Hebrajskie podłoże Nowego Testamentu

Aby przybliżyć świat myśli autorów Nowego Testamentu, wydaje się pożytecznym ujęcie, w krótkim przeglądzie, podstawowych wersów z Pism hebrajskich, z których autorzy ci zgodnie czerpali zrozumienie osoby Chrystusa. Pierwotnym celem istnienia człowieka, stworzonego na obraz i chwałę Boga, było sprawowanie władzy nad ziemią (Gen. 1:26; Psalm 8). Ten idealny stan straciliśmy, ale nigdy tak, by zupełnie niemożliwym było odzyskanie go, ponieważ psalmista mówi o chwale, którą człowiek został (potencjalnie) zwieńczony, aby  wszystko mogło być złożone pod jego stopy (Psalm 8:6,7). W miarę realizacji boskiego planu staje się jasne, że obiecane "nasienie kobiety", które ma odwrócić klęskę spowodowaną przez Szatana (Gen.3:15), będzie potomkiem Dawida  (II.Sam. 7:13-16). Będzie on nazywał Boga swym Ojcem (II Sam. 7:14) i zostanie naznaczony jako Syn Boży - Mesjasz, któremu Bóg powierza zarządzanie ziemią (Psalm 2). Jednakże przed objęciem swego królewskiego urzędu Mesjasz ma zasiąść po prawicy Ojca i nosić tytuł "Pan" (Psalm 110:1). Jako Syn Człowieczy, przedstawiciel człowieka, zajmie on należne mu miejsce w niebie jeszcze przed otrzymaniem od Boga władzy do zarządzania całym kosmicznym imperium (Daniela 2:44; 7:14; Dzieje 3:20,21). Gdy pierwszy raz był na ziemi, cierpiał za grzechy ludzi (Izajasz 53; Psalm 22), lecz ponownie przyjdzie jako Boży pierworodny, władca królów ziemi (Psalm 89:28), przepowiedziany przez  Dawida, który sam również był wybrany spośród ludu (Psalm 89:20,21). Jako drugi Mojżesz, Mesjasz miał przyjść w Izraelu (V Mojż. 18:18), biorąc swoje boskie Synostwo od nadnaturalnego poczęcia z dziewicy (Izajasz 7:14; Łuk.1:35). To, że jest Bożym Synem, miało być potwierdzone poprzez jego zmartwychwstanie (Rzym.1:4). Jako Najwyższy Kapłan, Mesjasz usługuje teraz swemu narodowi z nieba (Hebr.8:1) i oczekuje czasu odnowienia wszechrzeczy, kiedy ponownie wprowadzony zostanie na ziemię - Król Królów, boska postać z Psalmu 45 (Hebr.1:6-8). Wówczas, w nowym wieku Królestwa, będzie rządził ze swymi uczniami (Mat.19:28; Łuk. 22:28-30; I Kor. 6:2; II Tym. 2:12; Obj. 2:26, Obj.3:21; Obj.20:4). Tak jak Adam stoi na czele ludzkości pierwotnie stworzonej na ziemi, Jezus jest tą stworzoną Głową Nowego Porządku ludzkości - w nim będą spełnione wszystkie ideały rodzaju ludzkiego (Hebr. 2:7). Osoba i dzieło Jezusa mogą być zrozumiane tak, jak rozumieli je apostołowie, właśnie w ramach takiego całościowego, mesjanistycznego ujęcia. Jedynym celem apostołów, nawet wtedy, gdy prezentowali bardziej "zaawansowaną" chrystologię, było głoszenie wiary w Jezusa Chrystusa jako Mesjasza i Syna Bożego (Jana 20:31), który jest postacią centralną całego Bożego planu dziejów (Jana 1:14). Chociaż Jezus jest w wyraźny sposób bardzo ściśle w intymnej zażyłości z Ojcem, w dalszym ciągu ten drugi pozostaje owym "jedynym prawdziwym Bogiem" biblijnego monoteizmu (Jana 17:3) a Jezus uosabia na ziemi jego obecność. W człowieku-Jezusie, zwanym Immanuel, jedyny Bóg obecny jest z nami(Jana 14:9). [21]