Ogólne zarysy biblii cz1

Ogólne fakty o Biblii. Ogólne uwagi o niej jako o literaturze.Ogólne uwagi o kanonie Starego Testamentu. Ogólne uwagi o kanonie Nowego Testamentu.Słowo Biblia pochodzi z greckiego słowa biblia, ze zdrobniałego rzeczownika rodzaju nijakiego w liczbie mnogiej /dosłownie: ksiąŜeczki/, które oprócz innych znaczeń jest uŜywane w języku greckim do oznaczenia wśród innych pism ksiąg Starego i Nowego Testamentu. Chryzostom, który był jednym z czterech ojców Kościoła Greckiego i który zmarł w roku 407 po Chrystusie był widocznie pierwszy, który uŜywał tego terminu dla określenia Pisma Świętego. To słowo biblia pochodzi od greckiego słowa biblos, które początkowo oznaczało wewnętrzną stronę papirusu, a potem zaczęło oznaczać ksiąŜkę. Septuaginta uŜywa wyraŜenia ta biblia /czyli te ksiąŜki/ tłumacząc odpowiadające temu wyraŜenie w języku hebrajskim  u Daniela 9:2, gdzie  wyraŜenie to jest uŜyte w odniesieniu do Pism Starego Testamentu juŜ wówczas napisanych. Mamy takŜe częściową aluzję do tej nazwy w Prologu do apokryficznej księgi Jezusa, Syna Syracha /Ecclesiasticus/ około roku 200 przed Chrystusem gdzie trzecia część hebrajskiego Starego Testamentu jest nazwana „resztą ksiąg". W innym apokryficznym dziele /l. Machabejska 12:9/ cały Stary Testament jest nazwany „księgami świętymi”. Nazwa ta dla określenia Starego Testamentu została wcześnie przyjęta przez chrześcijańskich pisarzy /2 Klemens 14:2/, a od czasu Chryzostoma zaczęła oznaczać oba Testamenty razem. Kościół Zachodni przyjął to greckie słowo jako nazwę obu Testamentów i aŜ do trzynastego wieku były one teŜ nazywane Biblią, czyli „księgi”.W trzynastym stuleciu greckie słowo rodzaju nijakiego w liczbie mnogiej biblia z powodu gramatycznej pomyłki zaczęto uŜywać włacinie jako rzeczownik rodzaju Ŝeńskiego liczby pojedynczej i w taki to sposób Księgi zostały nazwane ”Księgą". To więc uŜycie tego słowa, które uwaŜamy za bardzo właściwe, przeszło do Ŝywych języków europejskich, między innymi do polskiego. Stąd mamy nazwę Biblia, a nie Biblie, gdy chodzi o określenie jednego egzemplarza. W języku angielskim słowo to zaczęto uŜywać po raz pierwszy w czasach Wyclifa, który umarł 31 grudnia 1384 roku. Widzimy więc, Ŝe nazwa ta posiada częściowo biblijne, a częściowo pozabiblijne pochodzenie Biorąc pierwsze hebrajskie litery nazw trzech podziałów hebrajskiego Starego Testamentu: Torah /Zakon/, Nebiim /Prorocy/ i Kethubim /Pisma/, Izraelici /śydzi/ stworzyli słowo nie posiadające znaczenia jako nazwę dla Starego Testamentu. - Tanach Nowy Testament oczywiście nie nadaje sobie Ŝadnej nazwy w swej całości, ale św. Piotr daje do zrozumienia, Ŝe listy św. Pawła posiadają równie autorytatywną pozycję jak Pisma Starego Testamentu / 2 Piotra 3:16 /. Najbardziej uŜywaną nazwą jaką Nowy Testament zarówno przez Jezusa jak i Apostołów nadaje księgom Starego Testamentu jest „Pismo” i „Pisma”, czasami dodając słowo „ Święte ". Następująca lista wykazuje wszystkie przykłady uŜycia tego Słowa w Nowym Testamencie: Mat. 21:42; 22:29; 26:54,56; Marek 12:10,24; 14:49; 15:28; Łuk.4:21; 24:27,32,45; Jan 2:22; 5:39; 7:38,42; 10:35; 13:18; 17:12; 19:24, 28,36,37; 20:9; Dz.Ap.l:16; 8:32.35; 17:2,11; 18:24,28; Rzym.l:2; 4:3; 9:17; 10:11; 11:2; 15:4; 16:26; l Kor.15:3,4; Gal.3:8,22; 4:30; l Tym.5:18; 2 Tym.3:15,16; Jak.2:8,23; 4:5; l Piotra 2:6; 2 Piotra 1:20; 3:16. W poprawionym przekładzie /ARV/ słowo „święte " z 2 listu do Tym.3:15 zostało przełoŜone lepiej na angielski język, gdyŜ uŜyto słowo „sacred" zamiast słowa „holy" w wyraŜeniu „Pisma święte". Święty Łukasz /Łuk.24:44/ mówi o podziale na trzy części hebrajskiego Starego Testamentu, uŜywając wyraŜenia „ Zakon MojŜeszowy, Prorocy i Psalmy " /przy czym pierwsza księga trzeciego podziału reprezentuje w tym wypadku wszystkie inne księgi tego podziału/. Jezus jednak często skraca tę nazwę do „Zakonu i Proroków" /Mateusz 5:17; 7:12; 11:13; 22:40; Łuk.16:16,29,31; 24:27; Jan 1:45/. Innymi przypadkami uŜywania tego określenia w Nowym Testamencie są: Dz.Ap.13:15; 24:14; 26:22; Rzym.3:21. W niektórych tekstach słowo „Zakon" jest uŜyte w odniesieniu do całego Starego Testamentu a to dlatego, Ŝe księgi MojŜesza będąc najwaŜniejszymi nadają imię całości-/ Łuk.5:17; Jan.7:49; 10:34; 12:34; 15:25; Dz.Ap.5:34; 6:13; 22:12; 23:29; l Kor.l4:21; Gal.4:21/. Nowy Testament uŜywa słowa „wyrocznie" dla określenia Starego Testamentu, jak na to wskazują następujące teksty: Dz.Ap.7:38 /w Biblii angielskiej czytamy: „wyrocznie Ŝywe" a następne wersety mówią o wyroczniach BoŜych/; Rzym.3:2; Hebr.5:12; l Piotra4:11. Są jeszcze inne biblijne wyraŜenia dla określenia Starego Testamentu. Jest on więc nazwany „Księgą" /Psalm 40:8; Hebr.10:7/, „Zakonem Pańskim" /Psalm 1:2 w tym jest takŜe objęty Nowy Testament/, „Księgą Pańską"  /Izaj.34:l6/, „Zakonem i Świadectwem" co zawiera teŜ Nowy Testament /Izaj.8:20/ i „Pismem Prawdy" /Daniel 10:21/. Zawartość raczej Biblii niŜ Biblia sama jako taka jest określona wyraŜeniami następującymi: „Dobre Słowo BoŜe" /Hbr.6:5/, „Miecz Ducha" Ef.6:17/, „Słowo" /Jak.1:21-23; l Piotra 2:2/, „Słowo BoŜe" /Łuk.11:28; Hbr.4:12/, „Słowo Chrystusa" /Kol.3:16/, „Słowo Ŝywota" /Filip.2:16/ i „Słowo Prawdy" /2 Tm.2:15;Jak.l:18/. Biorąc pod uwagę, Ŝe treść wyraŜa rzecz samą, moŜemy słusznie stosować te określenia do Biblii jako takiej. Jednak gdy tak będziemy czynić, musimy pamiętać, Ŝe jest to robione przez metonimie  /czyli naczynie brane za to, co ono zawiera/, a nie Ŝe nazwy te są nadane Biblii bezpośrednio przez Pismo Święte ... cdn (5,6)