PIERWOTNY KOŚCIÓŁ ŚWIADKIEM KANONICZNOŚCI
Nasza myśl, Ŝe Ŝadna księga nie ma być uwaŜana za naleŜącą do kanonu Nowego Testamentu, o ile nie była napisana przez Apostołów bezpośrednio albo za pośrednictwem ich sekretarzy i przyjęta za taką przez pierwotny Kościół nie znaczy, Ŝe właśnie przyjęcie takich ksiąg przez Kościół nadawało im charakter kanoniczny, jak to głosi Kościół Rzymski uwaŜając, Ŝe ma prawo uznawać księgi za kanoniczne, które to prawo wykorzystując na Soborze w Trydencie rzekomo uczynił Apokryfy księgami kanonicznymi. Kanoniczny charakter ksiąg nie zaleŜał od przyjęcia przez Kościół pism apostolskich; raczej Kościół był zmuszony przyjąć te księgi za kanoniczne, poniewaŜ były to pisma apostolskie. Dlaczego więc, podajemy jako drugi dowód kanoniczności księgi fakt, Ŝe została ona przyjęta przez pierwotny Kościół? Czynimy to dlatego, bo przyjęcie jej przez pierwotny Kościół za kanoniczną jest dla nas częściowo dowodem wiary, a częściowo dowodem historycznym, Ŝe księga ta była uznana przez pierwotny Kościół za pochodzącą od Apostołów, Przyjęcie jej za apostolską, a więc i kanoniczną jest powodem, dla którego i my powinniśmy ją przyjąć za apostolską i kanoniczną. Jest to dlatego, bo ci, którzy ją przyjęli w pierwotnym Kościele mieli dowody z pierwszej ręki o jej apostolskim pochodzeniu, których my, Ŝyjący XIX wieków później nie moŜemy posiadać i dlatego przyjmujemy ją częściowo na podstawie ich świadectwa, o apostolskim jej pochodzeniu.Powiadamy, Ŝe przyjmujemy ją częściowo na podstawie ich świadectwa, bo my przyjmujemy takie księgi takŜe na podstawie własnego świadectwa tych ksiąg. Ktoś jednak mógłby powiedzieć, Ŝe uwaŜać te księgi za kanoniczne dlatego, bo one głoszą, iŜ są apostolskiego pochodzenia, jest równoznaczne z przyjęciem ich własnego świadectwa jako dowodu ich kanoniczności. To zaś, sprzeciwiający się mógłby powiedzieć, znaczy przyjmować rzecz za dowiedzioną i opierać się na własnym świadectwie jako na dowodzie, a trzeba się opierać na świadectwie innych. Odpowiadamy na to, Ŝe gdyby inni ludzie w ten sposób postępowali, podając własne świadectwo jako dowód, to naleŜałoby nie na ich, lecz na świadectwie innych się oprzeć. W tym jednak wypadku dochodzimy do samej podstawy dowodu - Bóg bowiem z powodu Swej najwyŜszej Mądrości, Sprawiedliwości, Miłości i Mocy jest ostatecznym autorytetem wszelkiej Prawdy; Jego więc 65wypowiedzenia są prawdziwe w swojej treści i są ostatecznym dowodem Prawdy. Jezus bowiem przyszedł jako w pełni uznany Wyraziciel Boga, Apostołowie zaś byli w pełni poświadczonymi wyrazicielami i wykonawcami Jezusa, jako ostatecznego Mówczego Przekaziciela Boga. Widzimy więc, Ŝe zasadniczym świadectwem co do kanoniczności ksiąg Nowego Testamentu jest ich apostolskie pochodzenie. Pierwotny zaś Kościół przyjmując je za takie daje nam przez to historyczny dowód, który jest jednak częściowym a nie całkowitym dowodem. Świadectwo to jest konieczne, bo wiele pism głosi, Ŝe są apostolskimi, choć nimi nie są. W jaki więc sposób moŜemy rozróŜnić, które są nimi, a które nie są? W ten oto sposób: Pierwotny Kościół dzięki osobistemu kontaktowi z Apostołami, znał ich, ich nauki i ich pisma, a więc historycznie moŜe nam dopomóc w określeniu, które pisma pochodzą od Apostołów, a które nie. Odrzucenie przez niego wielu pism jako nie apostolskich, choć głosiły, Ŝe są apostolskimi, jest wyraźnym dowodem historycznym dla nas, Ŝe pisma te nie posiadały niezbędnego dowodu swej apostolskości i dlatego są nieapostolskimi, awięc i niekanonicznymi. Przyjęcie zaś przez pierwotny Kościółprawdziwych pism apostolskich za apostolskie, a więc i za kanoniczne pomaga nam w stwierdzeniu, które pisma są kanoniczne. Z tego wynika, Ŝe świadectwo pierwotnego Kościoła nie jest zasadniczym lecz pomocniczym dowodem kanoniczności ksiąg Nowego Testamentu. Jest takŜe i inny punkt, który trzeba wziąć pod uwagę w związku z rozwaŜaniem wartości świadectwa pierwotnego Kościoła, dotyczącego apostolskości ksiąg Nowego Testamentu. Jest nim opatrzność BoŜawpływająca na Kościół, by przyjął jako kanon tylko księgi apostolskie. JeŜeli bowiem Bóg dał Swe objawienie przez Apostołów, to z wszelką pewnością sprawił, Ŝe to objawienie było przyjęte jako takie przez tych, dla których ono było dane, to znaczy przez Kościół.Ten pogląd na stosunek pierwotnego Kościoła do kanonu jako świadectwo jego apostolskiego pochodzenia jest zupełnie czymś innym, niŜ głoszenie przez Rzym, iŜ ma prawo zadecydować, które księgi są kanoniczne. Bóg tylko przez Chrystusa i Apostołów posiadał i wykonywał takie prawo. Dlatego twierdzenie Kościoła Rzymskiego, Ŝe moŜna wiedzieć które księgi są kanoniczne jedynie na podstawie autorytetu Kościoła upada. Po pierwsze przez pierwotny Kościół my nie pojmujemy bynajmniej Kościoła Rzymsko-Katolickiego, który był przez stulecia wzrastającą a obecnie jest olbrzymią ąpostazją powstałą z pierwotnego Kościoła, a w Obj.2:9 jest on nazwany bóŜnicą szatańską od samego początku, natomiast prawdziwy Kościół składa się tylko z 66 wiernych w Jezusie Chrystusie. Kościół Rzymski wziął od pierwotnego Kościoła księgi Nowego Testamentu jako kanoniczne - on nie uczynił ich kanonicznymi. Nigdy teŜ Kościół przed XV wiekiem przez papieŜa ani przed XVI wiekiem przez sobór nie głosił, Ŝe ma władzę lub starał się wykonywać swą rzekomą władzę czynienia ksiąg kanonicznymi. Choć niektóre sobory przed XVI wiekiem ogłaszały, Ŝe księgi naszej Biblii są kanoniczne jak na przykład w Kartaginie w roku 39, to jednak one nigdy nie głosiły, Ŝe to one je czyniły kanonicznymi; przyjmowały je bowiem za takie od pierwotnego Kościoła, a ogłaszały je kanonicznymi ze względu na ich prorocze i apostolskie pochodzenie. Pierwsze autoryzowane głoszenie przez Kościół Rzymski, iŜ czyni księgi kanonicznymi, a takŜe wprowadzenie w Ŝycie tego roszczenia pochodzi od papieŜa Eugeniusza /1441 rok/, który ogłosił tę samą listę ksiąg /podobnie jak nasza, lecz z dodaniem Apokryfów/ co i Sobór w Trydencie uczynił /w 1546 roku/ przez rzekome ogłoszenie ich kanoniczności. To krótkie rozwaŜenie tego przedmiotu ukazuje nam wielką róŜnicę pomiędzy traktowaniem Kościoła jako zdolnego historycznego świadka dla nas, które księgi są apostolskie i kanoniczne, a roszczeniem Kościoła Rzymskiego odnośnie posiadania autorytetu do ustalania kanonu Pisma Świętego. Cała kwestia dotyczy autorstwa, a więc nie ma związku z papieskim autorytetem lub autorytetem soboru. Gdy zdajemy sobie sprawę, Ŝe tu chodzi o kwestie autorstwa, to od razu widzimy, Ŝe jedynie wymagane jest godne wiary i dobre zaświadczone świadectwo historyczne dotyczące tegoŜ autorytetu. Nie potrzeba autorytetu papieŜa lub soboru dla określenia, które pisma były napisane przez Lutra czy Wesleya, bo aby wiedzieć które z nich przez nich były napisane, trzeba jedynie godnego wiary i pewnego historycznego świadectwa. Podobnie i przyjęcie jakiegoś pisma jako pisma Pawła zaleŜy od godnych wiary i odpowiednich świadków, których kościoły i jednostki miały, a do których te pisma były pisane i które przyjmowały je na podstawie ich świadectwa jako pisma pochodzące od Pawła. Tym sposobem widzimy upadek jednego z nabrzmiałych słowami papieskiego bluźnierstwa.Zanim rozwaŜymy historyczne świadectwo Kościoła odnoszące się do kanoniczności ksiąg Nowego Testamentu, będzie równieŜ właściwym rozwaŜyć w dodatku do tego cośmy powiedzieli powyŜej odnośnie upowaŜnienia danego przez Boga Apostołom do pisania ksiąg kanonicznych dla Kościoła, dowody istniejące w Nowym Testamencie, Ŝe Apostołowie mieli upowaŜnienie pisania tych ksiąg. To zaś dowodzenie poprzedzimy omówieniem innych spraw podanych w 67Piśmie Świętym. Pierwszą z nich jest fakt, Ŝe Biblia zarówno w swych literalnych tekstach jak i symbolicznych poucza, Ŝe się składa z dwóch części to jest Starego i Nowego Testamentu. List do Efezjan 2:20 jest literalnym tekstem w tej sprawie. Przede wszystkim, przez proroków w tym tekście oznaczone są Pisma Starego Testamentu, a przez apostołów Pisma Nowego Testamentu. One są głównymi fundamentami Kościoła Chrześcijańskiego jako świątyni BoŜej, poniewaŜ ona /Kościół/ jest zbudowana na Piśmie Świętym w jego dwóch częściach Starego i Nowego Testamentu, a które jest teŜ podstawą jej wiary i praktyki. Symboliczne teksty mówią to samo. Te dwie części Biblii są równieŜ dwoma świadkami z Objawienia 11:3-7, którzy prorokowali w worach pokutnych martwych języków w czasie 1260 symbolicznych dni /lat/ swego proroctwa. W tym wersecie są one równieŜ nazwane dwoma drzewami oliwnymi /zobacz równieŜ Zach.4:3/, poniewaŜ zawierają one w sobie symboliczną oliwę, to znaczy ducha wyrozumienia Prawdy /Mat. 25:3,4,8; Jak.5:14; Psalm 141:5/.Są one takŜe nazwane dwoma świecznikami, gdyŜ dają symboliczne światło, Prawdę /Psalm 119:105.130; Obj.l8:23/.
PIERWOTNY KOŚCIÓŁ ŚWIADKIEM KANONICZNOŚCI
Nasza myśl, Ŝe Ŝadna księga nie ma być uwaŜana za naleŜącą do kanonu Nowego Testamentu, o ile nie była napisana przez Apostołów bezpośrednio albo za pośrednictwem ich sekretarzy i przyjęta za taką przez pierwotny Kościół nie znaczy, Ŝe właśnie przyjęcie takich ksiąg przez Kościół nadawało im charakter kanoniczny, jak to głosi Kościół Rzymski uwaŜając, Ŝe ma prawo uznawać księgi za kanoniczne, które to prawo wykorzystując na Soborze w Trydencie rzekomo uczynił Apokryfy księgami kanonicznymi. Kanoniczny charakter ksiąg nie zaleŜał od przyjęcia przez Kościół pism apostolskich; raczej Kościół był zmuszony przyjąć te księgi za kanoniczne, poniewaŜ były to pisma apostolskie. Dlaczego więc, podajemy jako drugi dowód kanoniczności księgi fakt, Ŝe została ona przyjęta przez pierwotny Kościół? Czynimy to dlatego, bo przyjęcie jej przez pierwotny Kościół za kanoniczną jest dla nas częściowo dowodem wiary, a częściowo dowodem historycznym, Ŝe księga ta była uznana przez pierwotny Kościół za pochodzącą od Apostołów, Przyjęcie jej za apostolską, a więc i kanoniczną jest powodem, dla którego i my powinniśmy ją przyjąć za apostolską i kanoniczną. Jest to dlatego, bo ci, którzy ją przyjęli w pierwotnym Kościele mieli dowody z pierwszej ręki o jej apostolskim pochodzeniu, których my, Ŝyjący XIX wieków później nie moŜemy posiadać i dlatego przyjmujemy ją częściowo na podstawie ich świadectwa, o apostolskim jej pochodzeniu.Powiadamy, Ŝe przyjmujemy ją częściowo na podstawie ich świadectwa, bo my przyjmujemy takie księgi takŜe na podstawie własnego świadectwa tych ksiąg. Ktoś jednak mógłby powiedzieć, Ŝe uwaŜać te księgi za kanoniczne dlatego, bo one głoszą, iŜ są apostolskiego pochodzenia, jest równoznaczne z przyjęciem ich własnego świadectwa jako dowodu ich kanoniczności. To zaś, sprzeciwiający się mógłby powiedzieć, znaczy przyjmować rzecz za dowiedzioną i opierać się na własnym świadectwie jako na dowodzie, a trzeba się opierać na świadectwie innych. Odpowiadamy na to, Ŝe gdyby inni ludzie w ten sposób postępowali, podając własne świadectwo jako dowód, to naleŜałoby nie na ich, lecz na świadectwie innych się oprzeć. W tym jednak wypadku dochodzimy do samej podstawy dowodu - Bóg bowiem z powodu Swej najwyŜszej Mądrości, Sprawiedliwości, Miłości i Mocy jest ostatecznym autorytetem wszelkiej Prawdy; Jego więc 65wypowiedzenia są prawdziwe w swojej treści i są ostatecznym dowodem Prawdy. Jezus bowiem przyszedł jako w pełni uznany Wyraziciel Boga, Apostołowie zaś byli w pełni poświadczonymi wyrazicielami i wykonawcami Jezusa, jako ostatecznego Mówczego Przekaziciela Boga. Widzimy więc, Ŝe zasadniczym świadectwem co do kanoniczności ksiąg Nowego Testamentu jest ich apostolskie pochodzenie. Pierwotny zaś Kościół przyjmując je za takie daje nam przez to historyczny dowód, który jest jednak częściowym a nie całkowitym dowodem. Świadectwo to jest konieczne, bo wiele pism głosi, Ŝe są apostolskimi, choć nimi nie są. W jaki więc sposób moŜemy rozróŜnić, które są nimi, a które nie są? W ten oto sposób: Pierwotny Kościół dzięki osobistemu kontaktowi z Apostołami, znał ich, ich nauki i ich pisma, a więc historycznie moŜe nam dopomóc w określeniu, które pisma pochodzą od Apostołów, a które nie. Odrzucenie przez niego wielu pism jako nie apostolskich, choć głosiły, Ŝe są apostolskimi, jest wyraźnym dowodem historycznym dla nas, Ŝe pisma te nie posiadały niezbędnego dowodu swej apostolskości i dlatego są nieapostolskimi, awięc i niekanonicznymi. Przyjęcie zaś przez pierwotny Kościółprawdziwych pism apostolskich za apostolskie, a więc i za kanoniczne pomaga nam w stwierdzeniu, które pisma są kanoniczne. Z tego wynika, Ŝe świadectwo pierwotnego Kościoła nie jest zasadniczym lecz pomocniczym dowodem kanoniczności ksiąg Nowego Testamentu. Jest takŜe i inny punkt, który trzeba wziąć pod uwagę w związku z rozwaŜaniem wartości świadectwa pierwotnego Kościoła, dotyczącego apostolskości ksiąg Nowego Testamentu. Jest nim opatrzność BoŜawpływająca na Kościół, by przyjął jako kanon tylko księgi apostolskie. JeŜeli bowiem Bóg dał Swe objawienie przez Apostołów, to z wszelką pewnością sprawił, Ŝe to objawienie było przyjęte jako takie przez tych, dla których ono było dane, to znaczy przez Kościół.Ten pogląd na stosunek pierwotnego Kościoła do kanonu jako świadectwo jego apostolskiego pochodzenia jest zupełnie czymś innym, niŜ głoszenie przez Rzym, iŜ ma prawo zadecydować, które księgi są kanoniczne. Bóg tylko przez Chrystusa i Apostołów posiadał i wykonywał takie prawo. Dlatego twierdzenie Kościoła Rzymskiego, Ŝe moŜna wiedzieć które księgi są kanoniczne jedynie na podstawie autorytetu Kościoła upada. Po pierwsze przez pierwotny Kościół my nie pojmujemy bynajmniej Kościoła Rzymsko-Katolickiego, który był przez stulecia wzrastającą a obecnie jest olbrzymią ąpostazją powstałą z pierwotnego Kościoła, a w Obj.2:9 jest on nazwany bóŜnicą szatańską od samego początku, natomiast prawdziwy Kościół składa się tylko z 66 wiernych w Jezusie Chrystusie. Kościół Rzymski wziął od pierwotnego Kościoła księgi Nowego Testamentu jako kanoniczne - on nie uczynił ich kanonicznymi. Nigdy teŜ Kościół przed XV wiekiem przez papieŜa ani przed XVI wiekiem przez sobór nie głosił, Ŝe ma władzę lub starał się wykonywać swą rzekomą władzę czynienia ksiąg kanonicznymi. Choć niektóre sobory przed XVI wiekiem ogłaszały, Ŝe księgi naszej Biblii są kanoniczne jak na przykład w Kartaginie w roku 39, to jednak one nigdy nie głosiły, Ŝe to one je czyniły kanonicznymi; przyjmowały je bowiem za takie od pierwotnego Kościoła, a ogłaszały je kanonicznymi ze względu na ich prorocze i apostolskie pochodzenie. Pierwsze autoryzowane głoszenie przez Kościół Rzymski, iŜ czyni księgi kanonicznymi, a takŜe wprowadzenie w Ŝycie tego roszczenia pochodzi od papieŜa Eugeniusza /1441 rok/, który ogłosił tę samą listę ksiąg /podobnie jak nasza, lecz z dodaniem Apokryfów/ co i Sobór w Trydencie uczynił /w 1546 roku/ przez rzekome ogłoszenie ich kanoniczności. To krótkie rozwaŜenie tego przedmiotu ukazuje nam wielką róŜnicę pomiędzy traktowaniem Kościoła jako zdolnego historycznego świadka dla nas, które księgi są apostolskie i kanoniczne, a roszczeniem Kościoła Rzymskiego odnośnie posiadania autorytetu do ustalania kanonu Pisma Świętego. Cała kwestia dotyczy autorstwa, a więc nie ma związku z papieskim autorytetem lub autorytetem soboru. Gdy zdajemy sobie sprawę, Ŝe tu chodzi o kwestie autorstwa, to od razu widzimy, Ŝe jedynie wymagane jest godne wiary i dobre zaświadczone świadectwo historyczne dotyczące tegoŜ autorytetu. Nie potrzeba autorytetu papieŜa lub soboru dla określenia, które pisma były napisane przez Lutra czy Wesleya, bo aby wiedzieć które z nich przez nich były napisane, trzeba jedynie godnego wiary i pewnego historycznego świadectwa. Podobnie i przyjęcie jakiegoś pisma jako pisma Pawła zaleŜy od godnych wiary i odpowiednich świadków, których kościoły i jednostki miały, a do których te pisma były pisane i które przyjmowały je na podstawie ich świadectwa jako pisma pochodzące od Pawła. Tym sposobem widzimy upadek jednego z nabrzmiałych słowami papieskiego bluźnierstwa.Zanim rozwaŜymy historyczne świadectwo Kościoła odnoszące się do kanoniczności ksiąg Nowego Testamentu, będzie równieŜ właściwym rozwaŜyć w dodatku do tego cośmy powiedzieli powyŜej odnośnie upowaŜnienia danego przez Boga Apostołom do pisania ksiąg kanonicznych dla Kościoła, dowody istniejące w Nowym Testamencie, Ŝe Apostołowie mieli upowaŜnienie pisania tych ksiąg. To zaś dowodzenie poprzedzimy omówieniem innych spraw podanych w 67Piśmie Świętym. Pierwszą z nich jest fakt, Ŝe Biblia zarówno w swych literalnych tekstach jak i symbolicznych poucza, Ŝe się składa z dwóch części to jest Starego i Nowego Testamentu. List do Efezjan 2:20 jest literalnym tekstem w tej sprawie. Przede wszystkim, przez proroków w tym tekście oznaczone są Pisma Starego Testamentu, a przez apostołów Pisma Nowego Testamentu. One są głównymi fundamentami Kościoła Chrześcijańskiego jako świątyni BoŜej, poniewaŜ ona /Kościół/ jest zbudowana na Piśmie Świętym w jego dwóch częściach Starego i Nowego Testamentu, a które jest teŜ podstawą jej wiary i praktyki. Symboliczne teksty mówią to samo. Te dwie części Biblii są równieŜ dwoma świadkami z Objawienia 11:3-7, którzy prorokowali w worach pokutnych martwych języków w czasie 1260 symbolicznych dni /lat/ swego proroctwa. W tym wersecie są one równieŜ nazwane dwoma drzewami oliwnymi /zobacz równieŜ Zach.4:3/, poniewaŜ zawierają one w sobie symboliczną oliwę, to znaczy ducha wyrozumienia Prawdy /Mat. 25:3,4,8; Jak.5:14; Psalm 141:5/.Są one takŜe nazwane dwoma świecznikami, gdyŜ dają symboliczne światło, Prawdę /Psalm 119:105.130; Obj.l8:23/.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz