DALSZE BIBLIJNE FIGURY
Następną figurą retoryczną Biblii, którą chcemy przestudiować, jest pytanie retoryczne, które jest zadawane nie w celu uzyskania odpowiedzi, ale dla podkreślenia twierdzenia lub wiary. Święty Paweł uŜywa często w argumentach tej figury retorycznej, jak na przykład gdy mówi: „KtóŜ kiedy słuŜy Ŝołnierkę swoim kosztem? KtóŜ sadzi winnicę, a owocu jej nie poŜywa? Albo któŜ trzodę pasie, a mleka trzody nie poŜywa” /1 Kor.9:7/? Święty Paweł zadając te pytania bynajmniej nie oczekuje na nie odpowiedzi, tylko przedstawia te fakty silniej niŜ gdyby je wyraził afirmatywnie. Kilka dalszych przykładów wyjaśni tę myśl lepiej: „Bo cóŜ na tym, jeśliby niektórzy nie uwierzyli? Czy niedowiarstwo ich zniszczy wiarą BoŜą? Czy niesprawiedliwy jest Bóg, który gniew przywodzi? Albowiem jakoŜ by Bóg sądził świat /do Rzym.3:3,5<6/? CzyŜ Zakon zniszczony przez wiarę /do Rzym.3:31/? Szczególną cechą tej literackiej figury jest to, Ŝe gdy chcemy coś twierdzić, czynimy to przez pytanie w formie negatywnej; a kiedy zaś chcemy czemuś zaprzeczyć, to zadajemy pytanie twierdzące, naprzykład; Izali nie jestem Apostołem? Izali nie jestem wolny? Izali Jezusa Chrystusa Pana naszego nie widziałem? Izali wy nie jesteście pracą moją w Panu? Izali nie mamy wolności jeść i pić? Izali nie mamy wolności wodzić z sobą siostry Ŝony, jako i drudzy Apostołowie i bracia Pańscy i Kiefas? /1 Kor.9:1,4,5/. Pytania te potwierdzają przy pomocy przeczenia. W następujących zaś przykładach pytania zaprzeczają choć nie ma w nich negacji: mamy draŜnić Pana? Izaliśmy mocniejsi niŜeli On /l Kor.l0:22/? Okrzyk /exclamation/ jest figurą biblijną bardzo zbliŜoną do pytania retorycznego pod tym względem, iŜ wyraŜa on myśli mocniej niŜ wyraziłoby ją zwykłe twierdzenie, z tego teŜ względu szczególnie nadaje się do wyraŜenia zdziwienia lub emocji. Zwróćmy uwagę na następujące wykrzyknienia: „O jakoŜ pośniedziało złoto”! „O jakoŜ zmieniło się wyborne złoto” /Treny Jer.4:1/1 „O głębokości bogactwa i mądrości i znajomości BoŜej! Jako są niezbadane sądy Jego i niedoścignione drogi Jego” /Rzym.11:33/! Następne zaś dwa wiersze są przykładami negacji osiągniętej przez pytania twierdzące.Ten sam rodzaj emocji, którą wyraŜa wykrzyknienie, jest czasami wyraŜony teŜ apostrofą.W apostrofie zwracamy się w drugiej osobie, przemawiając do kogoś nieobecnego jakby był obecny, do nieoŜywionego jakby było czymś oŜywionym albo do umarłego jakby do Ŝyjącego. Jednym z najlepszych przykładów apostrofy jest mowa Dawida skierowana do zmarłego Absaloma: „Synu mój Absalomie, synu mój! Synu mój Absalomie! Obym ja był umarł zamiast ciebie! Absalomie,synu mój, synu mój" /2 Sam.l8:33/! Dawida lament nad Saulem i Jonatanem jest jeszcze bardziej charakterystycznymprzykładem rozszerzonej personifikacji /2 Sam.1:21- 27/. Jest to zbyt długi tekst, by go tu cytować, więc radzimy czytelnikom by przeczytali go z Biblii. Inne dobre przykłady apostrofu znajdują się w księdze Objawienia 12:12; 18:10; 20; u Nehemiasza 6:9; Joela 2:22. Personifikacja jest figurą, nadającą Ŝycie przedmiotom martwym i jest bardzo zbliŜona do apostrofy, w niektórych wypadkach apostrofa i personifikacja są niemal identyczne. Personifikacja jednak nie koniecznie musi być w drugiej osobie, podczas gdy apostrofa jest zawsze w drugiej osobie. Co więcej, apostrofa zawsze personifikuje, gdy jest skierowana do martwych przedmiotów. Prorocy bardzo często uŜywają personifikacji, na przykład: „O mieczu Pański, dokąd się nie uspokoisz? Wróć się do pochew twoich, uśmierz się, a ucichnij” /Jer.47:6/! „GdzieŜ jest, o śmierci, Ŝądło twoje? O grobie, gdzie jest twe zwycięstwo” /l Kor.l5:55/? Innymi przykładami są: Jer.4:28; 22:29; Treny Jer.2:15. Specjalnie dobrym przykładem jest tekst Izaj. 55:12: „Góry i pagórki chwałę przed wami głośno zaśpiewają, a wszystkie drzewa polne rękami klaskać będą". Hiperbola /forma przesadna/ czasami teŜ jest uŜywana w Biblii. Gdy się zdarza, zazwyczaj ludzie w niej przesadzają, lub idiomatyczne albo figuralne wyraŜenie jest dodane do hiperboli. Oto kilka przykładów hiperboli: „W onych siedmiu latach ziemia rodziła pełnymi garściami"/1 Moj. 41:47/. „Miasta wielkie i wymurowane aŜ ku niebu" /5 MojŜ.l:28/. „I zdaliśmy się sobie przy nich jako szarańcza /tu zachodzi teŜ porównanie/, takimi iŜ zdaliśmy się i onym" /4 MojŜ.l3:34/.Wszystkie te przykłady są przykładami uŜywania hiperboli w Biblii.Ironia jest inną figurą uŜywaną w Biblii i podobną ma cechę do figury pytania retorycznego, to znaczy Ŝe jej twierdzenia są negacjami, a jej negacje są twierdzeniami. Oto kilka dobrych przykładów ironii biblijnej. Ijob mówi: „Bez wątpienia wy jesteście ludźmi i mądrość umrze razem z wami" /Ijob 12:2 wg. poprawniejszego przekładu/! Eliasz drwi z kapłanów Baala tymi słowami ironii: „Wołajcie większym głosem, poniewaŜ to jest bóg; tylko Ŝe się albo zamyślił, albo poluje, albo jest w podróŜy, albo śpi i trzeba go obudzić" /1 Król.l8:27/! Święty Paweł uŜywał skutecznie ironii w l Kor.4:8,10, mówiąc: „JuŜ jesteście nasyceni, ubogaceni, bez nas królujecie ... Myśmy głupi dla Chrystusa, aleście wy roztropni w Chrystusie; myśmy słabi, aleście wy mocni; wyście zacni, aleśmy bezecni"! Skala wstępująca to znaczy stopniowanie /climax/ jest równieŜ uŜywane w Biblii jako figura retoryczna. W stopniowaniu słowa w części zdania, same części zdania 45lub całe zdania stopniowo wzrastają, jeśli chodzi o ich kolejne znaczenie /waŜność/. Kilka przykładów wyjaśni to: „Przydajcie do wiary waszej cnotę, a do cnoty umiejętność, a do umiejętności powściągliwość, a do powściągliwości cierpliwość a do cierpliwości poboŜność, a do poboŜności braterską miłość, a do miłości braterskiej miłość bezinteresowną” /2 Piotra 1:5-7/. Posłaniec,który przyniósł Heliemu wiadomość o bitwie Izraela z Filistynami, uŜył stopniowania napięcia /climax/ w zdaniach, którymi przedstawił tę wiadomość: „Uciekł Izrael przed Filistynami i stała się wielka poraŜka ludu; tamŜe i dwaj synowie twoi polegli, Ofni i Finees, i skrzynia BoŜa wzięta jest” /1 Sam.4:l7/. Zwolnienie napięcia albo spadek stopniowania /anticlimax/, które układa części zdań o coraz mniejszej wadze następujące po sobie stopniowo, jest uŜyte przez Ŝonę Fineesową, mówiącą o klęskach, o których się dowiedziała: „I nazwała dzieciątko Ichabod, mówiąc: „przeprowadziła się sława od Izraela, iŜ wzięto skrzynię BoŜą, a iŜ umarł świekier jej i mąŜ jej” /l Sam.4:21/. Niejasne powiedzenia Biblii stanowią figurę zagadki /enigma/. Są one bardzo liczne w Piśmie Świętym, na przykład w 1 MojŜ.49:10; księga Sędziów 14:14; Jana 2:19; 6:32-58; Mat.16:28; Łuk.13:32; itd. Apodosis uŜywane dla wyraŜenia obrzydzenia często się spotyka w Biblii, choć często ono jest usunięte w wydawnictwie Autoryzowanej Wersji, jak na przykład u Mat.16:23; do Rzym.3:4,6,31; 1 Sam.20:2 /BoŜe broń/, 9 /BoŜe cię tego uchowaj// dosłownie profanacja!/. Na tym kończymy rozwaŜanie figurbiblijnych, będących przykładami jej walorów literackich /literosity/.Teraz poświęcimy nieco słów specjalnym cechom stylu literackiego Biblii. NajwyŜszą cechą stylu literackiego jest wzniosłość; tę zaletę język Biblii posiada w najwyŜszym stopniu. Opowiadanie Biblii o stworzeniu świata, o potopie, przedstawienie spraw pięciu dysputujących z ich punktu widzenia i z punktu widzenia BoŜego w księdze Ijoba osiąga szczyty wzniosłości. Głębokie uczucia w Psalmach, najwyŜsze uniesienie Izajasza, głęboka boleść Jeremiasza i potęŜne wizje Ezechiela są kilkoma z wielu przykładami wzniosłości stylu i myśli w literackości Biblii Starego Testamentu. Cudowne przemówienia Jezusa i dobitne zwięzłe powiedzenia w Ewangeliach, powaŜne rozwaŜania św. Pawła w liście do Rzymian, jego majestatyczne słowa w liście do Hebrajczyków, rozwinięcie myśli w listach św. Jana i jego głębokie, przeraŜające swą wielkością i natchnione wizje w księdze Objawienia osiągają takie szczyty wzniosłości jakich nigdzie nie ma poza Biblią. PoniewaŜ wzniosłość jest najwyŜszą zaletą stylu literackiego, więc Biblia niewątpliwie naleŜy do najlepszych dzieł 46 literatury. Inną zaletą dobrego stylu literackiego jest piękno; Biblia więc jest pełna pięknych myśli wyraŜonych w pięknej formie. Prawdopodobnie Izajasz zawiera, specjalnie w swej drugiej części w rozdziałach 40-66,najpiękniejsze pod względem literackim części Biblii. Izajasz 35,60,61,62 i 65 specjalnie zaś wiersze 17-25 są nacechowane głębokim pięknem. Pieśń Salomona jest napełniona pięknem, które jest jej główną cechą literacką, obfituje ona w figury, które są jednym z głównych zarysów pięknego stylu. śycie Samuela ma wiele pięknych epizodów w Biblii, a takŜe księga Ruty jest pełna pięknych myśli i posiada wiele pięknie przedstawionych epizodów. Wypowiedzi Jezusa ponad wszystkie inne wypowiedzi w Nowym Testamencie łączą piękno ze wzniosłością. Kazanie na górze szczególnie w swych błogosławieństwach, modlitwa Pańska i specjalnie część o troskach osiągają rzadko spotykane szczyty piękności. Rozmowa Jezusa z Samarytanką jest piękna w myśli i jej wyraŜeniu. Jego przypowieści obfitują w piękno. Inną cechą charakterystyczną dobrego stylu literackiego jest jego prostota, pod którym to względem Biblia takŜe spełnia wszystkie warunki tak, Ŝe jest w pełnym tego słowa znaczeniu literacką. Prostota bowiem cechuje jej historię i biografię, czego dowodzą w pełni jej historyczne i biograficzne księgi. Odnosi się to teŜ do jej liryk, przykazań, obietnic i napomnień. Właśnie ze względu na prostotę Biblii dzieci pozostają pod jej czarem. Zwięzłość to jeszcze inna cecha dobrego stylu, a Biblia obfituje w zwięzłość. Nigdzie indziej nie znajdziemy tak bardzo treściwych powiedzeń. Specjalnie to się odnosi do ksiąg Mądrości, Przypowieści i Kaznodziei, do powiedzeń Jezusa i listów apostolskich.Aby literatura była wielką musi posiadać wewnętrzny związek pomiędzy jej częściami, by razem wszystkie one były wyraŜeniem jednolitej całości, to znaczy: musi istnieć w literaturze jednolitość, która czyni ją całością a nie zbiorem luźnych i nie powiązanych fragmentów. Pod tym względem Biblia jako literatura przewyŜsza nieskończenie kaŜdą inną literaturę, bo jest ona całością, w której wielka róŜnorodność i indywidualność stapia się w jedną doskonałą jedność. Składowe jej części - doktryny, części etyczne, obietnice, napomnienia, proroctwa, historie i typy - przejawiają jedność poprzez róŜnorodność i indywidualność. Biblia objawia jako swój największy cel chwałę BoŜą; przedstawia jako bohatera Pana Jezusa, a jako bohaterkę Jego Oblubienicę; ośrodkiem zaś z którego promieniują jej blaski, jest krzyŜ, jak to powiedział poeta w słowach: „Wszystkie blaski świętej historii zbiegają się w około jej świętej Głowy". Inną jeszcze cechą wielkiej 47literatury jest jej praktyczność. To zaś jest prawdziwe wobec Biblii niŜ wobec jakiejkolwiek innej literatury. Ona bowiem jest światłem, które oświetla drogę celów, po pierwsze dla wybranych a potem dla niewybranych i daje ona kaŜdej z tych klas pomoc potrzebną dla ich rozwoju; rozwija ona wybranych, a to samo będzie czynić z nie wybranymi w czasie późniejszym. Jest to potęga, która działa na kaŜdym stopniu zbawienia dla tych, dla których jest juŜ czas, a będzie tak samo działała względem innych, gdy ich czas zbawienia przyjdzie. Ona dokona w rezultacie swej pracy pomnoŜenia chwały Boga i Baranka, przez treść swą da Ŝycie wieczne na róŜnych poziomach istnienia tym, którzy okaŜą się godni Ŝycia przynosząc zniszczenie dla tych, którzy okaŜą się niezdatni do Ŝycia; wykazując przez to swą praktyczność w osiągnięciu najlepszych i najwięcej upragnionych celów.Poza tym wszystkim nie naleŜy zapominać, Ŝe ta cudowna literatura jest wypracowana po linii biblijnego liczbowania. To biblijne liczbowanie jest dlatego moŜliwe, poniewaŜ hebrajskie i greckie litery są jednocześnie liczbami i przez to są wskazane ich wielokrotności dzięki stałemu powtarzaniu się liczby siedem w sumach liter Biblii, jej słów, zdań, paragrafów, pododdziałów, podziałów i ksiąg, kaŜdej z nich samej w sobie i w stosunku do innych ksiąg. Potem znajdujemy wypracowane wielokrotności innych liczb występujących w podobny sposób, na przykład liczb 9, 11, 13, 17,19. To zaś zwraca uwagę na błędy w interpretacji, które mogą się zdarzyć za pomocą dokonanego tak zwanego liczbowania sąsiedniego. Pomimo tych wielkich opracowań liczbowania z wielu punktów widzenia, Biblię czyta się łatwo, jakby nie było w niej Ŝadnego liczbowego planu. Przykładami są rozdziały Mat.1 i 2 oraz Marka 16, zawierające budzące kontrowersje wiersze 8-20, a które się czyta tak łatwo, Ŝe wydaje się niepodobieństwem, by dobrze opracowane schematy siódemek i ich wielokrotności były w nich wszędzie zawarte. To samo dotyczy kaŜdej innej części Biblii. Uzyskać tak wspaniałe rezultaty pod względem matematyki, a jednocześnie ująć je w najwyŜsze formy literackie świata jest sztuką literacką zupełnie jedyną w swoim rodzaju. Nie wahamy się więc głosić, Ŝe Biblia jest najwyŜszą literaturą. A to jest imponującym świadectwem jej Boskiego źródła i Autorstwa.Po zbadaniu ogólnych zarysów Biblii i jej literackości, wyłania się naturalne pytanie: Jakie księgi naleŜą do Biblii? Na podstawie naszej definicji Biblii jako natchnionego przez Boga objawienia /co wyklucza Jego nienatchnione objawienie przejawiające się w księdze natury/ danego przez Niego za pośrednictwem specjalnie natchnionych ludzi, odpowiadamy na to pytanie: KaŜda przez Boga natchniona księga naleŜy do Biblii, to znaczy jest ksiąŜką Biblii. W kościelnym języku począwszy od drugiego wieku termin kanon /z greckiego: reguła/ jest uŜywany jako synonim Biblii, oznaczając źródło i regułę wiary i praktyki, dane jako takie przez Boga Jego ludowi. Dlatego teŜ wielu chrześcijańskich autorów -zamiast pytania: Jakie księgi naleŜą do Biblii?- formułuje tą samą kwestię w słowach: Jakie księgi naleŜą do Kanonu? Mówią więc oni o Kanonie Kościoła Izraelskiego rozumiejąc przez to Stary Testament i o Kanonie Kościoła Chrześcijańskiego, rozumiejąc przez to Stary i Nowy Testament. PoniewaŜ nasz temat jest za obszerny, więc najpierw przystąpimy do rozwaŜania Kanonu Kościoła Izraelskiego, odpowiadając na pytanie: Jakie księgi przyjął Kościół Izraelski jako dane przez Boga, będące Jego natchnionym objawieniem dla Kościoła Izraelskiego podanym za pośrednictwem specjalnie natchnionych przez Niego ludzi? MoŜemy inaczej sformułować to samo pytanie: Jakie księgi dał Bóg jako Swe objawienie Kościołowi Izraelskiemu przez specjalnie przez Siebie natchnionych ludzi? Oczywiście Bóg mógł uczynić objawienie przez specjalnie natchnionych ludzi bez względu na to, czy Kościół Izraelski lub Chrześcijański je przyjął lub nie /Rzym.3:3/,ale w rzeczywistości Kościół Izraelski przyjął za objawienie to, co Bóg mu dał jako objawienie /Rzym.3:2/; podobnie takŜe Kościół Chrześcijański przyjął za objawienie to co było mu podane przez Boga jako objawienie. Fakt jednak przyjęcia przez oba Kościoły tego objawienia nie uczynił je przez Boga natchnionym objawieniem. Boski bowiem natchniony charakter objawienia zaleŜał od uczynienia go takim przez jego Stwórcę, a nie od przyjmujących je, bo On tylko jest Tym, który objawia.Nie ma co do tego wątpliwości, Ŝe w czasach Chrystusa i Apostołów Izraelici przyjmowali jako swą Biblię lub kanon te same księgi - nie mniej i nie więcej - jakie są drukowane we wszystkich wydaniach Biblii Hebrajskiej. Podamy kilka świadectw w tej sprawie: Pierwsze z nich pochodzi spod pióra Józefa Flawiusza, urodzonego w roku 37 po Chrystusie, a zmarłego około roku 100 po Chrystusie. Pisząc przeciwko Apionowi, aleksandryjskiemu gramatykowi i wrogowi Izraelitów w księdze I, rozdziale 8 mówi: „Nie mamy my dziesiątek tysięcy ksiąg róŜniących się i sprzecznych, ale tylko 22 /on uwaŜał księgę Ruty za część księgi Sędziów, a Treny Jeremiasza za część księgi Jeremiasza, podczas gdy zwykłą praktyką Izraelitów było liczyć je za odrębne księgi, w ten sposób czyniąc ogólną liczbę ksiąg 24, co jest teŜ jednym ze sposobów liczenia ksiąg Starego Testamentu w samej Biblii zawierającej historię wszystkich czasów, słusznie uwaŜane jako z Boskiego pochodzenia/. Z tych ksiąg pięć - to księgi MojŜesza /Pięcioksiąg/, które obejmują prawa i tradycje od stworzenia człowieka aŜ do śmierci MojŜesza. Okres ten jest nieco krótszy niŜ 3000 lat. Od śmierci MojŜesza do rządów Artakserksesa, następcy Kserksesa, króla Persji, prorocy, którzy byli następcami MojŜesza napisali co jest zawartew trzynastu księgach. Pozostałe cztery księgi obejmują hymny do Boga i rady dla ludzi, jak naleŜy w Ŝyciu postępować. Od Artakserksesa aŜ do naszych czasów wszystko zostało zapisane, ale nie było uwaŜane za równie godne wiary jak to, co poprzedzało, poniewaŜ ścisłe następstwo proroków się zakończyło /w ten sposób Józef ukazuje, Ŝe Kościół Izraelski, uznając istnienie apokryfów i innych ksiąg izraelskich nie uwaŜał ich za część Kanonu albo Biblii/. Jak wielką wiarę mamy w naszym Piśmie Świętym, wskazuje na to nasze postępowanie; choć tyle czasu minęło, nikt nie odwaŜył się coś dodać do tych ksiąg ani niczego z nich ujął, ani teŜ coś w nich zmienił. Jest to instynktowne we wszystkich Izraelitach od chwili ich urodzenia, Ŝe uwaŜają je za rozkazy Boga, Ŝe ich słuchają, a jeśli zachodzi potrzeba, gotowi są zginąć za nie. Taką była ich poboŜność”.Zgodnie z tym tekstem Biblia Hebrajska była rozpoczęta w czasach MojŜesza a zakończona za panowania Artakserksesa I, króla perskiego, który rządził od roku 474 do 425 przed Chrystusem. Król ten był męŜem Estery /Estery 2:16,17/ i w siódmym roku swego panowania wysłał on Ezdrasza do Jerozolimy, by wzmocnić tam religię Jehowy / Ezdrasza 7:7,11-28/. W dwudziestym zaś roku swych rządów wysłał Nehemiasza celem odbudowy murów i miasta Jerozolimy /Nehemiasza 2:l-8/,a w trzydziestym drugim roku swoich rządów wysłał go powtórnie do dalszej pracy dla dobra Izraelitów w Jerozolimie i w Judei” /Nehemiasza 13:6,7/. Józef był bardzo wykształconym Izraelitą pochodzenia kapłańskiego i historykiem swego narodu. Miał on wszelkie kwalifikacje, by móc ustalić prawdziwie, które księgi uwaŜali Izraelici za księgi kanoniczne. Słowa te pisał on, będąc w kontrowersji z uczonym przeciwnikiem Izraelitów i ich Biblii, a więc specjalnie musiał być ostroŜnym, by być bardzo dokładnym w swych twierdzeniach. Oświadczył on w zgodzie ze świadectwami innych izraelskich autorytetów, którzy go poprzedzili i po nim nastąpili, Ŝe duch proroczy -natchnienie - zakończył się na Malachiaszu, którego księga została napisana pomiędzy rokiem 443 a 425 przed Chrystusem to znaczy pod koniec rządów Artakserksesa i juŜ po drugiej z Persji podróŜy 50 Nehemiasza do Jerozolimy. ZauwaŜyliśmy poprzednio w niniejszym rozdziale, Ŝe było wyraźnie powiedziane, iŜ Stary Testament był studiowany w nowym podziale na trzy części przez Jezusa, syna Syracha, autora księgi apokryficznej Eklezjastyk /Ecclesiasticus/. który Ŝył około roku 200 przed Chrystusem. W czasach Judy Machabeusza około roku 167 przed Chrystusem zarówno on sam jak i inni ubolewali, Ŝe duch proroctwa - natchnienie - zanikł w Izraelu od czasu śmierci Malachiasza. Wynika więc z tego, Ŝe treść tego, co mówił Józef w powyŜej cytowanych słowach była przyjęta autorytatywnie w Izraelu na kilkaset lat przed Józefem, którego wyŜej cytowany tekst był napisany w roku 93 po Chrystusie. W 75 lat po Józefie traktat talmudyczny Baba Bathra napisany przez Judę Hakkodosza przedstawia katalog świętych ksiąg. Księgi te są w nim sklasyfikowane w ten sam sposób jak i w naszych współczesnych wydaniach Biblii Hebrajskiej składając się z pięciu ksiąg Prawa /czyli Zakonu/, z ośmiu ksiąg proroczych i z jedenastu ksiąg Kethubim, stanowiąc razem 24 księgi. W tym katalogu 2 księgi Samuelowe są traktowane jako jedna księga, tak samo dwie księgi Królewskie i dwie Kroniki. Dwunastu Mniejszych Proroków jest uwaŜanych za jedną księgę, a takŜe księgi Ezdraszowa i Nehemiaszowa. NaleŜy zauwaŜyć, Ŝe Józef podaje ogólną liczbę 22 ksiąg, natomiast Juda Hakkodosz podaje liczbę 24 ksiąg. Rację ma Juda Hakkodosz. W jaki zaś sposób Józef doszedł do swego obliczenia 22 ksiąg, to juŜ wyjaśniliśmy powyŜej. Na podstawie opisu Józefa o trzecim podziale czterech ksiąg wnioskujemy, Ŝe składał się on z Psalmów, Przypowieści, Kaznodziei i Pieśni Salomonowych. Drugi jego podział składający się z trzynastu ksiąg musiał więc zawierać następujące księgi: 1/ Jozuego, 2/ Sędziów /włączając w to ks. Ruty/; 3/ l i 2 Samuelową; 4/ l i 2 Królewską; 5/ 1 i 2 Kronik; 6/ Ezdraszową i Nehemiaszową; 7/ Estery; 8/ Ijoba; 9/ Izajasza; 10/ Jeremiasza /włączając w to Treny Jer./; 11/ Ezechiela; 12/ Daniela; 13/ Mniejszych Proroków. Józef w swej historii cytuje ze wszystkich ksiąg Starego Testamentu z wyjątkiem Przypowieści, Kaznodziei i Pieśni Salomonowych, które oczywiście nie podawały Ŝadnych danych historycznych, a więc nie były dla niego uŜyteczne, jak równieŜ nie cytuje on Ijoba, która leŜała poza zakresem jego zainteresowań. ChociaŜ cytuje on z 1 Machabeuszów, która mówi w sposób historyczny o okresach, które on omawia, to jednak czyni on to z wyraźnym zaznaczeniem, Ŝe księga ta nie była Boskiego pochodzenia gdyŜ ukazała się juŜ po okresie, w którym skończyło się natchnienie w Izraelu. Nie okazuje on znajomości innych apokryfów, choć pewnie by korzystał z ks. Judyty i 2 Machabeuszów, gdyby 51wiedział o nich i uwaŜał je za wiarygodne.Z trzeciego źródła izraelskiego moŜemy się dowiedzieć, jaką była Biblia Izraelska za czasów Jezusa i Apostołów: Filon, uczony Ŝydowski z Aleksandrii, pochodzenia kapłańskiego urodził się około roku 20 przed Chrystusem, a umarł około roku 42 po Chrystusie. Napisał on komentarz o Pięcioksięgu MojŜesza i tak o nim powiada: „Po przeszło 2000 lat /Izraelici/ nie zmienili nawet jednego słowa z tego, co zostało napisane /przez MojŜesza/, ale raczej byli gotowi ponieść tysiąc razy śmierć niŜ zgodzić się na złamanie jego praw i obyczajów". ChociaŜ podnosi on Pięcioksiąg ponad wszystkie inne księgi Starego Testamentu, to jednak cytuje on równieŜ z dwóch innych podziałów Starego Testamentu, podkreślając ich Boski autorytet. Cytuje więc on z Wcześniejszych Proroków, z Jozuego, Sędziów, Samuela i ksiąg Królewskich mówiąc o nich jako o „słowie świętym”, jako o „Boskiej wyroczni". Jeśli chodzi o Późniejszych Proroków, cytuje on z Izajasza i Jeremiasza jako z „większych proroków" i z „Ozeasza i Zachariasza jako „mniejszych proroków", przypisując im wszystkim Boskienatchnienie. Z trzeciego podziału Biblii Izraelskiej cytuje on z jego ksiąg historycznych, Kronik i Ezdraszowej, a takŜe z jej poetyckich ksiąg: z Psalmów, Przypowieści i Ijoba. Nigdy nie cytuje on z apokryfów, choć niewątpliwie je znał. Mówiąc o therapeutae - o porządku izraelskich ascetów, Filon wspomina o potrójnym podziale Biblii Hebrajskiej w słowach: „W kaŜdym domu tych ascetów jest świątynia w której oni wykonują rytuały świętego Ŝycia, nie podając niczego co by było konieczne dla ciała, poza prawami /MojŜesza/ i wyroczniami wypowiedzianymi przez proroków i hymnami /Psalmami, pierwsza księga trzeciego podziału Biblii Hebrajskiej/, przez które znajomość i poboŜność są wzajemnie wzmocnione i udoskonalone”.Części Starego Testamentu przyjęte i odrzucone przez Samarytan mają duŜe znaczenie w tej sprawie. Samarytanie, była to rasa złoŜona z części dziesięciu pokoleń, które pozostały w Palestynie /kiedy asyryjski najeźdźca Sargon zgodnie ze swym Ŝądaniem zabrał tylko 27290 członków dziesięciu pokoleń/ i z mieszaniny innych ras. Religią ich była mieszanina mozaizmu i poganizmów /2 Królewska 17:24-41/. UwaŜając się za Izraelitów, za lud Jehowy, próbowali oni za czasów Zorobabela dołączyć się do Izraelitów w odbudowie Świątyni, lecz ich współpraca została odrzucona / Ezdrasza 4/. Stąd powstała wzajemna wrogość, która trwa do dnia dzisiejszego. Ci Samarytanie otrzymali pięć ksiąg MojŜesza z rąk kapłana apostaty wysłanego między nich, by uczyć ich o „Obyczaju Boga onej ziemi" /2 Królewska 17:27,28/. ZauwaŜmy 52 jednak, Ŝe choć otrzymali oni Pięcioksiąg, najstarszą jego kopię, która jest obecnie w ich posiadaniu, nie otrzymali oni innych ksiąg Starego Testamentu. Dlaczego oni nie otrzymali Proroków i Pism, to znaczydwóch dalszych części Biblii Hebrajskiej? PoniewaŜ obie te części potępiały ich jako nie Izraelitów pomimo ich roszczeń, Ŝe są Izraelitami; niektórzy twierdzili, Ŝe są Izraelitami z pochodzenia, a inni przez rzekome przyjęcie ich religii /Ezdrasz 4:2,9,10; Jan 4:l2/. Oni niewątpliwie nie przyjęliby Proroków, poniewaŜ niektóre z tych ksiąg proroczych /2 Król./ potępiły ich jako nie Izraelitów. Oni teŜ nie przyjęliby Pism, poniewaŜ niektóre z tych ksiąg potępiały ich jako nie Izraelitów /2 Kronik, Ezdrasza i Nehemiasza/. Z faktu więc ich przyjęcia Pięcioksięgu a odrzucenia Proroków i Pism /Kethubim/ wynika, Ŝe te trzy części Biblii Hebrajskiej nie tylko były Biblią Izraelitów w czasie Chrystusa, ale o wiele wcześniej. Moglibyśmy równieŜ odnieść się do niektórych oświadczeń zawartych w Talmudzie Babilońskim, które pokazują te same myśli w odniesieniu do ksiąg i trzech podziałów Biblii Hebrajskiej. Ale one zostały napisane po raz pierwszy około roku 450 po Chrystusie, chociaŜ podobnie do innych części tego Talmudu były one uwaŜane przez całe stulecia poprzednio jako części ustnie podanej tradycji. Stąd nie przywiązujemy do nich Ŝadnej wagi. One znajdują się w części Babilońskiego Gamara /czyli w części objaśniającej Talmud/ zwanej Baba Bathra /inna rozprawa od tej, która ma tę samą nazwę, napisanej przez Judę Hakkodosza/, która wylicza księgi i podziały Biblii Hebrajskiej.Świadectwa, które podaliśmy ze źródeł izraelskich dowodzą, Ŝe Izraelici za czasów Chrystusa i we wcześniejszych stuleciach otrzymali jako Boskie wyrocznie księgi, które obecnie posiadamy jako Biblię Hebrajską. Co wynika z tego faktu? To, Ŝe Stary Testament jest częścią natchnionych przez Boga Pism świętych, poniewaŜ Bóg uczynił Izraelitów kustoszami Swego objawienia zawartego w Starym Testamencie. To więc, co oni mieli i uwaŜali za owe objawienie było objawieniem, którego oni stali się kustoszami; a zatem to, co Kościół Chrześcijański otrzymał od Izraelitów jako Boskie wyrocznie było złoŜone przez Boga u nich jako część Biblii Kościoła Chrześcijańskiego. Te dwa fakty - 1/ Ŝe Izraelici za czasów Chrystusa posiadali hebrajskie Pisma święte i uwaŜali je za natchnione przez Boga wyroczniepowierzone ich pieczy i 2/ Ŝe te hebrajskie Pisma Święte przyjęte od Izraelitów przez Kościół Chrześcijański są częścią Boskich wyroczni złoŜonych przez Boga u Izraelitów jako część Biblii Kościoła Chrześcijańskiego - są równieŜ potwierdzone świadectwem Samego 53Chrystusa jak i pisarzy Nowego Testamentu. Tak więc ze wszystkich stron znajdujemy potwierdzenie, Ŝe Kościół Chrześcijański przyjął od Izraelitów wyrocznie Starego Testamentu. NaleŜy przeto dowieść jeszcze następujących części dwóch poprzednich twierdzeń: 1/ Ŝe Nowy Testament poucza, iŜ Pisma Starego Testamentu są wyroczniami z natchnienia BoŜego powierzonymi pieczy Kościoła Izraelskiego i 2/, Ŝe Nowy Testament uczy, iŜ Pisma Starego Testamentu stanowią część natchnionych przez Boga wyroczni Kościoła Chrześcijańskiego.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz