DZIESIĘCINY W STARYM PRZYMIERZU
Dziesięcina to oddawanie Panu jednej dziesiątej z płodów ziemi oraz bydła i trzody (3Moj 27:30-32). W przymierzu Mojżeszowym, dziesięcina była obowiązkiem i przykazaniem (3Moj 27:34). Sumienne oddawanie dziesięcin było warunkiem błogosławieństwa dla Izraelitów (5Moj 26:12-15).
Zasada nr 2 → kontekst. Stare Przymierze z zawarte Izraelem, oparte na wypełnianiu prawa Mojżeszowego, nie jest tym samym co Nowe Przymierze, zawierane poprzez
nowe narodzenie na podstawie usprawiedliwienia z wiary w odkupieńcze dzieło Jezusa.
CEL DZIESIĘCIN
Celem oddawania dziesięcin było zapewnienie utrzymania plemieniu Lewiego, które nie otrzymało ziemi od Boga (4Moj 18:20, 5Moj 12:12, 5Moj 14:27), gdyż Lewici zostali powołani wyłącznie do kapłaństwa i nauczania (4Moj 3:39-45, 4Moj 3:5-10, 4Moj 8:14-19). Wszystkie pozostałe plemiona Izraela miały nakaz oddawania 1/10 część swoich plonów na utrzymanie plemienia Lewitów, aby wszystkie plemiona miały mniej więcej równe dochody. W przymierzu Mojżeszowym, dziesięcina była obowiązkiem i przykazaniem (3Moj 27:34). Sumienne oddawanie dziesięcin było warunkiem materialnego błogosławieństwa dla Izraelitów (5Moj 26:12-15).
RODZAJE DZIESIĘCIN
W Izraelu istniały trzy rodzaje dziesięcin (wszystkie obowiązkowe):
1. Dziesięcina oddawana raz w roku na utrzymanie plemienia Lewitów (4Moj 18:21-24)
2. Dziesięcina przynoszona do Jerozolimy w czasie świąt (5Moj 14:22-27)
3. Dziesięcina oddawana co trzy lata, przeznaczana dla ubogich (5Moj 14:28-29)
Co trzeci rok był "rokiem dziesięcin" (5Moj 26:12). Gdy Izraelici złożyli już wszystkie dziesięciny, to dodatkową jedną trzecią ich część, musieli dać przybyszom, sierotom i wdowom. Dopiero wtedy mogli powiedzieć przed Bogiem, że wypełnili przykazanie dotyczące dziesięcin (5Moj 26:12-15). Według uproszczonych wyliczeń suma wszystkich dziesięcin stanowiła ok 23% rocznych dochodów.
ODDAWANIE DZIESIĘCIN
Dziesięcin nie oddawano co miesiąc ale raz w roku. Nie były to pieniądze, lecz płody ziemi i bydło. Jeżeli ktoś chciał zachować płody ziemi lub bydło, a w zamian za to dać pieniądze, to musiał wykupić te dobra za sumę powiększoną o dodatkowe 20%, czyli razem oddawał 12%. (3Moj 27:31)
Jak widać w tym miejscu, współczesna definicja dziesięciny nie ma uzasadnienia biblijnego gdyż dochodzi tutaj do pogwałcenia zasady nr 2 → wyrwanie pojęcia z jego kontekstu,
oraz złamania zasady nr 4 → ignorowanie tekstów równoległych powyższego tematu.
WSPÓŁCZESNA TEOLOGIA DZIESIĘCIN
Przy nakłanianiu do oddawania dziesięcin, najczęściej przytaczany jest fragment Malachiasza 3:6-12.
"Ja, Pan, nie zmieniam się, lecz i wy nie przestaliście być synami Jakuba. Od dni waszych ojców odstępowaliście od moich przykazań i nie przestrzegaliście ich. Nawróćcie się do mnie, wtedy i Ja zwrócę się ku wam - mówi Pan Zastępów. Lecz wy pytacie: W czym mamy się nawrócić? Czy człowiek może oszukiwać Boga? Bo wy mnie oszukujecie! Lecz wy pytacie: W czym cię oszukaliśmy? W dziesięcinach i daninach. Jesteście obłożeni klątwą, ponieważ mnie oszukujecie, wy, cały naród. Przynieście całą dziesięcinę do spichlerza, aby był zapas w moim domu, i w ten sposób wystawcie mnie na próbę! - mówi Pan Zastępów - czy wam nie otworzę okien niebieskich i nie wyleję na was błogosławieństwa ponad miarę. I zabronię potem szarańczy pożerać wasze plony rolne, wasz winograd zaś w polu nie będzie bez owocu - mówi Pan Zastępów. Wszystkie narody będą was nazywać szczęśliwymi, bo będziecie krajem uroczym - mówi Pan Zastępów."
Przyjrzyjmy mu się bliżej. Zrobimy to w punktach odpowiadających wytłuszczonym fragmentom.
1. Do kogo jest adresowany ten tekst?
Bóg zwraca się tutaj do synów Jakuba, czyli do Izraelitów nagminnie łamiących przykazania - tak samo jak ich ojcowie. Tekst ten nie jest adresowany do Kościoła, ponieważ Kościół to nie są synowie Jakuba, ale duchowy Izrael w którym nie ma podziału na Żydów i nie żydów (Gal 3:28).
Nie wszystkie wymogi Starego Testamentu mają odniesienie do Kościoła, ponieważ starym przymierzem związany był tylko naród Izraelski. Fundamentem tego przymierza było prawo, obwarowane klauzulą błogosławieństw w przypadku jego przestrzegania (5Moj 28:1-14), oraz klauzulą przekleństw w przypadku jego łamania (5Moj 28:15-69). To przymierze zostało zawarte na pustyni, po wyjściu z Egiptu, wyłącznie z fizycznymi potomkami Abrahama, czyli z Żydami.
Pan Bóg przez Jeremiasza zapowiada jednak zawarcie Nowego Przymierza z Izraelem:
"Oto idą dni - mówi Pan - że zawrę z domem izraelskim i z domem judzkim nowe przymierze. Nie takie przymierze, jakie zawarłem z ich ojcami (...), które to przymierze oni zerwali, chociaż Ja byłem ich Panem - mówi Pan (...)" . (Jer 31:31-32)
Do Nowego Przymierza, Bóg zaplanował włączyć też pogan (Iz 55:1-5; Ef 2:11-20). Dlatego jest to Nowe Przymierze, powołujące do życia Kościół (He 8:1-13), które nie zawiera żadnych klauzul materialnego błogosławieństwa lub przekleństwa (Jer 31:31-37).
"Lecz takie przymierze zawrę z domem izraelskim po tych dniach, mówi Pan: Złożę mój zakon w ich wnętrzu i wypiszę go na ich sercu. Ja będę ich Bogiem, a oni będą moim ludem. I już nie będą siebie nawzajem pouczać, mówiąc: Poznajcie Pana! Gdyż wszyscy oni znać mnie będą, od najmłodszego do najstarszego z nich - mówi Pan - odpuszczę bowiem ich winę, a ich grzechu nigdy nie wspomnę. (...) Nie odrzucę całego potomstwa Izraela mimo wszystko, co uczynili - mówi Pan" (Jer 31:34-37)
Błogosławieństwa i przekleństwa z 5Moj 28 nie dotyczą Kościoła, ponieważ nie wynikają z charakteru Nowego Przymierza. Dlatego zarówno obłożenie klątwą jak i wylanie materialnego błogosławieństwa ponad miarę uwarunkowane przestrzeganiem zasad związanych z systemem świątynnym (takim jest dziesięcina) odnosi się wyłącznie do Izraela pod Starym Przymierzem.
Pan Jezus mówi na temat błogosławienstw diametralnie coś odmiennego:
Błogosławieni ubodzy w duchu (...) Błogosławieni, którzy się smucą (..) Błogosławieni cisi (...) Błogosławieni, którzy pragną sprawiedliwości (...) Błogosławieni pokój czyniący (...) Błogosławieni miłosierni (...) Błogosławieni czystego serca (...) Błogosławieni, którzy cierpią prześladowanie z powodu sprawiedliwości (...) Błogosławieni jesteście, gdy wam złorzeczyć i prześladować was będą i kłamliwie mówić na was wszelkie zło ze względu na mnie!
Radujcie i weselcie się, albowiem zapłata wasza obfita jest w niebie (Mt 5:3-12).
Nie troszczcie się o życie swoje, co będziecie jedli, ani o ciało swoje, czym się przyodziewać będziecie. (...) Tego wszystkiego bowiem ludy tego świata szukają; wie zaś Ojciec wasz, że tego potrzebujecie. Lecz szukajcie Królestwa Jego, a tamto będzie wam dodane (Łuk 12:22, 30-31). Niech życie wasze będzie wolne od chciwości; poprzestawajcie na tym, co posiadacie; sam bowiem powiedział: Nie porzucę cię ani cię nie opuszczę (He 13:5).
2. Co jest obłożone przekleństwem w Nowym Przymierzu?
Jeśli ktoś nie miłuje Pana, niech będzie przeklęty! Marana tha. (1Kor 16:22)
Jeśli ktoś zwiastuje odmienną ewangelię (...), niech będzie przeklęty! (Ga 1:9)
Wszyscy, którzy polegają na uczynkach zakonu, są pod przekleństwem (Ga 3:10-12)
Obietnice błogosławieństwa i przekleństwa materialnego są sprzeczne z
zasadą nr 2 → tekst bez kontekstu; i zasadą nr 4 → czytaj teksty równoległe.
3. Dokąd należy zanosić dziesięcinę?
Do spichlerza, aby był zapas w moim domu. (Mal 3:10)
Kościół według nowego przymierzanie nie jest budowlą, lecz wspólnotą (gr. oikos 1P 2:5; Ef 2:19).
Natomiast duchową świątynią jest ciało każdego nowonarodzonego chrześcijanina (2Kor 6:19). Dzisiaj świątynią i rodem kapłańskim są wszyscy ludzie nowonarodzeni z wody i z Ducha Świętego. Nie ma już ani spichlerzy ani Lewitów, którzy jako jedyni mieli prawo do pobierania dziesięcin. Natomiast o sieroty i wdowy Kościół zobowiązany jest dbać w bardziej indywidualny sposób, niż wynikało to z Prawa Mojżeszowego (Dz Ap 4:32-37; 2Kor 8:1-8,14-15; 9:1-5). Nie można zatem zanosić dziesięcin do świątyni, bo świątynia o której mówi Prawo Mojżeszowe dzisiaj nie istnieje.
Traktowanie kasy zboru jako spichlerza, a kaplicy jako świątyni jest naruszeniem
zasady nr 1 → czytaj co napisano; i zasady nr 3 → najpierw znaczenie dosłowne.
4. Czy Kościół jest jednym narodem mieszkającym w konkretnym kraju?
Wszystkie narody będą was nazywać szczęśliwymi, bo będziecie krajem uroczym. (Mal 3:12)
To stwierdzenie nie może odnosić się do Kościoła, ponieważ Kościół nie jest odrębnym narodem mieszkającym w odrębnym kraju.
Ten fragment ma jasne znaczenie literalne i nie należy doszukiwać się w nim przenośni.
Zasada nr 3 → Najpierw znaczenie dosłowne, a dopiero potem jako alegoria.
DZIESIĘCINA W NT I WCZESNYM KOŚCIELE
W Nowym Testamencie nigdzie nie znajdziemy nakazu oddawania dziesięciny. Apostołowie zebrani w Jerozolimie musieli rozstrzygnąć, które elementy Prawa Mojżeszowego mają być przestrzegane przez Kościół nowotestamentowy.
Ponieważ usłyszeliśmy że niektórzy spośród nas zaniepokoili was naukami i wzburzyli dusze wasze bez naszego upoważnienia. (...) Postanowiliśmy bowiem Duch Święty i my, aby nie nakładać na was żadnego innego ciężaru oprócz następujących rzeczy niezbędnych: wstrzymywać się od mięsa ofiarowanego bałwanom, od krwi, od tego co zostało uduszone i od nierządu. Jeśli się tych rzeczy wystrzegać będziecie, dobrze uczynicie. (Dz Ap 15:24-29)
Widzimy tutaj, że rozstrzygnięcie powyższych kwesti nie było postanowieniem apostołów, ale decyzją Ducha Świętego zaakceptowaną przez apostołów; i że wątek dziesięciny tutaj nie występuje. W Liście do Hebrajczyków czytamy, że tylko Lewici mają prawo pobierać dziesięcinę (He 7:5), jako element systemu ofiarniczo-świątynnego. Natomiast Nowy Testament zamiast obowiązku oddawania dziesięciny, wprowadza nakaz okazywania miłosierdzia względem ubogich chrześcijan, sierot i wdów będących w niedoli - nazywając to czystą i nieskalaną pobożnością przed Bogiem (Jak 1:27).
Nowy Testament podniósł w tej kwestii poprzeczkę, mówiąc, że teraz wszystko co posiadamy należy do Pana i że nie powinno to już być gromadzone ani wydawane na cielesne pragnienia ale, że wszelki nadmiar powinien być użyty do wyrównywania niedostatków ubogich braci w wierze i na wszelki inny, dobry cel. Nowotestamentowa zasada podziału dóbr materialnych jest bardzo jasno określona w 2 Liście do Koryntian 8:14-15. Nie polega ona na tym aby wszyscy płacili po 10% na kościół, ale na tym, aby zamożniejsi chrześcijanie wyrównywali niedostatki uboższych chrześcijan.
Nie chodzi o to, by inni mieli ulgę, a wy obciążenie, lecz chodzi o równość. Niech wasz nadmiar wyrówna ich niedostatek, by i ich (duchowy) nadmiar służył na pokrycie waszego niedostatku, ażeby była równość, jak napisano: Kto wiele zebrał, nie miał za wiele, a kto mało, nie miał za mało. (2Kor 8:13-15) (...) A powiadam: Kto (w tej kwesti) skąpo sieje, skąpo też żąć będzie, a kto sieje obficie, obficie żąć będzie. A władny jest Bóg udzielić wam obficie wszelkiej łaski, abyście, mając zawsze wszystkiego pod dostatkiem, mogli hojnie łożyć na wszelką dobrą sprawę, bo kto szczodrze rozdaje i udziela ubogim, tego sprawiedliwość trwa na wieki (2Kor 9:6-9).
JEZUS NIE UNIEWAŻNIŁ NAWET JOTY Z ZAKONU,
BO JEGO PRZYJŚCIE ZAKOŃCZYŁO STARE PRZYMIERZE
Albowiem wszyscy prorocy i zakon prorokowali aż do Jana (chrzciciela) (Mt 11:13)
Końcem zakonu jest Chrystus, aby był usprawiedliwiony każdy, kto wierzy (Rz 10:4)
Jezus nie przyszedł znieść zakonu ale go dopełnić, ponieważ po śmierci i zmartwychwstaniu Jezusa, weszło w życie Nowe Przymierze - zawierane przez krew nowego przymierza (Mat 26:28). Należy pamiętać, że Pan Jezus - jako żyd, przez całe życie podlegał wymogom prawa Mojżeszowego, które Bóg ustanowił (Gal 4:1-4). I powiedział, że nie ma zamiaru unieważniać nawet ''joty'' z zakonu - również odnośnie dziesięciny - która miała wtedy ścisły związek z zasadami funkcjonowania systemu świątynnego i była jedynym źródłem utrzymania Lewitów.
Jednakże od samego początku, były to tylko:
... przepisy zewnętrzne, nałożone do czasu zaprowadzenia nowego porządku. (He 9:10)
Prawa duchowe są wieczne, ale przepisy świątynne nałożono tylko do czasu wprowadzenia Nowego Przymierza. Nakaz oddawania dziesięciny nie był prawem duchowym, ale zewnętrznym przepisem, świątynnym i podatkowym, który stracił sens w momencie, gdy:
Chrystus, jako arcykapłan dóbr przyszłych, wszedł do większego i doskonalszego przybytku, nie ludzką ręką zbudowanego i nie z tego świata pochodzącego. Raz na zawsze - nie z krwią kozłów i cielców ale z własną krwią, dokonawszy wiecznego odkupienia (He 9:11-12) i połączenia w Nim, w jedną całość wszystkiego co jest na niebiosach z tym co jest na ziemi (Ef 1:10).
ROZMOWA JEZUSA Z FARYZEUSZAMI O DZIESIĘCINIE
Biada wam uczeni w piśmie i faryzeusze, że dajecie dziesięcinę z mięty, kopru i kminku, a zaniedbaliście tego co ważniejsze w zakonie: sprawiedliwości, miłosierdzia i wierności. Te rzeczy należało czynić, a tamtych nie zaniedbywać. Ślepi przewodnicy! Przecedzacie komara a połykacie wielbłąda (Mat 23:28-29)
W świetle Nowego Przymierza, jest to bardzo ważny werset, gdyż wbrew pozorom nie mówi on o nakazie oddawania dziesięciny ale o konieczności przestrzegania odwiecznych praw duchowych. Pan Jezus ujawnia tutaj obłudę faryzeuszy, wskazując na ich nadgorliwości w sprawach tak małoistotnych, jak oddawanie dziesięcin nawet mięty i kopru (przecedzanie komara), i nie przestrzeganie fundamentalnych zasad duchowych tj: sprawiedliwość, miłosierdzie i wierność Bogu (połykanie wielbłąda). W innym miejscu, ale w tym samym kontekście Jezus mówi do faryzeuszy:
Idźcie i nauczcie się co to znaczy: Miłosierdzia chcę, a nie ofiar! (Mat 9:12-13)
Faryzeusze uważali się za sprawiedliwych, bo oddawali dziesięcinę nawet z mięty i z kopru. Natomiast Pan Jezus uczy, że poczucie własnej sprawiedliwości, zamazuje prawdziwy stan ducha. Nie można zatem powoływać się na Mat 23:28-29 i Łuk 18:9-14 jako nakaz oddawania dziesięcin, gdyż te fragmenty pokazują jaka jest Bożą hierarchia wartości, oraz jak się manifestuje obłuda i samo sprawiedliwość faryzeuszy. Jezus mówi tutaj: miłosierdzia chcę nie ofiary (Mat 9:13).
Zasada nr 2 → Tekst bez kontekstu jest pretekstem - pozwala odczytać wypowiedź Jezusa zgodnie z jej kontekstem i pokazuje, że dziesięcina jest tutaj tylko ilustracją, oraz to, że jeżeli Pan Jezus o czymś mówi, to nie znaczy, że to popiera! Kontekst tego fragmentu mówi o pomijaniu rzeczy ważnych na rzecz spraw drugorzędnych i o zgubnej dla dzieci Bożych samo sprawiedliwości oraz zadowoleniu z własnych uczynków, cechujących faryzeuszy.
całośc widnieje na stronie www.chlebznieba.pl
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz