Kto Zgrzeszył, że Ten Człowiek Urodził się Ślepy? - Zrozumieć biblię

Kto Zgrzeszył, że Ten Człowiek Urodził się Ślepy? Biblijne studium Jana 9:1–3

Artykół ze strony www.truthortradition.com

Na wargach ludzi, którzy są świadkami zła, często pojawia się pytanie, „Dlaczego to się wydarzyło”? Tak było w przypadku, gdy Jezus i jego uczniowie natknęli się kiedyś na człowieka, który był ślepy od urodzenia. Uczniowie zapytali, czy to ten człowiek zgrzeszył, czy jego rodzice, iż urodził się ślepy. Jezus odpowiedział, że nie zaistniała żadna z tych przyczyn i uzdrowił tego człowieka - dając świetny przykład, aby nigdy nie obwiniać ofiary, ale podjąć działanie dla pomocy cierpiącym. Niestety, niektórzy ludzie wciąż używają tego przypadku, aby nie tylko obwiniać ofiarę, lecz nawet raczej obwiniać Boga o wywołanie ludzkiej ślepoty. Jednak z interpretacji większości przekładów w nie wynika wniosek, iż ten człowiek cierpiał utratę wzroku z woli Bożej, aby następnie doznać uzdrowienia. NIV jest pod tym względem typowe: Jana 9:1-3 (1) A przechodząc, ujrzał [Jezus] człowieka ślepego od urodzenia. (2) I zapytali go uczniowie jego, mówiąc: „Mistrzu, kto zgrzeszył, on czy rodzice jego, że się ślepym urodził?” (3) Odpowiedział Jezus: „Ani on nie zgrzeszył, ani rodzice jego, lecz aby się na nim objawiły dzieła Boże”. Czy mogłoby być prawdą, że ślepota tego człowieka odegrała rolę w jakimś dalekosiężnym planie, aby następnie w jego życiu dzieło Boże mogło się w sposób oczywisty zamanifestować? Dlaczego Bóg miałby uczynić kogoś niewidomym na najlepszą część jego życia tylko po to, aby pewnego dnia go uleczyć? Czy aby dowieść swoich możliwości? Czy Bóg chce odbierać chwałę w ten sposób? Bóg, który jest miłością, aby się wsławić mógł oczywiście znaleźć sobie mniej dokuczliwy sposób. Udręczanie kogoś tylko po to, by zdobyć chwałę poprzez usunięcie zeń tej udręki, wygląda bardziej na dzieło szatana niż Boga. Biblia mówi, że Jezus przyszedł zniweczyć dzieła diabelskie (1.Jana 3:8). Jego służba miała na celu uzdrawianie tych, którzy byli udręczeni przez szatana (Dz.ap.10:38). Ewangelie nigdzie nie przedstawiają Jezusa jako leczącego udręczonych przez Boga. To szatan, a nie Bóg, jest, źródłem zła. Szatan jest tym, który sprawuje władzę nad wszystkimi królestwami świata (Łk.4:5 i 6), a zadaniem Jezusa jest zmiażdżenie jego głowy (1.Mojż.3:15). Pan toczył, i stale toczy, wojnę z diabłem o królestwo, najpierw „związując mocarza” a następnie „dzieląc jego łupy” (Mk.3:22-27). Ów „mocny” jest diabłem, bogiem tego wieku (2.Kor.4:4), który dysponuje potęgą śmierci (Hebr.2:14). Pismo Święte wskazuje, że cały świat jest poddany jego demonicznej kontroli (1.Jana 5:19), a to, co Jezus uczynił i wciąż czyni, ma przerwać niecny program szatana przez uzdrowienie i uwolnienie tylu ludzi, ilu tylko zechce zwrócić się do Niego o pomoc. W tym scenariuszu nie ma żadnego miejsca, które wskazywałoby na Boga, jako powodującego utratę wzroku u ludzi, co byłoby sprzeczne z Jego naturą i charakterem. Domniemanie, że zrobił to Bóg, oznaczałoby ignorowanie duchowej wojny przedstawionej w Piśmie Świętym. Zatem dlaczego ten werset zdaje się wyrażać, że ślepota człowieka miała na celu okazanie dzieła Bożego? Ponieważ współcześni tłumacze tak przełożyli ten fragment z języka Greckiego. Ale, na szczęście, to nie musi być w ten sposób zinterpretowane. Ta tradycyjna interpretacja pochodzi z dyktatu teologii, według której Bóg panuje nad wszystkim, co na ziemi się dzieje, czyli cokolwiek się wydarza, zachodzi według Jego bezwzględnego planu realizującego to, o czym On zawsze wiedział, że się wydarzy. Skoro taka interpretacja prowadzi do nierozwiązywalnych sprzeczności, to biblijnie, praktycznie i emocjonalnie dobrze jest wiedzieć, że istnieje inne, istotne wytłumaczenie. Poprawne tłumaczenie wersetu 9:3 w ewangelii Jana brzmi, „Lecz niech w nim objawi się dzieło Boga”. Zatem cały ten fragment należałoby czytać jak następuje: „Rabbi, kto zgrzeszył, on czy rodzice jego, że się ślepym urodził?” Jezus odpowiedział, „Ani on nie zgrzeszył, ani rodzice jego, lecz niech w nim objawi się dzieło Boga. Musimy wykonywać dzieła Tego, który mnie posłał, póki jest dzień; nadchodzi noc, kiedy nikt nie będzie mógł działać”. Takie tłumaczenie przywraca dorzeczność biblijną. Jezus pokazuje nam, że nie należy pytać, „Kto zgrzeszył”, ale „Co my powinniśmy zrobić w takiej sytuacji?” On nie prowadzi nas ku jakimś tajemniczym domysłom odnośnie przyczyn ślepoty człowieka, ale walczy o jego uzdrowienie, odrzucając pragnienie uczniów odnośnie poszukiwania winnego. To również wpisuje się dobrze w kontekst, ponieważ Jezus kieruje rozmowę na konieczność wykonywania dzieł Bożych wszędzie tam, gdzie tylko można. Jak przeszliśmy z formy, „lecz aby się na nim objawiły dzieła Boże” do brzmienia, „niech w nim objawi się dzieło Boga”? Te dwie interpretacje różnią się znacznie, ale przez rozumienie greckiej gramatyki wraz z kontekstem możemy widzieć, dlaczego odpowiednia jest ta druga. Werset Jana 9:3 może być zinterpretowany raczej jako polecenie, a nie dociekanie, dlaczego ten człowiek się ślepy urodził. Klauzula celu, czy klauzula polecenia? Niech słowo „gramatyka” w tym miejscu nie wzbudzi w tobie grozy; to będzie łatwe. Wiemy jak często używamy języka, aby wyrazić nasze zamiary albo nasz cel. Na przykład, zdanie, „czytam Biblię, aby zbliżyć się do Boga” ujawnia, że celem mego czytania Biblii jest zbliżenie się do Boga. Czasami korzystamy z poleceń: „Czytaj Biblię i przybliż się do Boga!”. Język Grecki posługuje się zarówno sposobami wyrażania celu, jak i rozkazywania. W tym celu korzysta się ze słowa hina - zazwyczaj tłumaczonego, jako „że”, albo „tak więc” - wraz z czasownikiem w trybie łącznym. (Nie odczuwaj niepokoju, jeśli nie wiesz, czym jest tryb łączny; w tym studium musisz jedynie wiedzieć, że istnieje szczególny sposób, dzięki któremu czasownik tak się wyraża). Gdy Grek używa hina wraz z czasownikiem w trybie łącznym, to może opisywać albo cel, albo polecenie. To może zarówno wyrażać dociekanie, dlaczego coś się zdarzyło, jak też może wyrażać polecenie zaistnienia jakiegoś zdarzenia. Aby wyrazić jedno i drugie, zostaje użyta taka sama forma. To wygląda jota w jotę, ale znaczenie jest zupełnie odmienne. Kiedy hina z czasownikiem w trybie łącznym komunikuje cel, to mówimy o klauzuli celu, gdy jednak taka sama forma wyraża polecenie, to występuje klauzula polecenia. Czytelnik musi na podstawie kontekstu ustalić, czy wyrażony jest cel, czy też polecenie. Zechciejmy przyjrzeć się przykładom zaczerpniętym z Biblii. Pamiętajmy, że klauzula celu wskazuje, dlaczego coś zdarzyło się, czyli ukazuje zamysł działania. Tu występuje hina + tryb łączny klauzuli celu: Mat. 19:13 (NRSV) … dzieci były doń przynoszone, aby [Greckie=hina + tryb łączny] on kładł na nie swoje ręce i modlił się. Te dzieci zostały przyniesione Jezusowi w tym celu, aby położył swoje ręce na nie i modlił się; to jest wyrażone po Grecku przez słowo hina (w przekładzie „aby”) z czasownikiem „położył” w trybie łącznym. Jednak w innym wersecie, również mówiącym o nakładaniu rąk, istnieje taka sama grecka forma – hina, z czasownikiem w trybie łącznym, ale tym razem to interpretuje się jako polecenie: Mk. 5:23b (NRSV) … przyjdź, włóż [po Grecku=hina + tryb łączny] na nią ręce, żeby odzyskała zdrowie i żyła. Hina + klauzula łączna zostało przetłumaczone jako, „…włóż na nią ręce …”, co ma formę polecenia. Ponieważ forma jest taka sama, skąd tłumacze mogli wiedzieć czy użyto pierwszego przykładu zawierającego klauzulę celu czy drugiego z klauzulą polecenia? Jak powiedzieliśmy wyżej, odpowiedź wynika z kontekstu. Zrozumienie tłumacza, która klauzula pasuje do danego kontekstu, decyduje o tym, jak greka najlepiej przekłada się na angielski, czy przez klauzulę celu, czy też polecenia. Wśród tłumaczy czasami nie ma zgody odnośnie znaczeniowej formy celu albo polecenia, ponieważ po grecku wygląda to tak samo. Różnice interpretacji ujawniają się w różnych tłumaczeniach, na przykład, Marka 5:12, gdy demony błagały, aby mogły wejść w stado świń. Niektóre wersje interpretują drugą część ich błagania w postaci klauzuli celu. „Poślij nas w te świnie, abyśmy mogli w nie wejść” (wg. NASB; HCSB; KJV; ASV). Ale najbardziej współczesne wersje interpretują to według klauzuli polecenia: „Poślij nas w świnie. Wejdźmy w nie” (np. ESV; NIV; NRSV; NET; NJB). Jest rzeczą interesującą, że występuje podobny podział między tłumaczeniami Tytusa 3:13. Mówiąc o wysyłaniu jakichś świętych w podróż, w najbardziej współczesnych wersjach czytamy, „Zobacz czy im nie brakuje niczego”, co ma formę polecenia (np. ESV; NIV; NRSV; NET; NJB); w przeciwieństwie do formy, „aby niczego im nie brakowało”, co wyraża cel (np. NASB; HCSB; KJV; ASV). A co z wersetem Jana 9:3? Zobaczyliśmy, że gdy grecki tekst zawiera hina z czasownikiem w trybie łącznym, to miało nam ujawnić cel zdarzenia, albo też mogło wyrazić polecenie. Jak to pomaga nam zrozumieć zapis o człowieku, który się urodził ślepy? Ponieważ kontrowersyjny zwrot w Jana 9:3 zawiera hina + forma łączna, to może oznaczać albo klauzulę celu, albo polecenia. Większość tłumaczeń oddaje to jako klauzulę celu. „[Ślepy się urodził] tak więc Boże dzieło może ujawnić się w nim” (NRSV). Ale takie tłumaczenie ma poważne konsekwencje odnośnie sensu tekstu. To sprawia, że ślepota człowieka wygląda jako celowo spowodowana przez Boga tak, że przez lepszą część swego życia nie mógł widzieć, aby doznać uzdrowienia. Taka interpretacja jest sprzeczna z nauczaniem Pisma Świętego, gdyż Bóg jest miłością (1.Jana 4:16), nie ma zamiarów krzywdzenia nas (Jer.29:11), zaś tym, który jest naszym wrogiem, jest szatan, bóg tego wieku (2.Cor.4:4), który dysponuje mocą śmierci (Hebr.2:14). Uświadamiając to sobie, niektórzy uczeni twierdzą, że werset Jana 9:3 najlepiej jest interpretowany jako klauzula polecenia. „Aby pozwolić dziełom Boga objawić się w nim”. Na przykład Greg Boyd pisze, jak następuje: Werset ten nie powinien być zinterpretowany jako sugestia, że za ślepotą tego człowieka stoi wola Boża … pierwotny werset nie wskazuje, że „został urodzony ślepy, aby Boże dzieło mogło zostać objawione.” Język grecki po prostu zawiera hina z aorystem łączącym stronę bierną z phaneroo („okazać”) i chętnie bywa interpretowany, jako „lecz niech okaże się dzieło Boga. Zatem grecki oryginał jest zrozumiany podobnie jak i Efezjan 5:33, który ma taką samą budowę: „Niech żona widzi, że [greckie=hina + tryb łączny] ona szanuje swojego męża”. Podsumowanie Forma przekładu, „niech dzieło Boga zostanie ujawnione w nim,” najlepiej pasuje do kontekstu wersetu, że Chrystus ma uzdrawiać ludzi, gdy trwa jego służba (Jana 9:4 i 5). To również najlepiej koresponduje z pełnym zakresem czterech Ewangelii, ponieważ Jezus, podczas sprawowania swojej służby, niweczył dzieła diabelskie (1.Jana 3:8) i uzdrawiał ludzi gnębionych przez szatana (Dz.ap.10:38). Dlatego też, interpretacja wersetu jakoby ślepota człowieka była tajemnym celem Boga, jest bezpodstawna. Czy ślepota wygląda na dzieło Boże? Czy ten człowiek był udręczony przez Boga? Tak nigdy nie może być! Interpretując Jana 9:3 według klauzuli polecenia oczyszczamy Boga z oskarżających zarzutów o spowodowanie ślepoty u dziecka „dla swojej chwały”. Jezus wszystko naprawiał wskazując równocześnie wszystkimi palcami tego, kto był winien ślepoty człowieka. Pouczył uczniów, którzy zobaczyli tego człowieka, odnośnie właściwej reakcji. Wtedy też zamanifestował to, co miał czynić - niweczyć dzieło diabelskie i leczyć udręczonych. Jezus, ukazując współczucie dla człowieka, powiedział, „Niech dzieło Boga okaże się w nim”. Wtedy też zwrócił się do swoich uczniów przypominając im, że oni także muszą wykonywać dzieła Boga w każdym dniu. Ten fragment nie maluje Boga kapryśnego, który sprawia, że człowiek cierpi utratę wzroku w celu uzdrowienia jego ślepoty, lecz raczej objawia Boga kochającego, który wysłał swego Syna, aby zamanifestował Jego dzieło uzdrawiając człowieka gnębionego przez diabła.