilonu, podczas gdy Biblia powiada, Ŝe udał się on z Jeremiaszem do Egiptu /Jeremiasz 43:6/.W księdze Barucha mówi się o świątyni jako istniejącej i o ofiarach w niej dokonywanych, podczas gdy Biblia poucza, iŜ była ona zniszczona wraz z całym miastem w roku 607 przed Chrystusem. W księdze Barucha są wspomniane naczynia świątyni, które rzekomo powróciły do Jerozolimy za czasów Jeremiasza, podczas gdy Biblia poucza, Ŝe powróciły one za czasów Zorobabela i Ezdrasza. Mówi ona, Ŝe Bóg słucha modlitw umarłych, bo Jeremiasz po śmierci miał się modlić za Izraela /to jest główną przyczyną, iŜ Rzym uznał Apokryfy za naleŜące do Kanonu/.Sprzeczną jest ona z księgą Jeremiasza, gdyŜ głosi, Ŝe babilońska niewola trwała przynajmniej przez siedem pokoleń. 60 RównieŜ 1 i 2 księga Machabeuszów zawiera wiele błędów. Druga księga zawiera wiele legend i baśni, a takŜe podaje ona zadziwiającą opowieść o przechowywaniu ognia świętego. Według niej Jeremiasz miał schować przybytek /który wówczas nie istniał/, arkę i złoty ołtarz na górze Nebo. Usprawiedliwia ona samobójstwo, a takŜe uświęca modlitwy i ofiary za umarłych /dlatego teŜ została uznana przez Rzym jako naleŜąca do Kanonu/. Autor jej nie twierdzi, Ŝe pisze z natchnienia, lecz tylko, Ŝe pisze zgodnie ze swymi zdolnościami. Dodatki do księgi Estery są sprzeczne z księgą tej nazwy w Biblii i wprowadzają zamieszanie w jej opowiadanie. Dodatki do księgi Daniela, tak zwana rzekoma modlitwa trzech młodzieńców w piecu ognistym, nie jest właściwie modlitwą, lecz medytacją, nie stosowaną do tej sytuacji oraz podaje niektóre szczegóły niezgodne z prawdziwym opisem /w.23-27/. Historia Zuzanny zawiera grę słów dowodzącą, iŜ była napisana po grecku. Legenda Bela i Smoka jest tworem głupiej wyobraźni. Tak więc Apokryfy gwałcą wszystkie siedem pewników Pisma Świętego i jego interpretacji, a więc nie mogą być częścią Biblii. Gdyby nią były, to Izraelici, którzy byli uznanymi BoŜymi opiekunami Pisma świętego, przyjęliby je za część Biblii i strzegliby ich jako takich. Fakt bowiem, Ŝe Bóg naznaczył ich jako kustoszy objawienia Starego Testamentu, świadczy, iŜ Bóg nie wybrałby ich na opiekunów Biblii, gdyby nie byli oni zdolni przyjąć objawienia BoŜego i strzec tylko to, co było objawieniem BoŜym. Prawdziwy Stary Testament jest w swych księgach i swej nauce w całkowitej zgodzie z siedmioma pewnikami, a więc z punktu widzenia tych pewników Ŝaden zarzut nie moŜe być postawiony przeciwko jego natchnionemu charakterowi. Księgi StaregoTestamentu doszły do nas dobrze zabezpieczone i uznane. MoŜemy więc z całym zaufaniem powiedzieć o nich: „Oto Palec BoŜy". „Całe Pismo Ścięte jest natchnione przez Boga". MoŜemy więc je przyjąć z całym zaufaniem jako przez Boga natchnione objawienie.NajwaŜniejsze zarysy dotychczasowej dyskusji mogą być streszczonew dwu następujących zdaniach: 1/Kanon Starego Testamentu, to znaczy księgi, które się stały Biblią Izraela, powstał nie - jak sobie niektórzy wyobraŜają - jako rezultat pracy soboru uczonych Izraelitów, lecz dzięki napisaniu tych ksiąg przez ludzi natchnionych, którzy byli wyrazicielami Boga. Wynika z tego, Ŝe w miarę jak kaŜda z ksiąg została napisana przez te narzędzia Ducha Świętego, była ona oddana Izraelowi przez nich i przyjęta była przez Izraelitów na zasadzie sprawdzonego jej autorstwa i pochodzenia jako część ich Kanonu Pisma Świętego. 2/ My, naleŜący do Kościoła Chrześcijańskiego przyjmujemy 61jako naleŜące do kanonu Starego Testamentu tylko te księgi, które Izraelici uznawali za takie, gdyŜ byli oni przez Boga naznaczonymi opiekunami wyroczni BoŜych Starego Testamentu; poniewaŜ wybierając tych opiekunów wszechmądry Bóg wybrał tylko takich, którzy byli w stanie strzec jako wyroczni BoŜych tylko tych ksiąg, które były rzeczywiście tymi wyroczniami /Rzym 3:2/, aby ci z wyŜszej dyspensacji - Kościół Ewangelii - mieli w tych księgach źródło i regułę swej wiary i postępowania. Prawda zawarta w tych dwóch twierdzeniach jest więc gwarancją dla nas, jeśli chodzi o przyjęcie 24 ksiąg Zakonu, Proroków i Pism, lub pierwszych 39 ksiąg Autoryzowanej Wersji Pism Starego Testamentu. Bardzo podobne dwa twierdzenia sprawiły równieŜ, iŜ Kościół w Wieku Ewangelii przyjął 27 ksiąg napisanych przez niektórych Apostołów i ich towarzyszy, którzy pisali pod apostolską kontrolą, jako stanowiące kanon Nowego Testamentu. Podstawą dla tych dwóch twierdzeń było przekonanie pierwotnego Kościoła, Ŝe nasz Pan Jezus przyszedł jako upowaŜnionyprzez Boga Wyraziciel nowego, a dla Kościoła ostatecznego objawienia Planu BoŜego. Objawił więc On Boga /Mat.11:27; Jan 3:2,13,34; 17:6,14,26; Hebr. 1:1,2/, ogłosił On Swą doktrynę jako od Boga pochodzącą /Jan 8:26,28; 12:49,50; 14:10,24; 15:15; 17:8,26/, czynił On i pouczał z taką potęgą i mocą, aby przekonać ludzi ogólnie, iŜ był On wielkim Prorokiem, który miał przyjść /Mat.21:11,46; Łuk.24:19; Jan 3:2. 4:19; 6:14; 7:40; 9:17/. Ta misja Jezusa Chrystusa jako przez Boga naznaczonego i jedynego Wyraziciela BoŜego jest podstawą tych dwóch twierdzeń, które przekonują Kościół Chrześcijański dzisiaj, Ŝe 27 ksiąg, które wyszły spod pióra niektórych Apostołów i ich towarzyszy piszących pod ich dyktandem stanowią rzeczywiście kanon, czyli księgi Nowego Testamentu.Te dwa twierdzenia są następujące: 1/ Dwunastu Apostołów było specjalnie wybranych i upowaŜnionych przez Boga oraz natchnionych jako wyraziciele Chrystusa, by zachować i wyłoŜyć objawieniaChrystusowe Wieku Ewangelii sprzed i po zesłaniu Ducha Świętego w Zielone Świątki dla całego Kościoła Chrześcijańskiego, co teŜ wszyscy oni czynili ustnie, zaś niektórzy z nich bezpośrednio, lub pośrednio, to znaczy przez swych sekretarzy, uczynili to pisemnie. 2/ W ten sposób poświadczone pisma zostały przyjęte jako Pismo Święte przez ich uczniów z powodu apostolskiego pochodzenia! Tylko z powodu apostolskiego pochodzenia, poniewaŜ ci uczniowie wierzyli, Ŝe Apostołowie byli upowaŜnionymi i natchnionymi przez Boga wyrazicielami Chrystusa. Tak więc, oba te twierdzenia wykazują, Ŝe 62 Jezus Chrystus był przyjęty przez wszystkich wierzących jako przez Boga upowaŜniony Wyraziciel nowego, a dla Kościoła ostatecznego, objawienia planu BoŜego. Z tych twierdzeń wynika zaś, Ŝe owe 27 ksiąg nie stały się kanonicznymi rzekomo na tej zasadzie, Ŝe Kościół nadał im kanoniczny charakter, jak twierdzą rzymsko - katolicy, ale Ŝe były one kanoniczne z powodu ich bezpośredniego lub pośredniego pochodzenia od Apostołów i były uznane za kanoniczne przez pierwotnych chrześcijan ze względu na ich apostolskie pochodzenie. Kościół tylko je przyjął jako kanoniczne z powodu apostolskiego pochodzenia. Przyjęcieza kanoniczne nie uczyniło ich kanonicznymi podobnie jak przyjęcie przez Izraelitów Zakonu, proroków i Pism nie stanowiło o ich kanoniczności. W obu wypadkach ich charakter kanoniczny wynikał z faktu, iŜ były one napisane przez natchnionych wyrazicieli Boga. JednakŜe, tak jak przyjęliśmy tylko te księgi jako naleŜące do kanonu Starego Testamentu, które Izrael posiadał w swoim kanonie, podobnie tylko te księgi przyjmujemy za naleŜące do kanonu Nowego Testamentu, które pierwotny Kościół posiadał w swoim kanonie. Kanoniczność ksiąg zaleŜy od Boga jako Dawcy Pisma Świętego, a nie od ludu BoŜego jako opiekunów wyroczni BoŜych. Jednak to, co pierwotni kustosze przyjęli jako posiadające charakter kanoniczny, winno być przyjęte za takie i teraz - nie z powodu ich autorytetu, lecz z powodu autorytetu Chrystusa, który uŜył Apostołów jako Swych wyrazicieli upowaŜnionych i natchnionych przez Boga jako nauczycieli i pisarzy. W jaki sposób uzgodnić myśl, Ŝe tylko apostolskie pochodzenie księgi Nowego Testamentu jest dowodem jej kanoniczności z faktem, Ŝe trzy księgi Nowego Testamentu nie były napisane przez Apostołów, a mianowicie Ewangelie: Marka i Łukasza i Dzieje Apostolskie /napisane przez Łukasza/? Na to pytanie dajemy następującą odpowiedź: Marek, pisarz Ewangelii noszącej jego imię nie był jej niezaleŜnym ludzkim autorem. Pisał on pod dyktando jako sekretarz św. Piotra. Łukasz, który napisał Ewangelię znaną od jego imienia i Dzieje Apostolskie, pisał je pod dyktando jako sekretarz św. Pawła. Jak wynika z Dziejów Apostolskich 12:12, Marek był uczniem św. Piotra i zgodnie z dobrze potwierdzoną historią był on równieŜ jego towarzyszem przez wiele lat. Zapoznał się więc on z historią Chrystusa i Jego nauką z pouczenia św. Piotra i napisał swą Ewangelię pod jego dyktandem. Łukasz był zaś towarzyszem św. Pawła przez długie lata aŜ do końca działalności tego Apostoła /Koi.4:14; 2 Tym.4:11; jest to takŜe widoczne z części Dziejów Apostolskich gdzie uŜywane jest wyraŜenie „my" począwszy od Dz. Ap.16:10 aŜ do końca/. Fakt, Ŝe Łukasz był 63towarzyszem św. Pawła, pozwolił Łukaszowi na dokładne poznanie z jego ust historii Chrystusa, Jego nauki, nauki samego św. Pawła i św. Piotra oraz na przedstawienie ich w Ewangelii swego imienia i Dziejach Ap., które były napisane pod dyktando św. Pawła. W ten sposób Piotr i Paweł w rzeczywistości pisali, uŜywając jako pośredników Marka i Łukasza. Wynika z tego, Ŝe cały Nowy Testament był apostolskiego pochodzenia. Ten właśnie fakt pobudził braci w pierwotnym kościele do przyjęcia tych pism jako pochodzące z upowaŜnienia BoŜego. Nie było Ŝadnego innego kryterium z wyjątkiem kryterium apostolskiego pochodzenia, które decydowało o przyjęciu pism i włączeniu ich do kanonu Nowego Testamentu. Bez takiego pochodzenia Ŝadne pismo nie mogło być przyjęte przez kościoły jako pochodzące z upowaŜnienia BoŜego, a więc przyjęte do kanonu Nowego Testamentu.Dlaczego więc Kościół pierwszego wieku i późniejszych, stawiał jako najbardziej zasadniczy warunek dla przyjęcia pism jako części wyroczni Nowego Testamentu pochodzenie ich od Apostołów? Na to odpowiadamy: Jezus ustanowił dwunastu Apostołów - przy czym św. Paweł zajął miejsce Judasza w ich gronie - jako Swoich pełnomocników, rzeczników i wykonawców /Jan 20:21; Mat.18:18/. Pierwotny zaś Kościół wierząc temu, jedynie przyjmował nauki izarządzenia ustne i pisemne Dwunastu Apostołów jako pochodzące z upowaŜnienia i natchnienia BoŜego, a zatem jako obowiązujące Kościół w sprawach wiary i praktyki. Byli oni zabezpieczeni w tej wierze z powodu przyjęcia Jezusa Chrystusa jako jedynego i ostatecznego Wyraziciela Boga, który w tym charakterze dał Kościołowi Objawienie BoŜe poprzez nauki Apostołów i ich pisma /Jan 14:26; 15:26,27; 16:12-15/. Taką jest nauka Nowego Testamentu, jak tego dowodzą wyŜej cytowane teksty. Apostołom Chrystus nadał pewne władze, których nie dał innym: 1/ władzę autorytatywnego związywania Kościoła co do tego w co naleŜy wierzyć i co praktykować oraz władzę uwalniania Kościoła z wszelkiego wierzenia lub praktyki narzuconego przez innych, lub które pod wpływem błędu Kościół byłby skłonny przyjąć /Mat.18:18; Gal.1:8, 9; 2/ władzę udzielania darów Ducha /Gal.3:5; Dz.Ap.8:14-25/. Choć ewangelista Filip mógł kazać i czynić cuda, to jednak nie miał on władzy udzielania darów Ducha i dlatego prosił o to Apostołów, co uczynili Jan i Piotr, tak jak opis tego dowodzi. W jednym sensie tewłaśnie władze sprawiały, Ŝe Apostołowie stanowili główną część fundamentu Kościoła /Efez.2:20/.Wielu innych mogło pouczać i dokonywać cudów podobnie jak Apostołowie, lecz nikt inny nie miał tych wyŜej wymienionych dwóch władz, które posiadali wyłącznie 64 Apostołowie.
Ogólne zarysy biblii cz11
NOWY TESTAMENT O KANONIE
Na dowód pierwszego z tych twierdzeń moŜemy przytoczyć wiele tekstów Pisma Świętego, które w róŜny sposób tego dowodzą. Jednym ze sposobów dowodzenia tego jest nadawanie nazwy „wyrocznie" częściom i całości Starego Testamentu: „im /Izraelitom /powierzone były wyroki BoŜe" /Rzym.3:2/. Dz.A. 7:38; Hebr.5:12; 1 Piotra 4:11 są teŜ tekstami, w których Stary Testament jest nazywany wyroczniami BoŜymi. Jeszcze więcej przekonywające w związku z kwestią, którą rozwaŜamy, będzie podzielenie pism Nowego Testamentu na trzy naturalne grupy i wykazanie, jak kaŜda z tych trzech grup odnosi się do Torah /Zakonu/, Nebiim /Proroków/ i Kethubim /Pism/ - trzech części Biblii Hebrajskiej. Pierwsza grupa pism Nowego Testamentu składa się z trzech pierwszych /synoptycznych, czyli ogólnego poglądu/ Ewangelii, Dziejów Ap. i listów Jakuba, Piotra i Judy. Drugą grupę stanowią listy Pawła, a trzecią pisma Jana. Mając na myśli te trzy grupy pism, chcemy pokazać, jak kaŜda z tych trzech grup cytuje i omawia kaŜdy z trzech podziałów Starego Testamentu jako części wyroczni Boga. To zaś jest bardzo przekonywujące.Oprócz nazwy „wyrocznie” najpowszechniejszym określeniem Starego Testamentu jako wyroczni Boga w Nowym Testamencie jest nazwa Pismo albo Pisma. Ta więc nazwa stosująca się do Biblii hebrajskiej występuje w kaŜdej z trzech grup pism Nowego Testamentu /Mat.22: 29; Dz.Ap.17:11; 1 Kor.15:3; Jan 5:39/. To zaś, do czego ta nazwa w tych tekstach jest zastosowana jest uwaŜane za objawienie BoŜe /Mat.26:54; 1 Kor.l5:3,4/; do niego teŜ odwołuje się Nowy Testament jako do autorytatywnego źródła wiary i głównej zasady postępowania /Łuk.24:27; Dz.Ap.l8:28/. Nie tylko Stary Testament jest nazywany w tych trzech grupach pism Nowego Testamentu Pismami albo Pismem, lecz równieŜ jest w nich nazywany Zakonem /Prawem/ i 54 Prorokami, albo MojŜeszem i Prorokami /termin prorocy jest tam uŜywany w szerokim sensie, to znaczy obejmuje on równieŜ natchnionepisma tych ludzi, którzy nie naleŜeli do rzędu proroków - ludzi takich jak: Dawid, Daniel, Ezdrasz itd; innymi słowy, obejmuje on wszystkie księgi drugiego i trzeciego podziału Starego Testamentu/. MoŜna się o tym przekonać na podstawie następujących wersetów: Mat. 7:12; Łuk.16:29,31; Rzym.3:21; Jan 1:45. Zgodnie z Izraelskim zwyczajem nazywania zwoju całego Starego Testamentu Torah, Zakonem /Prawem/, Nowy Testament nazywa cały Stary Testament Zakonem 12:34/; dlatego teŜ Jezus mówi o cytatach, które przytoczył z Psalmów /pierwszej księgi trzeciego podziału Starego Testamentu/ jako o cytatach z Zakonu / Jan 10:34; 15:25 /, a Paweł mówi teŜ podobnie o tekście przytoczonym z Proroków /l Kor.14:21/.Podział na trzy części Starego Testamentu jest wyraźnie uznany w następujących słowach Jezusa: Musi się wypełnić wszystko, co napisano 1/ w zakonie MojŜeszowym, 2/ w prorokach i 3/ w psalmach" /pierwsza księga trzeciego podziału Starego Testamentu reprezentuje tu cały trzeci podział na zasadzie metonimii/ Łuk.24:44.Dr. B.F. Wescott jeden z najzdolniejszych badaczy Pisma Nowego Testamentu w XIX wieku, mówiąc o sposobach jakich uŜywa Nowy Testament dla określenia Starego Testamentu powiada: „Istnienie tych zbiorowych tytułów / których Nowy Testament uŜywa jako nazw dla Starego Testamentu/, ogólne przyjęcie ich zrozumiałości, brak wszelkich śladów wątpliwości co do ich zastosowania w tych zakresach, gdzie istnieją dowody, bezwarunkowe odwoływania się do Pism przez nie oznaczonych, absolutna równość róŜnych części, które są uznane w całym zbiorze, mają duŜe znaczenie pozytywne jak i negatywne, gdy chodzi o specjalne świadectwa dotyczące poszczególnych ksiąg. Rozszerzają one świadectwo z jednej księgi na całą grupę ksiąg; one teŜ wyłączają moŜliwość przypuszczenia, Ŝe uŜywanie innych ksiąŜek stawia je na równi z księgami naleŜącymi do uznanego zbioru. Nie ma teŜ najmniejszego dowodu, Ŝe Biblia hebrajska miała kiedykolwiek więcej ksiąg niŜ ma obecnie.Nigdy Nowy Testament nie cytuje Apokryfów, które w XVI wieku Kościół Rzymsko-Katolicki ogłosił jako część Starego Testamentu. Apokryfy, choć często przed XVI wiekiem były uŜywane dla zbudowania, jak kaŜda dobra ksiąŜka, nie były jednak uwaŜane za część Kanonu we wczesnym, ani w średniowiecznym Kościele. Katalogi Ksiąg Starego Testamentu sporządzone przez Atanazego, Augustyna. Hieronima i innych nie zawierały Apokryfów. Hieronim nie chciał 55przetłumaczyć ich i włączyć do Wulgaty jako część Biblii, ale usłuchał prośby papieŜa Galazjusza, by dołączyć je w tłumaczeniu jako rodzaj dodatku przeznaczonego do poboŜnej lektury, a nie jako autorytatywną część Pisma Świętego, tak jak to czynią niektóre wydania protestanckich przekładów Biblii. Choć nigdy Nowy Testament nie cytuje Apokryfów, to jednak pisarze jego - jak powyŜej wykazano -cytują z kaŜdego podziału Starego Testamentu; co więcej, cytują oni prawie z kaŜdej z jego ksiąg. Nasz Pan cytuje teksty z 1 Moj., 2 Moj., 4 Moj., 5 Moj., z 1 Samuela, Psalmów, Izajasza, Daniela, Ozeasza, Jonasza i Malachiasza, podkreślając ich Boski autorytet. Poza tym w swych własnych a nie Jezusa słowach Mateusz i Łukasz cytują z 3 Moj., Jeremiasza, Micheasza i Zachariasza. Dzieje Apostolskie cytują teksty z 1 Moj., 2 Moj., 5 Moj., z Psalmów, Izajasza, Joela, Amosa i Abakuka. Jakub, Piotr i Juda cytują z 1 Moj., Izajasza i Przypowieści Salomonowych. Ilość cytatów, zwaŜywszy na szczupłość tych ksiąg, w których są one cytowane, czyni je tym więcej uderzającymi. W liście do Rzymian 1 i 2 do Koryntów i Galacjan, Paweł cytuje z 1 Moj., 2 Moj., 3 Moj., 5 Moj., 2 Samuelowa, 1 Król., z Ijoba, Psalmów, Izajasza, Jeremiasza, Ozeasza, Abakuka i Malachiasza. List do Hebrajczyków cytuje więcej ze Starego Testamentu niŜ jakikolwiek inny list Pawła, cytując z 1 Moj., 2 Moj.,5 Moj., 2 Samuel., z Psalmów, PrzypowieściSal. Izajasza, Jeremiasza i Aggieusza. Ewangelia Jana cytuje z 2 Moj, z Psalmów, Izajasza i Zachariasza, podczas gdy Objawienie jest w duŜym stopniu zbudowane z odrębnych części Starego Testamentu zespolonych w jedną całość.Poza tymi wyraźnymi cytatami, które są tu jedynie wymienione, Nowy Testament jest dosłownie przepojony przystosowanymi krótszymi wyraŜeniami czerpanymi ze Starego Testamentu. Bardzo mało jest wierszy Nowego Testamentu, które by nie zawierały jakiegoś słowa czy wyraŜenia wziętego z Greckiego Starego Testamentu /Septuaginty/. Oprócz jednak tych krótszych fragmentów zaczerpniętych ze Starego Testamentu, same wyraźne cytaty wzięte ze Starego Testamentu w Nowym Testamencie są ze wszystkich ksiąg Starego Testamentu z wyjątkiem księgi Jozuego, Sędziów, Kronik, Pieśni i Kaznodziei Sal., Ezdrasza, Nehemiasza, Estery, Abdyjasza, Sofoniasza i Nahuma. Te księgi ze Starego Testamentu dotyczą niemal wyłącznie Parusji albo Epifanii, lub obu z nich i dlatego nie zawierają materiałów odpowiednich jako dowód tekstów odnoszących się do czasów wcześniejszych. Z tego teŜ powodu nie cytowanie ich w Nowym Testamencie jest samo przez się zrozumiałe. JeŜeli weźmiemy pod 56 uwagę zbieŜność myśli lub wyraŜeń, to jest co najmniej siedemset cytat ze Starego Testamentu w Nowym Testamencie. PoniŜsze zestawienie dr Westcotta wskazuje na liczbę wyraźnych cytat w trzech grupach ksiąg Nowego Testamentu zaczerpniętych z trzech podziałów Starego Testamentu. Cytaty te są oczywiście cytatami całych zdań, a nie tylko częściami zdań lub kilku słów: Zakon Prorocy PismaI. SynoptyczneEwangelie 15 21 6Dzieje Ap. 7 9 7Listy powszechne 4 1 2II. Listy św. Pawła 25 2813Listy do Izraelitów11 4 11III. Ewangelia Jana 2 6 6
Ogólne zarysy biblii cz10
DALSZE BIBLIJNE FIGURY
Następną figurą retoryczną Biblii, którą chcemy przestudiować, jest pytanie retoryczne, które jest zadawane nie w celu uzyskania odpowiedzi, ale dla podkreślenia twierdzenia lub wiary. Święty Paweł uŜywa często w argumentach tej figury retorycznej, jak na przykład gdy mówi: „KtóŜ kiedy słuŜy Ŝołnierkę swoim kosztem? KtóŜ sadzi winnicę, a owocu jej nie poŜywa? Albo któŜ trzodę pasie, a mleka trzody nie poŜywa” /1 Kor.9:7/? Święty Paweł zadając te pytania bynajmniej nie oczekuje na nie odpowiedzi, tylko przedstawia te fakty silniej niŜ gdyby je wyraził afirmatywnie. Kilka dalszych przykładów wyjaśni tę myśl lepiej: „Bo cóŜ na tym, jeśliby niektórzy nie uwierzyli? Czy niedowiarstwo ich zniszczy wiarą BoŜą? Czy niesprawiedliwy jest Bóg, który gniew przywodzi? Albowiem jakoŜ by Bóg sądził świat /do Rzym.3:3,5<6/? CzyŜ Zakon zniszczony przez wiarę /do Rzym.3:31/? Szczególną cechą tej literackiej figury jest to, Ŝe gdy chcemy coś twierdzić, czynimy to przez pytanie w formie negatywnej; a kiedy zaś chcemy czemuś zaprzeczyć, to zadajemy pytanie twierdzące, naprzykład; Izali nie jestem Apostołem? Izali nie jestem wolny? Izali Jezusa Chrystusa Pana naszego nie widziałem? Izali wy nie jesteście pracą moją w Panu? Izali nie mamy wolności jeść i pić? Izali nie mamy wolności wodzić z sobą siostry Ŝony, jako i drudzy Apostołowie i bracia Pańscy i Kiefas? /1 Kor.9:1,4,5/. Pytania te potwierdzają przy pomocy przeczenia. W następujących zaś przykładach pytania zaprzeczają choć nie ma w nich negacji: mamy draŜnić Pana? Izaliśmy mocniejsi niŜeli On /l Kor.l0:22/? Okrzyk /exclamation/ jest figurą biblijną bardzo zbliŜoną do pytania retorycznego pod tym względem, iŜ wyraŜa on myśli mocniej niŜ wyraziłoby ją zwykłe twierdzenie, z tego teŜ względu szczególnie nadaje się do wyraŜenia zdziwienia lub emocji. Zwróćmy uwagę na następujące wykrzyknienia: „O jakoŜ pośniedziało złoto”! „O jakoŜ zmieniło się wyborne złoto” /Treny Jer.4:1/1 „O głębokości bogactwa i mądrości i znajomości BoŜej! Jako są niezbadane sądy Jego i niedoścignione drogi Jego” /Rzym.11:33/! Następne zaś dwa wiersze są przykładami negacji osiągniętej przez pytania twierdzące.Ten sam rodzaj emocji, którą wyraŜa wykrzyknienie, jest czasami wyraŜony teŜ apostrofą.W apostrofie zwracamy się w drugiej osobie, przemawiając do kogoś nieobecnego jakby był obecny, do nieoŜywionego jakby było czymś oŜywionym albo do umarłego jakby do Ŝyjącego. Jednym z najlepszych przykładów apostrofy jest mowa Dawida skierowana do zmarłego Absaloma: „Synu mój Absalomie, synu mój! Synu mój Absalomie! Obym ja był umarł zamiast ciebie! Absalomie,synu mój, synu mój" /2 Sam.l8:33/! Dawida lament nad Saulem i Jonatanem jest jeszcze bardziej charakterystycznymprzykładem rozszerzonej personifikacji /2 Sam.1:21- 27/. Jest to zbyt długi tekst, by go tu cytować, więc radzimy czytelnikom by przeczytali go z Biblii. Inne dobre przykłady apostrofu znajdują się w księdze Objawienia 12:12; 18:10; 20; u Nehemiasza 6:9; Joela 2:22. Personifikacja jest figurą, nadającą Ŝycie przedmiotom martwym i jest bardzo zbliŜona do apostrofy, w niektórych wypadkach apostrofa i personifikacja są niemal identyczne. Personifikacja jednak nie koniecznie musi być w drugiej osobie, podczas gdy apostrofa jest zawsze w drugiej osobie. Co więcej, apostrofa zawsze personifikuje, gdy jest skierowana do martwych przedmiotów. Prorocy bardzo często uŜywają personifikacji, na przykład: „O mieczu Pański, dokąd się nie uspokoisz? Wróć się do pochew twoich, uśmierz się, a ucichnij” /Jer.47:6/! „GdzieŜ jest, o śmierci, Ŝądło twoje? O grobie, gdzie jest twe zwycięstwo” /l Kor.l5:55/? Innymi przykładami są: Jer.4:28; 22:29; Treny Jer.2:15. Specjalnie dobrym przykładem jest tekst Izaj. 55:12: „Góry i pagórki chwałę przed wami głośno zaśpiewają, a wszystkie drzewa polne rękami klaskać będą". Hiperbola /forma przesadna/ czasami teŜ jest uŜywana w Biblii. Gdy się zdarza, zazwyczaj ludzie w niej przesadzają, lub idiomatyczne albo figuralne wyraŜenie jest dodane do hiperboli. Oto kilka przykładów hiperboli: „W onych siedmiu latach ziemia rodziła pełnymi garściami"/1 Moj. 41:47/. „Miasta wielkie i wymurowane aŜ ku niebu" /5 MojŜ.l:28/. „I zdaliśmy się sobie przy nich jako szarańcza /tu zachodzi teŜ porównanie/, takimi iŜ zdaliśmy się i onym" /4 MojŜ.l3:34/.Wszystkie te przykłady są przykładami uŜywania hiperboli w Biblii.Ironia jest inną figurą uŜywaną w Biblii i podobną ma cechę do figury pytania retorycznego, to znaczy Ŝe jej twierdzenia są negacjami, a jej negacje są twierdzeniami. Oto kilka dobrych przykładów ironii biblijnej. Ijob mówi: „Bez wątpienia wy jesteście ludźmi i mądrość umrze razem z wami" /Ijob 12:2 wg. poprawniejszego przekładu/! Eliasz drwi z kapłanów Baala tymi słowami ironii: „Wołajcie większym głosem, poniewaŜ to jest bóg; tylko Ŝe się albo zamyślił, albo poluje, albo jest w podróŜy, albo śpi i trzeba go obudzić" /1 Król.l8:27/! Święty Paweł uŜywał skutecznie ironii w l Kor.4:8,10, mówiąc: „JuŜ jesteście nasyceni, ubogaceni, bez nas królujecie ... Myśmy głupi dla Chrystusa, aleście wy roztropni w Chrystusie; myśmy słabi, aleście wy mocni; wyście zacni, aleśmy bezecni"! Skala wstępująca to znaczy stopniowanie /climax/ jest równieŜ uŜywane w Biblii jako figura retoryczna. W stopniowaniu słowa w części zdania, same części zdania 45lub całe zdania stopniowo wzrastają, jeśli chodzi o ich kolejne znaczenie /waŜność/. Kilka przykładów wyjaśni to: „Przydajcie do wiary waszej cnotę, a do cnoty umiejętność, a do umiejętności powściągliwość, a do powściągliwości cierpliwość a do cierpliwości poboŜność, a do poboŜności braterską miłość, a do miłości braterskiej miłość bezinteresowną” /2 Piotra 1:5-7/. Posłaniec,który przyniósł Heliemu wiadomość o bitwie Izraela z Filistynami, uŜył stopniowania napięcia /climax/ w zdaniach, którymi przedstawił tę wiadomość: „Uciekł Izrael przed Filistynami i stała się wielka poraŜka ludu; tamŜe i dwaj synowie twoi polegli, Ofni i Finees, i skrzynia BoŜa wzięta jest” /1 Sam.4:l7/. Zwolnienie napięcia albo spadek stopniowania /anticlimax/, które układa części zdań o coraz mniejszej wadze następujące po sobie stopniowo, jest uŜyte przez Ŝonę Fineesową, mówiącą o klęskach, o których się dowiedziała: „I nazwała dzieciątko Ichabod, mówiąc: „przeprowadziła się sława od Izraela, iŜ wzięto skrzynię BoŜą, a iŜ umarł świekier jej i mąŜ jej” /l Sam.4:21/. Niejasne powiedzenia Biblii stanowią figurę zagadki /enigma/. Są one bardzo liczne w Piśmie Świętym, na przykład w 1 MojŜ.49:10; księga Sędziów 14:14; Jana 2:19; 6:32-58; Mat.16:28; Łuk.13:32; itd. Apodosis uŜywane dla wyraŜenia obrzydzenia często się spotyka w Biblii, choć często ono jest usunięte w wydawnictwie Autoryzowanej Wersji, jak na przykład u Mat.16:23; do Rzym.3:4,6,31; 1 Sam.20:2 /BoŜe broń/, 9 /BoŜe cię tego uchowaj// dosłownie profanacja!/. Na tym kończymy rozwaŜanie figurbiblijnych, będących przykładami jej walorów literackich /literosity/.Teraz poświęcimy nieco słów specjalnym cechom stylu literackiego Biblii. NajwyŜszą cechą stylu literackiego jest wzniosłość; tę zaletę język Biblii posiada w najwyŜszym stopniu. Opowiadanie Biblii o stworzeniu świata, o potopie, przedstawienie spraw pięciu dysputujących z ich punktu widzenia i z punktu widzenia BoŜego w księdze Ijoba osiąga szczyty wzniosłości. Głębokie uczucia w Psalmach, najwyŜsze uniesienie Izajasza, głęboka boleść Jeremiasza i potęŜne wizje Ezechiela są kilkoma z wielu przykładami wzniosłości stylu i myśli w literackości Biblii Starego Testamentu. Cudowne przemówienia Jezusa i dobitne zwięzłe powiedzenia w Ewangeliach, powaŜne rozwaŜania św. Pawła w liście do Rzymian, jego majestatyczne słowa w liście do Hebrajczyków, rozwinięcie myśli w listach św. Jana i jego głębokie, przeraŜające swą wielkością i natchnione wizje w księdze Objawienia osiągają takie szczyty wzniosłości jakich nigdzie nie ma poza Biblią. PoniewaŜ wzniosłość jest najwyŜszą zaletą stylu literackiego, więc Biblia niewątpliwie naleŜy do najlepszych dzieł 46 literatury. Inną zaletą dobrego stylu literackiego jest piękno; Biblia więc jest pełna pięknych myśli wyraŜonych w pięknej formie. Prawdopodobnie Izajasz zawiera, specjalnie w swej drugiej części w rozdziałach 40-66,najpiękniejsze pod względem literackim części Biblii. Izajasz 35,60,61,62 i 65 specjalnie zaś wiersze 17-25 są nacechowane głębokim pięknem. Pieśń Salomona jest napełniona pięknem, które jest jej główną cechą literacką, obfituje ona w figury, które są jednym z głównych zarysów pięknego stylu. śycie Samuela ma wiele pięknych epizodów w Biblii, a takŜe księga Ruty jest pełna pięknych myśli i posiada wiele pięknie przedstawionych epizodów. Wypowiedzi Jezusa ponad wszystkie inne wypowiedzi w Nowym Testamencie łączą piękno ze wzniosłością. Kazanie na górze szczególnie w swych błogosławieństwach, modlitwa Pańska i specjalnie część o troskach osiągają rzadko spotykane szczyty piękności. Rozmowa Jezusa z Samarytanką jest piękna w myśli i jej wyraŜeniu. Jego przypowieści obfitują w piękno. Inną cechą charakterystyczną dobrego stylu literackiego jest jego prostota, pod którym to względem Biblia takŜe spełnia wszystkie warunki tak, Ŝe jest w pełnym tego słowa znaczeniu literacką. Prostota bowiem cechuje jej historię i biografię, czego dowodzą w pełni jej historyczne i biograficzne księgi. Odnosi się to teŜ do jej liryk, przykazań, obietnic i napomnień. Właśnie ze względu na prostotę Biblii dzieci pozostają pod jej czarem. Zwięzłość to jeszcze inna cecha dobrego stylu, a Biblia obfituje w zwięzłość. Nigdzie indziej nie znajdziemy tak bardzo treściwych powiedzeń. Specjalnie to się odnosi do ksiąg Mądrości, Przypowieści i Kaznodziei, do powiedzeń Jezusa i listów apostolskich.Aby literatura była wielką musi posiadać wewnętrzny związek pomiędzy jej częściami, by razem wszystkie one były wyraŜeniem jednolitej całości, to znaczy: musi istnieć w literaturze jednolitość, która czyni ją całością a nie zbiorem luźnych i nie powiązanych fragmentów. Pod tym względem Biblia jako literatura przewyŜsza nieskończenie kaŜdą inną literaturę, bo jest ona całością, w której wielka róŜnorodność i indywidualność stapia się w jedną doskonałą jedność. Składowe jej części - doktryny, części etyczne, obietnice, napomnienia, proroctwa, historie i typy - przejawiają jedność poprzez róŜnorodność i indywidualność. Biblia objawia jako swój największy cel chwałę BoŜą; przedstawia jako bohatera Pana Jezusa, a jako bohaterkę Jego Oblubienicę; ośrodkiem zaś z którego promieniują jej blaski, jest krzyŜ, jak to powiedział poeta w słowach: „Wszystkie blaski świętej historii zbiegają się w około jej świętej Głowy". Inną jeszcze cechą wielkiej 47literatury jest jej praktyczność. To zaś jest prawdziwe wobec Biblii niŜ wobec jakiejkolwiek innej literatury. Ona bowiem jest światłem, które oświetla drogę celów, po pierwsze dla wybranych a potem dla niewybranych i daje ona kaŜdej z tych klas pomoc potrzebną dla ich rozwoju; rozwija ona wybranych, a to samo będzie czynić z nie wybranymi w czasie późniejszym. Jest to potęga, która działa na kaŜdym stopniu zbawienia dla tych, dla których jest juŜ czas, a będzie tak samo działała względem innych, gdy ich czas zbawienia przyjdzie. Ona dokona w rezultacie swej pracy pomnoŜenia chwały Boga i Baranka, przez treść swą da Ŝycie wieczne na róŜnych poziomach istnienia tym, którzy okaŜą się godni Ŝycia przynosząc zniszczenie dla tych, którzy okaŜą się niezdatni do Ŝycia; wykazując przez to swą praktyczność w osiągnięciu najlepszych i najwięcej upragnionych celów.Poza tym wszystkim nie naleŜy zapominać, Ŝe ta cudowna literatura jest wypracowana po linii biblijnego liczbowania. To biblijne liczbowanie jest dlatego moŜliwe, poniewaŜ hebrajskie i greckie litery są jednocześnie liczbami i przez to są wskazane ich wielokrotności dzięki stałemu powtarzaniu się liczby siedem w sumach liter Biblii, jej słów, zdań, paragrafów, pododdziałów, podziałów i ksiąg, kaŜdej z nich samej w sobie i w stosunku do innych ksiąg. Potem znajdujemy wypracowane wielokrotności innych liczb występujących w podobny sposób, na przykład liczb 9, 11, 13, 17,19. To zaś zwraca uwagę na błędy w interpretacji, które mogą się zdarzyć za pomocą dokonanego tak zwanego liczbowania sąsiedniego. Pomimo tych wielkich opracowań liczbowania z wielu punktów widzenia, Biblię czyta się łatwo, jakby nie było w niej Ŝadnego liczbowego planu. Przykładami są rozdziały Mat.1 i 2 oraz Marka 16, zawierające budzące kontrowersje wiersze 8-20, a które się czyta tak łatwo, Ŝe wydaje się niepodobieństwem, by dobrze opracowane schematy siódemek i ich wielokrotności były w nich wszędzie zawarte. To samo dotyczy kaŜdej innej części Biblii. Uzyskać tak wspaniałe rezultaty pod względem matematyki, a jednocześnie ująć je w najwyŜsze formy literackie świata jest sztuką literacką zupełnie jedyną w swoim rodzaju. Nie wahamy się więc głosić, Ŝe Biblia jest najwyŜszą literaturą. A to jest imponującym świadectwem jej Boskiego źródła i Autorstwa.Po zbadaniu ogólnych zarysów Biblii i jej literackości, wyłania się naturalne pytanie: Jakie księgi naleŜą do Biblii? Na podstawie naszej definicji Biblii jako natchnionego przez Boga objawienia /co wyklucza Jego nienatchnione objawienie przejawiające się w księdze natury/ danego przez Niego za pośrednictwem specjalnie natchnionych ludzi, odpowiadamy na to pytanie: KaŜda przez Boga natchniona księga naleŜy do Biblii, to znaczy jest ksiąŜką Biblii. W kościelnym języku począwszy od drugiego wieku termin kanon /z greckiego: reguła/ jest uŜywany jako synonim Biblii, oznaczając źródło i regułę wiary i praktyki, dane jako takie przez Boga Jego ludowi. Dlatego teŜ wielu chrześcijańskich autorów -zamiast pytania: Jakie księgi naleŜą do Biblii?- formułuje tą samą kwestię w słowach: Jakie księgi naleŜą do Kanonu? Mówią więc oni o Kanonie Kościoła Izraelskiego rozumiejąc przez to Stary Testament i o Kanonie Kościoła Chrześcijańskiego, rozumiejąc przez to Stary i Nowy Testament. PoniewaŜ nasz temat jest za obszerny, więc najpierw przystąpimy do rozwaŜania Kanonu Kościoła Izraelskiego, odpowiadając na pytanie: Jakie księgi przyjął Kościół Izraelski jako dane przez Boga, będące Jego natchnionym objawieniem dla Kościoła Izraelskiego podanym za pośrednictwem specjalnie natchnionych przez Niego ludzi? MoŜemy inaczej sformułować to samo pytanie: Jakie księgi dał Bóg jako Swe objawienie Kościołowi Izraelskiemu przez specjalnie przez Siebie natchnionych ludzi? Oczywiście Bóg mógł uczynić objawienie przez specjalnie natchnionych ludzi bez względu na to, czy Kościół Izraelski lub Chrześcijański je przyjął lub nie /Rzym.3:3/,ale w rzeczywistości Kościół Izraelski przyjął za objawienie to, co Bóg mu dał jako objawienie /Rzym.3:2/; podobnie takŜe Kościół Chrześcijański przyjął za objawienie to co było mu podane przez Boga jako objawienie. Fakt jednak przyjęcia przez oba Kościoły tego objawienia nie uczynił je przez Boga natchnionym objawieniem. Boski bowiem natchniony charakter objawienia zaleŜał od uczynienia go takim przez jego Stwórcę, a nie od przyjmujących je, bo On tylko jest Tym, który objawia.Nie ma co do tego wątpliwości, Ŝe w czasach Chrystusa i Apostołów Izraelici przyjmowali jako swą Biblię lub kanon te same księgi - nie mniej i nie więcej - jakie są drukowane we wszystkich wydaniach Biblii Hebrajskiej. Podamy kilka świadectw w tej sprawie: Pierwsze z nich pochodzi spod pióra Józefa Flawiusza, urodzonego w roku 37 po Chrystusie, a zmarłego około roku 100 po Chrystusie. Pisząc przeciwko Apionowi, aleksandryjskiemu gramatykowi i wrogowi Izraelitów w księdze I, rozdziale 8 mówi: „Nie mamy my dziesiątek tysięcy ksiąg róŜniących się i sprzecznych, ale tylko 22 /on uwaŜał księgę Ruty za część księgi Sędziów, a Treny Jeremiasza za część księgi Jeremiasza, podczas gdy zwykłą praktyką Izraelitów było liczyć je za odrębne księgi, w ten sposób czyniąc ogólną liczbę ksiąg 24, co jest teŜ jednym ze sposobów liczenia ksiąg Starego Testamentu w samej Biblii zawierającej historię wszystkich czasów, słusznie uwaŜane jako z Boskiego pochodzenia/. Z tych ksiąg pięć - to księgi MojŜesza /Pięcioksiąg/, które obejmują prawa i tradycje od stworzenia człowieka aŜ do śmierci MojŜesza. Okres ten jest nieco krótszy niŜ 3000 lat. Od śmierci MojŜesza do rządów Artakserksesa, następcy Kserksesa, króla Persji, prorocy, którzy byli następcami MojŜesza napisali co jest zawartew trzynastu księgach. Pozostałe cztery księgi obejmują hymny do Boga i rady dla ludzi, jak naleŜy w Ŝyciu postępować. Od Artakserksesa aŜ do naszych czasów wszystko zostało zapisane, ale nie było uwaŜane za równie godne wiary jak to, co poprzedzało, poniewaŜ ścisłe następstwo proroków się zakończyło /w ten sposób Józef ukazuje, Ŝe Kościół Izraelski, uznając istnienie apokryfów i innych ksiąg izraelskich nie uwaŜał ich za część Kanonu albo Biblii/. Jak wielką wiarę mamy w naszym Piśmie Świętym, wskazuje na to nasze postępowanie; choć tyle czasu minęło, nikt nie odwaŜył się coś dodać do tych ksiąg ani niczego z nich ujął, ani teŜ coś w nich zmienił. Jest to instynktowne we wszystkich Izraelitach od chwili ich urodzenia, Ŝe uwaŜają je za rozkazy Boga, Ŝe ich słuchają, a jeśli zachodzi potrzeba, gotowi są zginąć za nie. Taką była ich poboŜność”.Zgodnie z tym tekstem Biblia Hebrajska była rozpoczęta w czasach MojŜesza a zakończona za panowania Artakserksesa I, króla perskiego, który rządził od roku 474 do 425 przed Chrystusem. Król ten był męŜem Estery /Estery 2:16,17/ i w siódmym roku swego panowania wysłał on Ezdrasza do Jerozolimy, by wzmocnić tam religię Jehowy / Ezdrasza 7:7,11-28/. W dwudziestym zaś roku swych rządów wysłał Nehemiasza celem odbudowy murów i miasta Jerozolimy /Nehemiasza 2:l-8/,a w trzydziestym drugim roku swoich rządów wysłał go powtórnie do dalszej pracy dla dobra Izraelitów w Jerozolimie i w Judei” /Nehemiasza 13:6,7/. Józef był bardzo wykształconym Izraelitą pochodzenia kapłańskiego i historykiem swego narodu. Miał on wszelkie kwalifikacje, by móc ustalić prawdziwie, które księgi uwaŜali Izraelici za księgi kanoniczne. Słowa te pisał on, będąc w kontrowersji z uczonym przeciwnikiem Izraelitów i ich Biblii, a więc specjalnie musiał być ostroŜnym, by być bardzo dokładnym w swych twierdzeniach. Oświadczył on w zgodzie ze świadectwami innych izraelskich autorytetów, którzy go poprzedzili i po nim nastąpili, Ŝe duch proroczy -natchnienie - zakończył się na Malachiaszu, którego księga została napisana pomiędzy rokiem 443 a 425 przed Chrystusem to znaczy pod koniec rządów Artakserksesa i juŜ po drugiej z Persji podróŜy 50 Nehemiasza do Jerozolimy. ZauwaŜyliśmy poprzednio w niniejszym rozdziale, Ŝe było wyraźnie powiedziane, iŜ Stary Testament był studiowany w nowym podziale na trzy części przez Jezusa, syna Syracha, autora księgi apokryficznej Eklezjastyk /Ecclesiasticus/. który Ŝył około roku 200 przed Chrystusem. W czasach Judy Machabeusza około roku 167 przed Chrystusem zarówno on sam jak i inni ubolewali, Ŝe duch proroctwa - natchnienie - zanikł w Izraelu od czasu śmierci Malachiasza. Wynika więc z tego, Ŝe treść tego, co mówił Józef w powyŜej cytowanych słowach była przyjęta autorytatywnie w Izraelu na kilkaset lat przed Józefem, którego wyŜej cytowany tekst był napisany w roku 93 po Chrystusie. W 75 lat po Józefie traktat talmudyczny Baba Bathra napisany przez Judę Hakkodosza przedstawia katalog świętych ksiąg. Księgi te są w nim sklasyfikowane w ten sam sposób jak i w naszych współczesnych wydaniach Biblii Hebrajskiej składając się z pięciu ksiąg Prawa /czyli Zakonu/, z ośmiu ksiąg proroczych i z jedenastu ksiąg Kethubim, stanowiąc razem 24 księgi. W tym katalogu 2 księgi Samuelowe są traktowane jako jedna księga, tak samo dwie księgi Królewskie i dwie Kroniki. Dwunastu Mniejszych Proroków jest uwaŜanych za jedną księgę, a takŜe księgi Ezdraszowa i Nehemiaszowa. NaleŜy zauwaŜyć, Ŝe Józef podaje ogólną liczbę 22 ksiąg, natomiast Juda Hakkodosz podaje liczbę 24 ksiąg. Rację ma Juda Hakkodosz. W jaki zaś sposób Józef doszedł do swego obliczenia 22 ksiąg, to juŜ wyjaśniliśmy powyŜej. Na podstawie opisu Józefa o trzecim podziale czterech ksiąg wnioskujemy, Ŝe składał się on z Psalmów, Przypowieści, Kaznodziei i Pieśni Salomonowych. Drugi jego podział składający się z trzynastu ksiąg musiał więc zawierać następujące księgi: 1/ Jozuego, 2/ Sędziów /włączając w to ks. Ruty/; 3/ l i 2 Samuelową; 4/ l i 2 Królewską; 5/ 1 i 2 Kronik; 6/ Ezdraszową i Nehemiaszową; 7/ Estery; 8/ Ijoba; 9/ Izajasza; 10/ Jeremiasza /włączając w to Treny Jer./; 11/ Ezechiela; 12/ Daniela; 13/ Mniejszych Proroków. Józef w swej historii cytuje ze wszystkich ksiąg Starego Testamentu z wyjątkiem Przypowieści, Kaznodziei i Pieśni Salomonowych, które oczywiście nie podawały Ŝadnych danych historycznych, a więc nie były dla niego uŜyteczne, jak równieŜ nie cytuje on Ijoba, która leŜała poza zakresem jego zainteresowań. ChociaŜ cytuje on z 1 Machabeuszów, która mówi w sposób historyczny o okresach, które on omawia, to jednak czyni on to z wyraźnym zaznaczeniem, Ŝe księga ta nie była Boskiego pochodzenia gdyŜ ukazała się juŜ po okresie, w którym skończyło się natchnienie w Izraelu. Nie okazuje on znajomości innych apokryfów, choć pewnie by korzystał z ks. Judyty i 2 Machabeuszów, gdyby 51wiedział o nich i uwaŜał je za wiarygodne.Z trzeciego źródła izraelskiego moŜemy się dowiedzieć, jaką była Biblia Izraelska za czasów Jezusa i Apostołów: Filon, uczony Ŝydowski z Aleksandrii, pochodzenia kapłańskiego urodził się około roku 20 przed Chrystusem, a umarł około roku 42 po Chrystusie. Napisał on komentarz o Pięcioksięgu MojŜesza i tak o nim powiada: „Po przeszło 2000 lat /Izraelici/ nie zmienili nawet jednego słowa z tego, co zostało napisane /przez MojŜesza/, ale raczej byli gotowi ponieść tysiąc razy śmierć niŜ zgodzić się na złamanie jego praw i obyczajów". ChociaŜ podnosi on Pięcioksiąg ponad wszystkie inne księgi Starego Testamentu, to jednak cytuje on równieŜ z dwóch innych podziałów Starego Testamentu, podkreślając ich Boski autorytet. Cytuje więc on z Wcześniejszych Proroków, z Jozuego, Sędziów, Samuela i ksiąg Królewskich mówiąc o nich jako o „słowie świętym”, jako o „Boskiej wyroczni". Jeśli chodzi o Późniejszych Proroków, cytuje on z Izajasza i Jeremiasza jako z „większych proroków" i z „Ozeasza i Zachariasza jako „mniejszych proroków", przypisując im wszystkim Boskienatchnienie. Z trzeciego podziału Biblii Izraelskiej cytuje on z jego ksiąg historycznych, Kronik i Ezdraszowej, a takŜe z jej poetyckich ksiąg: z Psalmów, Przypowieści i Ijoba. Nigdy nie cytuje on z apokryfów, choć niewątpliwie je znał. Mówiąc o therapeutae - o porządku izraelskich ascetów, Filon wspomina o potrójnym podziale Biblii Hebrajskiej w słowach: „W kaŜdym domu tych ascetów jest świątynia w której oni wykonują rytuały świętego Ŝycia, nie podając niczego co by było konieczne dla ciała, poza prawami /MojŜesza/ i wyroczniami wypowiedzianymi przez proroków i hymnami /Psalmami, pierwsza księga trzeciego podziału Biblii Hebrajskiej/, przez które znajomość i poboŜność są wzajemnie wzmocnione i udoskonalone”.Części Starego Testamentu przyjęte i odrzucone przez Samarytan mają duŜe znaczenie w tej sprawie. Samarytanie, była to rasa złoŜona z części dziesięciu pokoleń, które pozostały w Palestynie /kiedy asyryjski najeźdźca Sargon zgodnie ze swym Ŝądaniem zabrał tylko 27290 członków dziesięciu pokoleń/ i z mieszaniny innych ras. Religią ich była mieszanina mozaizmu i poganizmów /2 Królewska 17:24-41/. UwaŜając się za Izraelitów, za lud Jehowy, próbowali oni za czasów Zorobabela dołączyć się do Izraelitów w odbudowie Świątyni, lecz ich współpraca została odrzucona / Ezdrasza 4/. Stąd powstała wzajemna wrogość, która trwa do dnia dzisiejszego. Ci Samarytanie otrzymali pięć ksiąg MojŜesza z rąk kapłana apostaty wysłanego między nich, by uczyć ich o „Obyczaju Boga onej ziemi" /2 Królewska 17:27,28/. ZauwaŜmy 52 jednak, Ŝe choć otrzymali oni Pięcioksiąg, najstarszą jego kopię, która jest obecnie w ich posiadaniu, nie otrzymali oni innych ksiąg Starego Testamentu. Dlaczego oni nie otrzymali Proroków i Pism, to znaczydwóch dalszych części Biblii Hebrajskiej? PoniewaŜ obie te części potępiały ich jako nie Izraelitów pomimo ich roszczeń, Ŝe są Izraelitami; niektórzy twierdzili, Ŝe są Izraelitami z pochodzenia, a inni przez rzekome przyjęcie ich religii /Ezdrasz 4:2,9,10; Jan 4:l2/. Oni niewątpliwie nie przyjęliby Proroków, poniewaŜ niektóre z tych ksiąg proroczych /2 Król./ potępiły ich jako nie Izraelitów. Oni teŜ nie przyjęliby Pism, poniewaŜ niektóre z tych ksiąg potępiały ich jako nie Izraelitów /2 Kronik, Ezdrasza i Nehemiasza/. Z faktu więc ich przyjęcia Pięcioksięgu a odrzucenia Proroków i Pism /Kethubim/ wynika, Ŝe te trzy części Biblii Hebrajskiej nie tylko były Biblią Izraelitów w czasie Chrystusa, ale o wiele wcześniej. Moglibyśmy równieŜ odnieść się do niektórych oświadczeń zawartych w Talmudzie Babilońskim, które pokazują te same myśli w odniesieniu do ksiąg i trzech podziałów Biblii Hebrajskiej. Ale one zostały napisane po raz pierwszy około roku 450 po Chrystusie, chociaŜ podobnie do innych części tego Talmudu były one uwaŜane przez całe stulecia poprzednio jako części ustnie podanej tradycji. Stąd nie przywiązujemy do nich Ŝadnej wagi. One znajdują się w części Babilońskiego Gamara /czyli w części objaśniającej Talmud/ zwanej Baba Bathra /inna rozprawa od tej, która ma tę samą nazwę, napisanej przez Judę Hakkodosza/, która wylicza księgi i podziały Biblii Hebrajskiej.Świadectwa, które podaliśmy ze źródeł izraelskich dowodzą, Ŝe Izraelici za czasów Chrystusa i we wcześniejszych stuleciach otrzymali jako Boskie wyrocznie księgi, które obecnie posiadamy jako Biblię Hebrajską. Co wynika z tego faktu? To, Ŝe Stary Testament jest częścią natchnionych przez Boga Pism świętych, poniewaŜ Bóg uczynił Izraelitów kustoszami Swego objawienia zawartego w Starym Testamencie. To więc, co oni mieli i uwaŜali za owe objawienie było objawieniem, którego oni stali się kustoszami; a zatem to, co Kościół Chrześcijański otrzymał od Izraelitów jako Boskie wyrocznie było złoŜone przez Boga u nich jako część Biblii Kościoła Chrześcijańskiego. Te dwa fakty - 1/ Ŝe Izraelici za czasów Chrystusa posiadali hebrajskie Pisma święte i uwaŜali je za natchnione przez Boga wyroczniepowierzone ich pieczy i 2/ Ŝe te hebrajskie Pisma Święte przyjęte od Izraelitów przez Kościół Chrześcijański są częścią Boskich wyroczni złoŜonych przez Boga u Izraelitów jako część Biblii Kościoła Chrześcijańskiego - są równieŜ potwierdzone świadectwem Samego 53Chrystusa jak i pisarzy Nowego Testamentu. Tak więc ze wszystkich stron znajdujemy potwierdzenie, Ŝe Kościół Chrześcijański przyjął od Izraelitów wyrocznie Starego Testamentu. NaleŜy przeto dowieść jeszcze następujących części dwóch poprzednich twierdzeń: 1/ Ŝe Nowy Testament poucza, iŜ Pisma Starego Testamentu są wyroczniami z natchnienia BoŜego powierzonymi pieczy Kościoła Izraelskiego i 2/, Ŝe Nowy Testament uczy, iŜ Pisma Starego Testamentu stanowią część natchnionych przez Boga wyroczni Kościoła Chrześcijańskiego.
Ogólne zarysy biblii cz9
INNE FIGURY BIBLIJNE
Antyteza jest jeszcze inną figurą retoryczną, mianowicie taką, w której zaznaczone są uderzające kontrasty, które odpowiednio uŜyte stanowią ozdobę literacką. Jezus był mistrzem antytezy. Wiele antytez ukazuje się w Jego krytykowaniu nauczonych w Piśmie i faryzeuszy u Mat.23 oskarŜa On ich, Ŝe nakładają wielkie cięŜary na ludzkie ramiona, ale nawet palcem nie poruszą by je zdjąć / w. 4/; Ŝe obchodzą morze i ziemię, aby uczynić jednego nowego prozelitę, a gdy się nim stanie, czynią go synem zatracenia dwakroć więcej niŜ oni sami /w. 15/. OskarŜa ich dalej, iŜ nakładają dziesięcinę na najmniejsze rośliny, a opuszczają powaŜniejsze rzeczy w zakonie, sąd /prawdę/, miłosierdzie i wiarę /w. 23/; Ŝe przecedzali komara, a połykali wielbłąda /w. 24/; Ŝe dokonywali zewnętrznego oczyszczenia, lecz nie oczyszczali swych własnych serc / w. 25,26/; Ŝe wydają się piękni na zewnątrz alewewnątrz są pełni zepsucia podobnego do grobów pobielanych /w. 27,28/; iŜ zdobią nagrobki proroków, których zabili ich ojcowie, a chcą zabić największego ze wszystkich proroków - Syna BoŜego /w. 29-35/. Piękne juŜ cytowane antytezy zawarte w porównaniach u Mat.10:16 są niezrównane. Jak często Bóg uŜywa antytez, przeciwstawiając swą łaskawość względem Izraela i obojętność Izraela. Izajasz, Jeremiasz, Ezechiel, Ozeasz, Amos i inni prorocy wciąŜ uŜywają takich antytez. Ale przede wszystkim obfituje w nie księga Przypowieści Salomona. Zwróćmy uwagę na liczne antytezy w Przypowieściach, choćby tylko na rozdział 10 jako na przykład antytez w całej księdze: Syn mądry - ojciec szczęśliwy, syn głupi - matka nieszczęśliwa /w. l/; niezboŜność nie przynosi korzyści, ale sprawiedliwość ratuje /w. 2/; lenistwo prowadzi do ubóstwa, pracowitość zaś wzbogaca /w. 4/; błogosławieństwo BoŜenad sprawiedliwym, kara BoŜa nad niezboŜnikiem /w. 3/; korzyść wynika z uŜytkowania nadarzających się sposobności, strata zaś z niewykorzystania sposobności /w. 5/; powodzenie sprzyja sprawiedliwemu, a klęska niesprawiedliwemu /w. 6/; błogosławiona jest pamięć sprawiedliwego, ale pamięć niesprawiedliwego jest zepsuciem 41/w. 7,.sprawiedliwy ostoi się, ale niesprawiedliwy upadnie /w. 8/, itd. Antyteza ukazuje się w 32 wersetach tego rozdziału, po którym następują inne rozdziały pełne antytez. Te antytezy zaś z pewnością zwiększają i podkreślają siłę ekspresji literackiej Biblii. RównieŜ epigram, będący krótkim sentencyjnym powiedzeniem, znajduje się w obfitości w Biblii. Księga Przypowieści jest najlepszą ilustracją tej figury retorycznej. Nie mamy potrzeby cytowania lepszych przykładów epigramów niŜ te, które są w przemówieniach Chrystusa, szczególnie w Jego dwóch największych kazaniach /Mat. 5-7; Jan 13-17/ i w napomnieniach listów apostolskich.Metonimia, która oznacza zmianę nazwy, gdy na przykład jedna nazwa lub rzeczownik jest uŜyty zamiast drugiej, jest często uŜywaną figurą literacką, którą równieŜ znajdujemy w Biblii. Zmiana nazwy jest rezultatem jakiegoś związku pomiędzy dwiema nazwami, jak na przykład gdy się wymienia naczynie zamiast tego, co to naczynie zawiera, przyczynę zamiast jej skutku lub przeciwnie, albo przedmiot zamiast rzeczy, która do niego naleŜy itd. Tak więc u Łuk.22:20 wśród innych figur retorycznych Jezus uŜywa metonimii, mówiąc o znaczeniu zamiast o tym, co ono zawiera. Tekst ten brzmi: „Ten kielich /jego zawartość/ jest /przedstawia, tu występuje metafora/ Nowe Przymierze /tu druga metonimia zachodzi - skutek jest ukazany zamiast przyczyny; krew bowiem pieczętuje Nowe Przymierze, wypełniając je/. Łuk.16:29 jest innym przykładem metonimii: MojŜesz i prorocy nie oznaczają tu osób, lecz to co oni wytworzyli - Pismo Święte Starego Testamentu -czyli przyczyna przedstawiona jest zamiast skutku. W 1 MojŜ.25:23 znajdujemy kilka metonimii, w których skutek jest wymieniony zamiast przyczyny. Do nich naleŜą dwa narody wytworzone przez Ezawa i Jakuba zamiast ich embrionów, dwa rodzaje ludu zamiast ich embrionów, starszy lud zamiast embrionu oraz młodszy lud zamiast embrionu. W pierwszej części Dziejów Ap.l:18 znajdujemy właściwego sprawcę przedstawionego zamiast jego przedstawiciela, to znaczy w rzeczywistości nie Judasz, ale kapłani jako jego przedstawiciele kupili pole krwi za pieniądze Judasza zdobyte niesprawiedliwością. Metonimia wskazująca związek z podmiotem jest uŜyta w 1 MojŜ.41:13. W rzeczywistości Józef nie przywrócił podczaszego na jego urząd ani nie powiesił piekarza, on tylko był związany z tymi aktami jako ten, który je przepowiedział. Znowu w 5 MojŜ.28:5, w rzeczywistości nie kosz i nie dzieŜa były błogosławione, ale ich właściciel i zawartość jako związane z nimi; a więc jest to metonimia dotycząca podmiotu i związku. To samo u Ijoba 32:7,w rzeczywistości nie „długi wiek mówić będzie”, ani42 „mnóstwo lat nauczy mądrości" lecz ludzie, którzy skorzystają zdoświadczeń czasu. W tym tekście znowu jest uŜyta metonimia oparta na związku i podmiocie. Przykłady te wśród wielu innych w Bibliidowodzą uŜyteczności figury metonimii.Synekdocha jest figurą retoryczną bardzo zbliŜoną do metonimii z tą róŜnicą, Ŝe nie nazwa zastępuje inną nazwę, lecz część jakiejś rzeczy zastępuje jej całość albo całość zastępuje część. Przykładami synekdochy mogą być takie wyraŜenia, których uŜywamy, gdy mówimy, Ŝe dwadzieścia Ŝagli jest w jednej linii, a mamy na myśli okręty - część tu przedstawiona jest zamiast całości, lub gdy mówimy, Ŝe naród amerykański wybrał prezydenta, podczas gdy w rzeczywistości wybrała go tylko większa część narodu /całość zastępuje tu część/. Kiedykolwiek część reprezentuje całość lub całość reprezentuje część uŜywamy tego, co się zwie synekdocha. Oto przykłady tej figury retorycznej w Biblii, gdzie całość jest uŜyta dla określenia części: 1 Moj.6:12 powiada: „zepsuło było wszelkie ciało drogę swoją na ziemi". W powiedzeniu tym całość nie obejmowała Noego i siedmiu członków jego rodziny. U Mat 3:5 jest inny doskonały przykład uŜycia synekdochy, w którym część jest określona przez całość: „Tedy wychodziło do niego Jeruzalem /takŜe występuje tu metonimia, bo rzecz zawierająca jest wymieniona zamiast jej zawartości/ i wszystka Judzka ziemia /takŜe tu występuje rzecz zawierająca zamiast jej zawartości/ i wszystka kraina koło Jordanu’ /takŜe rzecz zawierająca zamiast zawartości/. W rzeczywistości nie wszyscy, ale liczni mieszkańcy tych okolic przyszli do Jana. Przykłady uŜycia synekdochy, gdzie częśćreprezentuje całość są następujące: „Prochem jesteś i w proch się obrócisz” /Adam w rzeczywistości był czymś więcej niŜ prochem, bo był osobą złoŜoną z ciała /prochu/ i pierwiastka Ŝycia -l MojŜ.3:19/; „Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj” - Mat.6:11. Chleb w tym wypadku reprezentuje nie tylko chleb, ale to wszystko, co jest nam potrzebne dla podtrzymywania ziemskiego i duchowego Ŝycia. Znowu, gdy Judasz uznał niewinność Pana naszego - Mat.27:4, to on nie wyraził tego słowami mówiącymi dosłownie o całej osobie Jezusa, ale mówił tylko o części Jego osoby: „Zdradziłem krew niewinną". Te przykłady powinny być wystarczające dla pokazania, Ŝe Biblia wśród innych rzeczy posługuje się równieŜ figurą synekdochy jako części swojej literackości.
Ogólne zarysy biblii cz8
HEBRAJSKA POEZJA NIEZRÓWNANA DLA PROROCTWA
Wielka literatura pewnych narodów posiada wszystkie powyŜsze formy poezji. Izraelici jednak posiadają własną swoistą formę poezji -proroctwo, której nie dzielą oni z Ŝadnym innym narodem. Prawie wszystkie prorocze pisma Starego Testamentu są w formie poetyckiej. Jest kilka co do tego wyjątków, mianowicie: Izajasz 36-39, niektóre rozdziały u Jeremiasza, Ezechiela i Daniela. Większość jednakbiblijnych proroctw odziana jest w formę poetycką. I co za poezja! Zwróciliśmy juŜ uwagę na Psalmy, które są proroctwami jako przykłady liryki, a tekst Izajasza głównie proroczy jest przykładem rapsodu. Jednak i inni prorocy ukazują te cechy charakterystyczne. Amos i Micheasz dorównują niemal Izajaszowi w potędze i pięknie poezji. RównieŜ inni z mniejszych proroków aŜ do Malachiasza i włącznie z nim - choć są ostatnimi, to jednak nie najmniejszymi prorokami - z punktu widzenia poetyckiej siły i formy przejawiają cuda poetyckiego wzlotu. Dlatego teŜ hebrajska poezja zajmuje pierwsze miejsce w literaturze poetyckiej świata. NaleŜy przy tym zauwaŜyć i to podkreślić, Ŝe cała poezja Biblii ma tę cechę, iŜ jest proroctwem wyraŜonym w formie poetyckiej. Odnosi się to nie tylko do całej poezji Ijoba, Psalmów, Izajasza i wszystkich innych proroków, lecz równieŜ jest to prawdą w odniesieniu do pieśni Jakuba, Balaama, MojŜesza, Debory, Anny, Huldy, Zachariasza, Marii i innych fragmentów pieśni rozsianych w historycznych księgach Biblii. Nie tylko jest to prawdą, jeśli chodzi o powyŜszą poezję Mądrości Przypowieści i Kaznodziei Salomonowego. Większość bowiem Przypowieści Salomonowych przedstawia nauki Tysiąclecia dotyczące etycznych i społecznych zasad; zaś Kaznodzieja Salomon przedstawia róŜne klasy naturalnych myślicieli, a ostatecznie prawdziwych Izraelitów, w ich filozofowaniu nad problemem istnienia.Przedstawiwszy niektóre ogólne uwagi o prozie i poezji hebrajskiej, tak jak się one przejawiają w Biblii, poświęcimy teraz nieco czasu na rozwaŜanie biblijnego uŜywania subtelności mowy /uŜytku słów/, które znajdują się wśród ozdób kaŜdej literatury. Jeśli chodzi o słownictwo Biblii, a mianowicie o słownictwo hebrajskie, to jest ono raczejograniczone. PoniewaŜ, włączając w to imiona własne w liczbie 2668 według Konkordancji Hebrajskiej Fuersta, z których wszystkie mają znaczenie, jest w hebrajskiej Biblii około 8674 róŜnych słów zgodnie z Hebrajskim Słownikiem Starego Testamentu Stronga. Jest tu mowa o słowach czysto hebrajskich bez uwzględnienia stosunkowo niewielu 34 aramejskich słów w oryginalnym tekście, które się znajdują w trzech księgach: w niektórych rozdziałach księgi Ezdraszowej, Daniela i w dwóch wierszach księgi Jeremiasza. Język hebrajski uległ bardzo niewielkim zmianom w ciągu 1200 lat od czasów MojŜesza do Malachiasza, znacznie mniejszym zmianom niŜ wiele współczesnych języków, tak, Ŝe ktoś znający prozę MojŜesza nie znajduje trudności w zrozumieniu prozy Nehemiasza, ostatniego z pisarzy prozą Starego Testamentu. Kto zaś rozumiejący poetycki język Jakuba, MojŜesza i Ijoba, najstarsze przykłady zachowanej hebrajskiej poezji, nie ma trudności w odcyfrowaniu poetyckiego języka Malachiasza, jeśli chodzio jego dykcję i styl. Język Biblii jest szczególnie czysty od obcych terminów i słów; jest to czysty język hebrajski bez narzecza lub słów, które wyszły z uŜycia i stały się przestarzałe. Dlatego teŜ jego dykcja jest czysta. Ma on równieŜ i tę zaletę, Ŝe słowa są właściwie uŜywane w zdaniach. W Biblii nie ma słów błędnie uŜytych, słów błędnie zestawionych z innymi słowami lub słów nie wyraŜających dokładnie myśli Autora Biblii. Wprost przeciwnie, kaŜde słowo jest na właściwym miejscu: kaŜde jest uŜyte we właściwym związku z innymi słowami i kaŜde wyraŜa dokładnie myśl, którą Bóg chciał wyrazić. Jest prawdą, Ŝe podobnie do innych rozwiniętych języków większość słów hebrajskich ma róŜnorodność znaczeń. Pan jednak czuwał nad tym, by Jego pisarze uŜyli prawidłowo słów w ich właściwych miejscach, gdzie powinny one być uŜyte. Posługując się przykładami z języka angielskiego moŜna powiedzieć, Ŝe pisarze Biblii nigdy nie uŜyli słowa „predicate” /orzekać/, kiedy chcieli wyrazić znaczenie słowa „predict” /przepowiadać/ albo słowa „mutual” /wzajemny/, gdy mieli na myśli znaczenie słowa „common” /wspólny/. Ani teŜ nie uŜyli słowa „except” /z wyjątkiem/ zamiast słowa „unless" /chyba Ŝe/ lub słowa „like" /podobnie/ zamiast „as” /jako/, albo „avocation” /zawód/ zamiast „vacation” /powołanie/. Pisarze Biblii teŜ nie naduŜywają słowa, jak to się często dzieje w angielskim, gdy chodzi o słowa „get” i „got" /dostać/. UŜywanie słów w sposób właściwy było dla nich pomocą w przestrzeganiu ich ścisłości, to znaczy, Ŝe pisarze Biblii mówią dokładnie to, co mają na myśli, nie mniej ani więcej. Dlatego teŜ są oni bardzo ostroŜni w uŜywaniu słów. Wybierają spośród synonimów tylko to właśnie słowo, które oddaje dokładnie myśl, którą ma ono wyrazić. Badania nad synonimami Biblii, takie jak na przykład zawarte w Synonimach Greckiego Nowego Testamentu Trencha i w Hebrajskich Synonimach Starego Testamentu Griddlestone`a dostarczają wspaniałych przykładów precyzji Biblii, jeśli chodzi o uŜycie w niej 35synonimów. Nie ma tam na przykład uŜywania słów trudność zamiast przeszkoda, sposobność zamiast okazja, waga zamiast cięŜkość, uznać zamiast wyznać, tylko zamiast jedyny itd. Tak więc w swym słownictwie Biblia ma cechy precyzji, właściwego uŜycia i czystości słów, czyli zalety dobrego wysławiania się.Zdania w Biblii stosują się zasadniczo do zasad stylu, gdy chodzi o zdania. Znajdziemy w Bibli zdania wszelkich rodzajów: zdania proste, złoŜone i wieloczłonowe. Niektóre są periodyczne, inne luźne, większość jest zdań zrównowaŜonych /takie są wszystkie w poezji/, niektóre długie, inne krótkie, a inne średniej długości. O ile Pan niezamierzał specjalnie posłuŜyć się mową ukrytą, tak jak On czyni w typie, przypowieści lub tajemnicy /mystery/, to uŜywa On najjaśniejszej myśli i języka, a nawet i Jego ukryta mowa staje się jasna, gdy przychodzi czas na zrozumienie ukrytej w niej myśli. UŜywa On równieŜ emfazy /podkreślenia/, gdy tylko emfaza jest poŜądana, posługując się środkami słuŜącymi do wywołania emfazy. Jedność myśliw zdaniu jest prawie zawsze w Biblii zachowana. Z wyjątkiem świętego Pawła, który w nadmiarze swych szybkich a zarazem głębokich i szerokich procesów myślowych często spieszy od jednej myśli do drugiej przed zakończeniem zdania, zaniedbując czasami jego konstrukcję lub zostawiając niedokończone zdania, bardzo mało jest przypadków, aby pisarze biblijni zaniedbywali budowy zdań, to znaczy by zaczynali wyraŜać jakąś myśl i pozostawili zdanie niewykończone z powodu zajęcia się nową myślą. Zdania w Biblii są pełne siły. W Ŝadnej innej ksiąŜce nie są te same myśli wyraŜone z tak wielką siłą jak w Biblii. Siła ta jest osiągnięta w sposób negatywny przez unikanie zbytecznych powtarzających się słów, niezwykłych wykrzykników, a takŜe unikanie wszelkiej nieuwagi, gdy chodzi o związek, przejście i konkluzję. W sposób pozytywny siła ta jest osiągnięta przez uŜywanie odpowiednich i dokładnych słów, przez staranne przestrzeganie w uŜyciu słów ich związku, przejścia i konkluzji, przez częste uŜywanie kontrastu i napięcia /climax/, szczególnie w jej paralelizmach. Do tego równieŜ przyczynia się harmonia w budowie zdań Biblii. Harmonia ta polega na uŜywaniu słów w ten sposób, by wywoływały miłe wraŜenie dla ucha, powodowane przez odpowiedni dobór słów, przez naturalny układ słów i przez zmianę łagodnych i ostrych dźwięków oraz myśli. Sposób akcentowania w języku hebrajskim wielce dopomaga do zachowania harmonii w jego budowie zdań; do tego samego przyczynia się rytm pomiędzy częściami zdań. Dlatego w języku hebrajskim zdania wychodzą zwięzłe, silne, jasne, róŜnorodne, emfatyczne i zjednoczone. 36 Wobec tego budowa jego zdań wyróŜnia się jako godna zaliczenia do części wielkiej literatury.KaŜda wielka literatura jest ozdobiona figurami retorycznymi, które dodają literackiej piękności i często wzniosłości pismu lub mowie. Zgodnie z tym znajdujemy figury retoryczne obficie rozsiane w całej Biblii. Doktor Bullinger napisał wielką ksiąŜkę o figurach Biblii, w której przedstawia bardzo wiele figur zazwyczaj nie wspomnianych w podręcznikach o retoryce. Rzeczywiście, wśród typów biblijnych, które on wylicza i opisuje, a których wyliczył razem 181, znajdują się niektóre nie spotykane w Ŝadnej innej literaturze. Przez figury retoryczne rozumiemy taki uŜytek słowa lub słów, który odbiega od ich zwykłego znaczenia, miejsca lub sposobu w celu wyjaśnienia, ozdobienia lub podkreślenia zamierzonej myśli, którą chce się przekazać. W związku z tym zamierzona do przekazania myśl jest literalna, ale uŜyte do tego słowa nie są literalne. PoniewaŜ słowa tam nie są uŜyte w sposób literalny, więc nazywamy je obrazowymi. Biblia, szczególnie Stary Testament, jest prawdopodobnie najbardziej obrazową księgą, jaką kiedykolwiek napisano. Uchybienie w odróŜnieniu pomiędzy jej literalnym a figuralnym językiem doprowadziło do fałszywych interpretacji, na przykład uchybienie zauwaŜenia, Ŝe język w odniesieniu do składników w Wieczerzy Pańskiej jest taki, iŜ nadaje interpretację obrazowego ustanowienia, doprowadziło do doktryny o transsubstancji i do doktryny o instrumentalizacji - obie te doktryny są bardzo wielkimi błędami. Nikt nie moŜe być wiarygodnym tłumaczem Pisma Świętego, kto miesza jego figury na dosłowne znaczenia, a dosłowne znaczenia na figury. Wymaga to czasami znacznej znajomościPrawdy na czasie, aby być w stanie odkryć, czy właściwy język jest literalny, czy teŜ figuralny. Oto główne figury retoryczne Biblii, o których chcemy podać kilka uwag i przytoczyć kilka przykładów: porównanie, metafora, przypowieść, typ, alegoria, wizja, antyteza, epigram, metonimia, synekdocha, pytanie retoryczne, wykrzyknienie, apostrofa, uosobienie, hiperbola, ironia, stopniowanie /climax/, spadek stopniowania /anticlimax/, zagadka i apodosis. Nasze wyjaśnienia muszą być krótkie, a przykłady nieliczne. Porównanie polega na zestawieniu jednej rzeczy z drugą. Oto kilka przykładów biblijnego uŜycia tej figury: „Kropić będzie jako deszcz nauka moja, popłynie jako rosa wymowa moja, jako drobny deszcz na zioła, a jako krople na trawę” /5 MojŜ.32:2/. „Jako ma litość ojciec nad dziatkami, tak ma litość Pan nad tymi, którzy go czczą” /Psalm 103:13/. „A wy bądźcie podobni ludziom oczekującym pana swego, aŜby się wrócił z wesela, Ŝeby gdyby przyszedł a zakołatał, wnet mu otworzyli” /Łuk.l2:36/. Porównania Biblii są czyste i piękne. Poeta Markham, autor poematu „Człowiek z Motyką”? porównując i kontrastując uŜywanie figur przez Jezusa z uŜywaniem tychŜe przez Szekspira, który jest ogólnie uznawany jako największy ludzki poeta, jednak dając palmę Jezusowi, zacytował wśród innych rzeczy jako przykład niezrównanej serii porównań słowa Jezusa wypowiedziane do dwunastu Apostołów; „0to Ja was posyłam jako owce między wilki; bądźcie tedy roztropnymi jako węŜe, a szczerymi jako gołębice”. W metaforze podobieństwo jakiejś rzeczy jest wyraŜone bardziej bezpośrednio niŜ w porównaniu; w rzeczywistości metafora bezpośrednio zastępuje jedną rzecz inną rzeczą. Oto kilka przykładów metafory biblijnej: Jezus uwydatnia przebiegłość Heroda tymi słowami: „Idźcie a powiedzcie temu lisowi: Oto wyganiam diabły i uzdrawiam dziś i jutro, a trzeciego dnia dokończenie wezmę” /Łuk.l3:32/. A oto inna metafora Jezusa: „Jam jest ona winna macica prawdziwa, a Ojciec mój jest ci winiarzem. KaŜdą latorośl, która we mnie owocu nie przynosi odcina, a kaŜdą, która przynosi owoc, oczyszcza, aby obfitszy owoc przynosiła ... wyście latorośle; kto mieszka we mnie, a ja w nim, ten przynosi wiele owocu; ... jeśliby kto nie mieszkał we mnie, precz wyrzucony będzie jako latorośl, i uschnie, i zbiorą je i na ogień wrzucą i zgoreje” /Jan 15:1-6/. W Pieśni Salomonowej 2:1 oblubienica mówi: „Jam jest jako róŜa Sarońska,a lilija przy dolinach”. Oto tylko kilka przykładów spośród 500 000 metafor znajdujących się w Biblii, która dosłownie obfituje w metafory, na przykład Psalm 91:1-13. Przypowieści biblijne, szczególnie Nowego Testamentu są po prostu niezrównane, specjalnie gdy chodzi o ich artyzm, odpowiedniość przykładów i głębokie prawdy. Jezus szczególnie jest największym Mistrzem w sztuce podawania przykładów w formie przypowieści. Ew. Mateusza 13 zawiera wielką ich ilość, jak na przykład przypowieść o czterech rodzajach gruntu, na które padło ziarno, będących przykładami czterech rodzajów słuchaczy Słowa BoŜego; przypowieść o pszenicy i kąkolu, symbolizująca rezultaty prawdy i błędu. Łukasz 15 zawiera trzy piękne przypowieści, na przykład o niewieście mającej 10 groszy, z których jeden został zgubiony i znaleziony, ilustrującej Kościół i jego dziesięć wielkich prawd, z których jedna - prawda o restytucji - została zagubiona przez wiele stuleci, a potem odnaleziona: przypowieść o pasterzu strzegącym sto owiec i o zaginięciu jednej z nich, przedstawiająca Chrystusa, strzegącego wszystkie klasy wolnych moralnie istot Jehowy; podczas gdy zabłąkana owca przedstawia ludzkość zagubioną i w czasie Tysiąclecia uratowana przez Chrystusa -38 Wielkiego Pasterza wszystkich owiec. KtóŜ zdołałby zapomniećprzypowieść o marnotrawnym Synu, który przedstawia łamiących przymierze, którzy w czasie swej niewierności poznają gorzki smak owoców grzechu, a pokutując wracają do Boga i do domu pokutujących grzeszników, witanych i goszczonych synów a starszy brat, rzucający mokry koc nad uroczystą sceną odpowiednio przedstawia tych, którzy tylko w sposób zewnętrzny przestrzegają przymierza z Bogiem? KtóŜ mógłby zapomnieć przypowieść o dobrym Samarytaninie, przedstawiającym ludzkość upadłą w przekleństwie, której nie ratuje ani nominalny judaizm ani nominalne chrześcijaństwo, lecz która zostaje zbawiona i przywrócona do zdrowia przez działalność Chrystusową i za cenę Chrystusa, Głowy i Ciała? Stary Testament równieŜ zawiera kilka pięknych przypowieści, jak na przykład przypowieść o winnicy /Izaj.5:l-6/; zagadkę Samsona /Sędziów 14:14/, przypowieść o owcy biedaka opowiedzianą przez Natana Dawidowi /2 Sam.l2:l-12/; przypowieść o orle i o winie /Ezech.17:3-10/ i inne .NajbliŜszą formą do metafor są typy - moŜe najczęściej spotykane ze wszystkich figur Biblii, poniewaŜ nauczyliśmy się, Ŝe nie tylko wszystko w Pięcioksięgu jest typowe, ale równieŜ wszystko w następnych siedmiu księgach Biblii, zwanych w Biblii hebrajskiej wcześniejszymi prorokami jest typowe. Nauczyliśmy się równieŜ, Ŝe kaŜde wydarzenie w Ewangeliach poczynając od przybycia Jezusa do Betanii na sześć dni przed Jego śmiercią aŜ do nocy Jegozmartwychwstania jest typowe. KaŜde wydarzenie historyczne, kaŜde miejsce, osoba i rzecz wymieniona w Biblii jest typowe. Tak więc Adam i Ewa w stanie niewinności są figurą na Chrystusa i Kościół /do Ef.5:31ł32/. Arka Noego jest figurą na Chrystusa /l Piotra 3:20,21/. Abraham, jego Ŝony i dzieci figurują Boga, Jego przymierza i ich wytworzone klasy Gal.4:21-31. MojŜesz figuruje Chrystusa, Boską Sprawiedliwość czyli Prawo, Głowę i Ciało jako Pośrednika itd. Aaron figuruje naszego Pana, Kościół jako Boski mówczy wyraziciel na Parousję i Epifanię, Głowa NajwyŜszego Kapłana Kościoła, Głowa i Ciało - Arcykapłana Świata, itd. Przybytek oznacza Chrystusa, w dziedzińcu jako sprawiedliwego, w świątnicy jako spłodzonego z Ducha, a w swojej świątnicy najświętszej jako narodzonego z Ducha. Namioty tuŜ koło przybytku figurują pozafiguralne Kapłaństwo iLewitów, podczas gdy dalsze od przybytku namioty figurują podziały wyznaniowe chrześcijaństwa Wieku Ewangelii i dwanaście klasyrestytucyjnej w Tysiącleciu. KaŜdy szczegół budowy przybytku i słuŜby koło niego był typem na lepsze rzeczy. Czas i miejsce nie pozwalają nam na szersze zagłębienie się w tę dziedzinę, lecz naleŜy stwierdzić, Ŝe typowa strona Biblii jest dziełem wielkiej sztuki literackiej. Historie Biblii są same w sobie cudami literackiej kompozycji, ale gdy zdamy sobie sprawę, Ŝe są one doskonałymi obrazami przyszłych rzeczy, to łatwo zrozumiemy, jak ich literacka wartość jest przez to bardzo powiększona.Biblia zawiera równieŜ alegorie. Alegoria to odpowiednio rozwinięta przypowieść. Najlepszym przykładem nie natchnionej alegorii jest „Wędrówka Pielgrzyma" Bunyana; „Królowa Czarodziejka" Spencera to znów inny przykład alegorii. Z wielu punktów widzenia księga Objawienia jest alegorią, choć nie całkowicie i nie we wszystkich swych częściach jest ona alegorią. Z niektórych punktów widzenia moŜemynazwać niektóre typy Biblii alegoriami, jak na przykład niewolę Izraela i jego wyzwolenie. Doświadczenia Dawida i doświadczenia Apostołów po zesłaniu Ducha Świętego są równieŜ alegoriami róŜnych doświadczeń „onego Sługi”. Jedną z mniej rozwiniętych alegorii Biblii jest obraz Ezechiel w dolinie suchych kości w r. 37, przedstawiający wśród innych rzeczy doświadczenie ludu BoŜego Parousji, ich nauczanie Syjonizmu i skutki tej nauki, gdy chodzi o Izraela rozproszonego jako symboliczne suche kości. Po tej alegorii następuje bezpośrednio inna alegoria w tym samym rozdziale - dotycząca proroka i jego dwóch lasek. W rzeczywistości w księdze Ezechiela jest znacznie więcej alegorii, jak na przykład alegoria o pasterzach i owcach w rozdziale 34, ale najwięcej rozwiniętą alegorią jest o świątyni w rozdziałach 40-48. Bardzo zbliŜone do alegorii w Biblii są wizje biblijne. W rzeczywistości liczne alegorie są wizjami. NajwaŜniejszą wizją, największą i najbardziej wzniosłą jest księga Objawienia. Inne waŜne wizje to wizje Pawła w 2 liście do Kor.12:1-7 i Piotra w Dz.A. 10: 9-19. Nie powinniśmy równieŜ zapomnieć o doniosłej wizji sceny przemienienia /Mat.16:27 - 17:9/. Księga Zachariasza jest pełna wizji, których jest więcej w niej niŜ w jakiejkolwiek innej księdze Starego Testamentu tak, Ŝe mogłaby ona być nazwana księgą Objawienia Starego Testamentu. Izajasz miał cudowną wizję, opisaną w księdze Izajasza, rozdział 6. W rzeczywistości większość rzeczy objawionych prorokom Starego Testamentu było objawionych im w formie wizji, gdyŜ wizja moŜe być określona jako przedstawienie naoczne symbolów innych rzeczy. Zarówno bowiem w wizji, jak i w alegorii lub w typie, rzeczy są przedstawione symbolicznie. RóŜnice jednak polegają na tym, Ŝe w wizji symbole są przedstawione dla fizycznego oka, zaś w typie prawdziwe wydarzenia i sprawy są uŜyte, aby symbolizować inne 40 rzeczy, a w alegorii zazwyczaj wydarzenia i osoby wyobraźni są uŜyte dla przedstawienia pewnych prawd i faktów.
Subskrybuj:
Komentarze (Atom)
post
Kim jest „jeden Bóg” dla chrześcijan?
artykuł ze strony blog.antytrynitarianie.pl Czego uczymy się z 1 Koryntian 8:5-7 “A choćby byli na niebie i na ziemi tak zwani bogowie — j...
